kontakt o nas intro kronika makulatura archiwalia filmy


REKOMENDACJE

Od 15 maja do 15 czerwca 2015, Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej 2015, pt. „Common Space“ z gościem honorowym – Islandią. Miejsca festiwalowe: galeria Stara ZPAF, galeria Obok, Dom Spotkań z Historią, pałac Branickich, galeria APS, galeria Schody, galeria Wyjście Awaryjne SDK, galeria Łazienkowska, galeria 101Projekt, Konstanciński Dom Kultury, Muzeum Plakatu w Wilanowie. Organizator WFFA 2015: Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Fotografików Partner islandzki: The Icelandic Contemporary Photography Association [FISL] Kuratorki WFFA 2015: Magdalena Durda-Dmitruk, Jolanta RycerskaZainicjowany w 2005 roku Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej poświęcony jest popularyzacji fotografii jako języka ekspresji współczesnych twórców. Poza szeroką ofertą wydarzeń pokazujących różne aspekty fotografii polskiej i zagranicznej, w ramach programu głównego w dotychczasowych siedmiu edycjach przybliżane były wątki fotografii jednego, wiodącego [więcej]


Do 27 września 2015. (od 15 maja, wernisaż:14.05.2015 godz. 18). Kraków. MOCAK. Muzeum Sztuki Współczesnej. Gender w sztuce. Gender to płeć kulturowa. Studia genderowe badają zależność płci od historii i kultury. Kim w danym świecie jest mężczyzna i kobieta, zależy w dużym stopniu od tego, kto manipuluje tymi wizerunkami. Przez wieki koncepcja gender znajdowała się w rękach religii, które osobom odmiennych płci narzucały „odpowiednie” dla nich role społeczne. Trwało to na tyle długo, że w przekonaniu wielu ludzi stało się prawem natury. Zdecydowana większość religii sprowadziła kobietę do roli płci słabszej, głupszej i podporządkowanej. Nadal niektórym wydaje się to „naturalne”. Obecnie próbujemy zrozumieć mechanizmy tej manipulacji i doprowadzić do sytuacji, która zapewniłaby wszystkim płciom pełną godność i takie same prawa. Dążymy do tego, aby płeć przestała być produktem ideologicznym, a stała się indywidualną [więcej]


Do 28 czerwca 2015. Szczecin. Trafostacja Sztuki. ul. Świętego Ducha 4/ 70-205 Szczecin. Gilad Ratman „Four Works”.Wernisaż wystawy odbędzie się 13 czerwca br. o godz. 18.00. Konferencja prasowa: czwartek, 11 czerwca 2015, 14:00 Wernisaż: sobota, 13 czerwca 2015, 18:00 Spotkanie z artystą: niedziela, 14 czerwca 2015, 14:00. „Four Works“ to pierwsza tak rozbudowana wystawa monograficzna izraelskiego artysty Gilada Ratmana w Europie. Odkąd urodzony w 1975 roku w Hajfie Ratman zaprezentował na 55. Biennale Sztuki w Wenecji w pawilonie izraelskim pięciokanałową instalację wideo „The Workshop”, uznawany jest za jednego z najważniejszych współczesnych artystów sztuki wideo. W przenośni można powiedzieć, że to najbardziej znane dzieło Gilada Ratmana zostanie w Trafostacji Sztuki ujęte w swoistą „klamrę czasową” - artysta pokaże dwa dzieła powstałe przed ekspozycją w Wenecji i dwa dzieła powstałe później. Zgodnie z tytułem, prezentacja twórczości [więcej]


[wszystkie artykuły]

KALENDARIUM POLSKA

Do 22 listopada. Pawilon Polski na 56 Międzynarodowej Wystawie Sztuki La Biennale di Venezia. Halka/Haiti. 18°48’05”N 72°23’01”W. C. T. Jasper i Joanna Malinowska. W Pawilonie Polskim na Biennale Sztuki w Wenecji zostanie w tym roku zaprezentowana monumentalna panoramiczna projekcja filmowa z dokumentacją przedstawienia opery Halka Stanisława Moniuszki, które odbyło się 7 lutego w miejscowości Cazale położonej w haitańskich górach na północ od stolicy kraju. Zwycięzcy konkursu na tegoroczną reprezentację Polski w Wenecji, artyści C.T. Jasper i Joanna Malinowska oraz kuratorka Magdalena Moskalewicz, postanowili wystawić Halkę na Haiti zainspirowani graniczącym z obłędem planem bohatera filmu Wernera Herzoga Fitzcarraldo, który pragnął wznieść operę w amazońskiej dżungli. Zafascynowani wiarą Fitzcarralda w uniwersalną moc opery, ale i świadomi nadmiernej filmowej neutralizacji jego postawy ufundowanej na kolonialnej relacji sił, autorzy zdecydowali się podważyć mit romantycznego bohatera poprzez zmierzenie się z realizacją jego szalonego planu w konkretnych społeczno-politycznych realiach. Wybór padł na Cazale, gdzie do dzisiaj mieszkają potomkowie polskich żołnierzy z legionów napoleońskich. Wysłani w 1802 i 1803 roku przez Napoleona, by pomóc zdusić bunt czarnych niewolników na ówczesnym kolonialnym San Domingo, Polacy – którzy najczęściej wstępowali do legionów napoleońskich, aby walczyć o niepodległość swojej własnej okupowanej ojczyzny – obrócili się przeciwko francuskim dowódcom i przeszli na stronę powstańców. W uznaniu zasług konstytucja wolnego Haiti przyznała im specjalne przywileje zrównujące ich z czarnymi obywatelami republiki. Cazalczycy do dziś mówią o sobie Le Poloné i noszą skreolizowane wersje polskich nazwisk. Prezentacja w Cazale Halki – polskiej opery narodowej, której ludowa tematyka i polskojęzyczne libretto były ze strony Moniuszki patriotycznym gestem wsparcia okupowanej ojczyzny – ujawnia bagaż wspólnej kolonialnej i postkolonialnej historii. Opowieść o tragicznej miłości góralki uwiedzionej i zdradzonej przez szlachcica ma szczególną wymowę w kontekście górzystego umiejscowienia Cazale, a pobrzmiewające w libretcie echa rabacji galicyjskiej i dramatycznych napięć klasowych pomiędzy polskim ziemiaństwem i podlegającym mu chłopstwem okazują się kluczowe w kontekście historii rewolucji haitańskiej. Wysyłając Halkę przez Atlantyk, by pokazać ją potomkom polskich legionistów autorzy projektu postawili pytanie: czy taki eksport polskiej opery może być czymś więcej niż gestem kulturalnej kolonizacji lub promocji? Czy dzieło operowe, praktycznie nieobecne na arenie międzynarodowej, rzeczywiście ma moc reprezentowania narodowej tożsamości? Jak ta tożsamość może być konstruowana w XXI wieku i na ile można ją przetłumaczyć na inne kody kulturowe? Czy rewolucyjny potencjał Halki może wybrzmieć wspólnie z historycznymi wydarzeniami, by połączyć choć na chwilę dwie społeczności odległe od siebie tak geograficznie, jak i kulturowo? Jednym z celów projektu Halka/Haiti jest naświetlenie wciąż mało znanej polsko-haitańskiej historii i zapewnienie międzynarodowej widoczności mieszkańcom Cazale. Charakter produkcji wyznaczyło zderzenie z rzeczywistością dzisiejszego Haiti, kraju wciąż podnoszącego się po tragicznym trzęsieniu ziemi w 2010 roku; jednocześnie pierwszego państwa, które obaliło niewolnictwo i najbiedniejszego kraju na zachodniej półkuli. Ostateczny kształt spektaklu był kulminacją dłuższego procesu współpracy z lokalną społecznością; celową wypadkową oryginalnego kształtu Halki z możliwościami wystawienia jej w tej konkretnej sytuacji. Przedstawienie otworzył polonez w wykonaniu mieszkańców Cazale – uczestników warsztatów tanecznych będących jednym z ważnych elementów tej współpracy. Do udziału w projekcie została zaproszona również Orkiestra Filharmoniczna Sainte Trinité z Port-au-Prince, która wykonała poloneza i mazura. Z polskiej strony udział wziął zespół Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki z Poznania wraz z reżyserem i choreografką. Halka na Haiti została wykonana przez pięciu solistów i dyrygenta z opery poznańskiej, dwudziestu jeden haitańskich muzyków oraz osiemnastu tancerzy z Cazale, na drodze biegnącej pomiędzy domami, pośród przejeżdżających motorów, przechodzących zwierząt i przy udziale ponad stuosobowej publiczności złożonej zarówno z mieszkańców wioski, jak i przyjezdnych. Publiczności Pawilonu Polskiego na 56 Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji zaprezentowana zostanie monumentalna, wielokanałowa projekcja z filmem dokumentującym przedstawienie Halki w Cazale wraz z całym sztafażem – tak jak zobaczyli i doświadczyli jej haitańscy Poloné. Wystawie towarzyszy anglojęzyczna publikacja, która stanowi intelektualną oprawę projektu oraz pokazuje kulisy wizyty na Haiti. Obok wprowadzenia kuratorki i wywiadu z artystami, książka zawiera także trzy nowe eseje dostarczające wiedzy o historycznych i społeczno-kulturowych kontekstach Halki na Haiti: Katarzyna Czeczot analizuje rewolucyjny potencjał Halki w świetle pierwowzorów libretta Włodzimierza Wolskiego; pochodząca z Cazale haitańska dyplomatka Géri Benoît przybliża historię tego miejsca; a antropolog Kacper Pobłocki zadaje prowokacyjne pytanie: kiedy Polacy stali się biali? W publikacji znalazły się również wypowiedzi haitańskich i polskich uczestników projektu, fragmenty libretta oraz bogaty wybór fotografii z wyprawy do Cazale. Współwydawcami książki Halka/Haiti 18°48'05"N 72°23'01"W pod redakcją Magdaleny Moskalewicz są Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki oraz nowojorskie wydawnictwo Inventory Press specjalizujące się w publikacjach na temat związku sztuki, architektury i muzyki widzianych z perspektywy subkultur i mniejszości w kontekście społeczno-politycznych aspektów kultury.

Do 18 października 2015 (od 19 czerwca, wernisaż: 18 czerwca godz. 19:00) Poznań. Galeria Art Stations. LET’S DANCE. Wystawa: Akademia Ruchu, Atoms for Peace, Alexandra Bachzetsis, Wojciech Bąkowski, Vanessa Beecroft, Jérôme Bel, Beyoncé, Centrala, Dan Flavin, Forced Entertainment, Massimo Furlan, Frédéric Gies, Jesse Aron Green, Trajal Harrell, Christian Jankowski, Spike Jonze, Jungle, Katarzyna Kozyra, Alicja Karska & Aleksandra Went, Yvonne Rainer, R.E.M., Józef Robakowski, Tony Orrico, Agnieszka Polska, Artur Żmijewski. Spektakle: Alexandra Bachzetsis, Jérôme Bel, Willi Dorner, Frédéric Gies, Trajal Harrell. Kuratorzy: Joanna Leśnierowska, Tomasz Plata, Agnieszka Sosnowska.

Do 27 września 2015. Warszawa. CSW Zamek Ujazdowski „Co jest społeczne? 
Aktywność Zamku Ujazdowskiego w przestrzeni publicznej (1988–2014)”. Artyści: Paweł Althamer, Lene Berg, Black Market International, Christian Boltanski, Maurizio Cattelan, Peter Downsbrough, Christian Jankowski, Jenny Holzer, Heidrun Holzfeind, Jerzy Kalina, Martin Kaltwasser / Folke Köbberling, Tadashi Kawamata, Grzegorz Klaman,Andree Korpys / Markus Löffler / Marcus Kaiser, Barbara Kruger, Katharina Marszewski, David Mach,Teresa Murak, Jarosław Perszko, Cai Ulrich von Platen / Jan Håfström, Leszek Przyjemski, Joanna Rajkowska, James Turrell, Lawrence Weiner, Krzysztof Wodiczko oraz Maria Parczewska i Janusz Byszewski (LET). Otwarcie wystawy: 13 maja 2015, godz. 18.00. Kurator: Grzegorz Borkowski. Sztuczna palma - zainstalowana w centrum miasta w ramach projektu Joanny Rajkowskiej Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich - miała charakter tymczasowej interwencji artystycznej, która początkowo wzbudzała zdziwienie i kontrowersje, obecnie zaś jest szeroko rozpoznawalnym obiektem i lubianym symbolem Warszawy. Wystawa prezentuje niezwykle różnorodne, prekursorskie projekty: interwencje w przestrzeń miejską, które zrealizowali dla CSW w Warszawie najsłynniejsi światowi i polscy artyści współcześni jak Jenny Holzer, Barbara Kruger, Christian Boltanski, Krzysztof Wodiczko i Joanna Rajkowska, kulturowe działania animacyjne powstałe we współpracy ze społecznościami lokalnymi, wystawy w przestrzeniach wokół Zamku oraz działania w innych obiektach i instytucjach kultury. Dla publiczności będzie to okazja do swego rodzaju podróży w czasie, a dla wielu osób okazja do przypomnienia sobie wydarzeń, w których uczestniczyły. W ramach wystawy zaprezentowane zostaną materiały z bogatych zbiorów dokumentacji CSW Zamek Ujazdowski oraz Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Współczesnej tej instytucji. Wystawa jest wstępem do podsumowania doświadczeń sztuki w przestrzeni publicznej w Polsce, a także przyczynkiem do krytycznej samorefleksji instytucji i zastanowienia się nad nowymi strategiami dla sztuki publicznej XXI wieku. Podczas trwania wystawy, CSW Zamek Ujazdowski we współpracy z Clear Channel Poland zrealizuje premierowy projekt artystyczny. Brazylijski artysta Vitor Cesar, rezydent programu A-I-R Laboratory w Zamku Ujazdowskim, wykorzysta nośniki Clear Channel Poland do działań artystycznych w przestrzeni publicznej w Warszawie.

19 – 21 czerwca 2015. Centrum Kultury AGORA, ul. Serbska 5a, 51-111 Wrocław, tel. +48609734044. Zbliża się 4. edycja Art of Improvisation Creative Festival /19-21 czerwca 2015 / ogłaszamy zatem nabór dla artystów improwizujących! Jeśli improwizacja to twoja ulubiona metoda twórcza, wyślij zgłoszenie do Centrum Kultury Agora. Termin zgłoszeń: 15 maja 2015. Konkurs Kreacje / Przegląd / Zderzenia skierowany jest do młodych artystów /18-35 lat/, zarówno amatorów jak i profesjonalistów – solistów i zespołów, którzy prezentują szeroko rozumianą sztukę improwizowaną: muzykę, taniec, działania teatralne czy inne sztuki performatywne. Informacje: 4. Art of Improvisation Creative Festival / 19-21.06.2015 / Centrum Kultury Agora, Serbska 5a, Wrocław / Czekamy na zgłoszenia  do 15 maja 2015. Nagroda główna festiwalu to 2000 zł!
Informacje: Marta Kozłowska, 71 325 14 83 w.123, marta.kozlowska@ckagora.pl

Do 14 sierpnia 2015. Białystok. Galeria Arsenał (czas trwania wystawy: 30.04. – 14.08. 2015, wernisaż: środa, 29.04.2015, godz. 18.00 dyskusji, g.19.00/19.30 otwarcie wystawy). Pomimo wszystko / ukraińscy laureaci nagrody im. Kazimierza Malewicza/. Wystawa jest prezentacją czterech dotychczasowych laureatów nagrody im. Kazimierza Malewicza: Alevtiny Kakhidze, Stasa Volyazlovsky’ego, Zhanny Kadyrovej i Lady Nakonecznej. „Nagroda im. Malewicza to pierwsza nagroda artystyczna na Ukrainie (po niej pojawiła się PinchukArtCentre Prize). Nagroda, która dzięki staranności Instytutu trafiała w ręce wspaniałych, progresywnych artystów, dając jednocześnie sygnał, że przyszedł czas na inną niż proponowana przez zachowawczą akademię, sztukę. Z edycji na edycję liczba nominowanych do nagrody rosła, jak z roku na rok artystyczna scena  stawała się bardziej dynamiczna i interesująca. Mocną stroną tej nagrody jest fakt, że nie kierowano się powodami innymi niż artystyczne i co za tym idzie, nie trafiła ona nigdy w przypadkowe ręce. Jej laureaci Alevtina Kakhidze, Stas Volyazlovsky, Zhanna Kadyrova i Lada Nakoneczna są znakomitymi artystami. Młodzi, ale już ze znaczącym dorobkiem, obecni na międzynarodowej scenie, tworząc poruszają się swobodnie w różnych mediach od rysunku, przez rzeźbę , instalacje, performance i video, reprezentują różne strategie artystyczne. Sztuka Alevtiny Kakhidze jest gestem prywatnym, artystka zniosła granicę miedzy swoim życiem rodzinnym, osobistym a „uprawianym zawodem” artysty do tego stopnia, ze w swoim domu w Muzychi założyła rezydencje artystyczna, ona sama, jej codzienne zajęcia i wybory są obiektem tej autorefleksyjnej sztuki. Zhanna Kadyrova, członkini legendarnej grupy R.E.P., jest autorka przewrotnych prac inspirowanych przestrzenią publiczna i powstających wobec tej przestrzeni, czasem w formie interwencji czy komentarza. Artystka wykorzystuje proste materiały i przez zmianę funkcji nadaje im nowe, nieoczywiste treści. Lada Nakoneczna członkini R.E.P. i Hudrady, autorka subtelnych minimalistycznych rysunków, instalacji i działań performatywnych wykorzystuje sztukę do analizowania społecznych konsekwencji zjawisk politycznych i ekonomicznych, ostatnim obszarem jej zainteresowań jest... wojna. Stas Volyazlovsky jest autorem absurdalnych ironicznych filmów video i rysunków często w stylistyce komiksu. Na wystawie prezentuje ironiczną instalację „Ujut” nawiązującą do stylistyki mieszkań ubogich lecz nie pozbawionych estetycznych potrzeb mieszkańców jego rodzinnego Khersona. Tak wiec wystawa jest prezentacja czterech równoległych narracji, wszystkie one osadzone są w trudnych realiach Ukrainy, gdzie trwa wojna, gdzie trwa walka o demokrację i gdzie w beznadziejnych warunkach ekonomicznych i socjalnych rozkwita sztuka... pomimo wszystko”. Kuratorka: Monika Szewczyk.

Do 26 lipca 2015. (Od 6 maja). Gdańsk. Gdańska Galeria Miejska. Günter Grass – kolekcja gdańska. Wystawę grafik, rysunków oraz rzeźb Güntera Grassa zgromadzonych przez Miasto Gdańsk. Wernisaż wystawy "Günter Grass – kolekcja gdańska" odbędzie się 5 maja o godzinie 20:30 w siedzibie Gdańskiej Galerii Güntera Grassa (ul. Szeroka 34/35, 36, 37, Grobla I 1/2). Kuratorki: Marta Wróblewska (Gdańska Galeria Miejska) i Magdalena Olszewska (Muzeum Narodowe w Gdańsku). Wystawa "Günter Grass – kolekcja gdańska" prezentuje największą w Polsce i jedną z największych na świecie kolekcję prac plastycznych Noblisty: grafik, rysunków oraz rzeźb. Dzieła zdeponowane są w Gdańskiej Galerii Güntera Grassa oraz w Muzeum Narodowym w Gdańsku. Ekspozycja składa się z kilkudziesięciu wybranych prac wykonanych przez Güntera Grassa różnymi technikami graficznymi, a także rysunków i rzeźb pochodzących z różnych okresów jego twórczości. Wystawione prace ukazują Güntera Grassa jako artystę plastyka doskonale odnajdującego się w różnych formach oraz technikach. Szerokie grono publiczności rozpoznaje w Grassie przede wszystkim pisarza. Warto jednak pamiętać, że wszechstronna działalność plastyczna zawsze równolegle towarzyszyła jego pisarstwu. Wystawa jest jednym z wydarzeń, którymi mieszkańcy Gdańska pożegnają Güntera Grassa. We wtorek 5 maja o godzinie 19:00 w Centrum Św. Jana odbędzie się koncert upamiętniający gdańskiego Noblistę, po którym odbędzie się przemarsz z bębenkami do Gdańskiej Galerii Güntera Grassa. Gdańska Galeria Güntera Grassa jest jedyną w Polsce galerią prezentującą twórczość plastyczną Güntera Grassa. Od początku działalności współpracuje z Domem Güntera Grassa w Lubece (Günter Grass Haus) oraz bezpośrednio z fundacją Noblisty. Co roku organizuje Festiwal Grassomania – kilkudniowe wydarzenie będące komentarzem bądź dialogiem z twórczością Güntera Grassa. W ramach Festiwalu odbywały się wystawy, koncerty, performance, spotkania autorskie oraz pokazy filmowe i spacery śladami twórczości bądź biografii Grassa. Tegoroczna, siódma edycja Festiwalu odbędzie się w dniach 7-10 października. 

Do 5 lipca 2015 (od  8 maja, wernisaż w Gdańsku: 8 maja 2015. godz.18.00) Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia 2, ul. Strajku Dokerów 5, Gdańsk - Nowy Port. Nearly Human.

(19.09 – 31.10.2015 / Porsgrunn, Norwegia, Kunsthall Grenland). Kuratorka: Jasia Reichardt Koordynacja: Tymoteusz Skiba, Anna Szynwelska. Tematem wystawy jest ludzka wyobraźnia i jej pragnienie stworzenia równoległego świata maszyn, kukiełek, lalek, automatów i robotów, które są prawie takie jak my, ale nie do końca. Te wyimaginowane byty i maszyny mają dziś swoje własne miejsce w sztuce, literaturze, filmie i wielu innych dziedzinach naszego życia. Wystawa "Nearly Human" prezentuje prace ok. 70 artystów w podziale na trzy części. Część pierwsza, w której znalazła się większość eksponatów, obejmuje grafiki przedstawiające historię idei tworzenia obiektów na wzór człowieka. Przybliżą nam one, dlaczego chcemy tworzyć rzeczy, które wyglądają albo funkcjonują tak jak my. Druga część obejmuje oryginalne prace pokazywane w formie projekcji wideo na ekranach. Prezentowani tu artyści to: Pierre Bastien, Daisuke Furuike, Theo Jansen i Chico MacMurtrie. Trzecia część obejmuje sześć prac kinetycznych. Ich autorami są Richard Kriesche, Tim Lewis, Tony Oursler, Studio Azzurro, Jim Whiting i Christiaan Zwanikken.

Do 21 czerwca 2015 (od 15 maja, wernisaż: 15 maja , godz. 18.00).  Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. „Kochajmy naszych artystów. 70 lat obecności ZPAP w Bielsku-Białej”. Wystawa pod patronatem Prezydenta Miasta Bielska-Białej Jacka Krywulta oraz Zarządu Głównego ZPAP z okazji 70-lecia obecności Związku Polskich Artystów Plastyków w Bielsku-Białej związana będzie z serią wydarzeń i wystaw. W Galerii Bielskiej BWA pokazana zostanie wystawa aktualnych dokonań z różnych dyscyplin twórczych obecnych członków związku, natomiast w Muzeum Historycznym w Bielsku-Białej - wystawa ukazująca historyczne znaczenie i dokonania bielskiego Oddziału i Okręgu ZPAP w Bielsku-Białej oraz sylwetki i twórczość artystów nieżyjących.Zalążek Oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków w Bielsku-Białej powstał latem 1945 roku, powołany został przez kilkoro artystów: Jana Chwieruta, Franciszka Dudziaka, Annę Golonkową, Jana Skawińskiego, Tomasza Woźniaka, Jana Zippera, Jerzego Zitzmana, Zenobiusza Zwolskiego oraz historyka sztuki Stanisława Oczkę. Pierwszy Zarząd Oddziału ZPAP wybrany został 10 listopada 1945 roku, tuż po zorganizowanej „Wystawie Obrazów" w salach Zamku Sułkowskich, który do 1960 roku był siedzibą związku.
W lutym 1947 roku Bielski Oddział ZPAP został oficjalnie zatwierdzony na II Ogólnopolskim Zjeździe Delegatów ZPAP w Krakowie, liczył wówczas 30 członków. Artyści od samego początku angażowali się w organizowanie i tworzenie działających do dzisiaj instytucji kultury m.in. Liceum Plastycznego, Teatru Lalek Banialuka, Muzeum, Studia Filmów Rysunkowych. Byli inicjatorami budowy Pawilonu Wystawowego - w którym, po przebudowie, do dziś funkcjonuje Galeria Bielska BWA. Byli także organizatorami Ogólnopolskiej Wystawy Malarstwa „Bielska Jesień" - dziś jest to Biennale Malarstwa „Bielska Jesień", a także wystaw środowiskowych, kontynuowanych obecnie przez Galerię Bielską BWA po nazwą Bielski Festiwal Sztuk Wizualnych. W latach 1960-1978 ZPAP miał swoją siedzibę w Pawilonie Wystawowym ZPAP przy obecnej ul. 3 Maja 11. W tym czasie, działając bez specjalnych funduszy, zrzeszeni w związku artyści zorganizowali ponad 200 wystaw oraz wiele spotkań, wykładów i wydarzeń artystycznych.
W maju 1971 roku w Pawilonie odbyła się Wystawa z okazji 25-lecia Oddziału ZPAP w Bielsku-Białej, w której udział wzięło 64 artystów. 1 stycznia 1976 roku gospodarzem Pawilonu zostało Biuro Wystaw Artystycznych, natomiast związek uzyskał lokal przy Rynku 27, już jako Bielski Okręg ZPAP (24 lutego 1978). Budynek ten jest siedzibą ZPAP do dziś.

Do 12 czerwca 2015, (od 8 maja 2015 - wernisaż: piątek, 8 maja 2015, godz. 19:00). Poznań. Galeria Piekary /ul. św. Marcin 80/82, 61-809 Poznań Dziedziniec Różany, CK Zamek /  Kobiety Nowoczesne/ Modern Women. Udział biorą: Urszula Broll, Janina Kraupe-Świderska, Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska, Arika Madeyska,  Jadwiga Maziarska,  Teresa Pągowska, Erna Rosenstein, Teresa Rudowicz, Maria Stangret, Teresa Tyszkiewicz. 

Do 11 czerwca 2015. Warszawa. Galeria Działań, ul Marco Polo 1. „The Eagel Has Landed : Apollo 11-45 Years Later”. Kurator: Wojciech Różyński. 

Do 9 czerwca 2015.  (09.05. - 09.06.2015 r.) Gdańsk-Stare Miasto. Galeria Sztuki Współczesnej PIONOVA. Wystawa malarstwa Beaty Cedrzyńskiej pt. Zderzenia. Prezentacja wystawy najnowszych prac malarskich Beaty Cedrzyńskiej. Jak pisze o Jej twóczości Dorota Grubba-Thiede (z katalogu do wystawy): Obcując z obrazami Beaty Cedrzyńskiej doznaje się wrażenia mocowania: nas z obrazem, obrazu z nami. Ponieważ są ogromne, mogłyby być totalne, jednak ich ezoteryczne rozproszenie, mgławicowość (potencjalnie) monolitowych struktur, łagodzi napór, zamienia w relację wzajemnego przymierzania, na podobieństwo spotkania z natarczywym wiatrem, który choć przylega, dotyka - nie przewraca. (…) Zmniejszenie dystansu do płócien artystki powoduje utratę ostrości wizerunków. Przeżywamy stan niepewności, czym jest to z czym obcujemy. Formy, które wcześniej wydawały się niemal fizycznie określone, teraz jak mgła cofają się, rozpraszają, są niepochwytne, co więcej iluminują na nas łuny barwne, stoimy wobec nich jak wobec „pożaru” zachodu słońca, czy chłodu poranka, w miejscu nieokreślonym i nieznanym... Beata Cedrzyńska to artystka urodzona i mieszkająca w Gdańsku. Dyplom uzyskała na gdańskiej ASP na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Obecnie jest wykładowcą rysunku i malarstwa w Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Gdańsku. Autorka wielu wystaw indywidualnych, uczestniczka kilkudziesięciu wystaw zbiorowych w kraju i za granicą. Jej prace prezentowały między innymi takie galerie jak: Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej, Galeria Sztuki w Legnicy, Galeria Kaas w Innsbrucku,  Dworek Sierakowskich w Sopocie, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku, Galeria Sandhofer w Innsbrucku i Salzburgu, Centrum Kultury Zamek w Poznaniu, Galeria Sztuki im. J. Tarasina w Kaliszu, Galeria Brotzinger Art w Pforzheim - Niemcy, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Bałtycka Galeria Sztuki w Koszalinie, Galeria Test w Warszawie, Galeria pod Plafonem we Wrocławiu, BWA w Ostrowcu Świętokrzyskim, Bielsko - Białej, Bydgoszczy, Rzeszowie, Wałbrzychu, Tarnowie i Szczecinie. Laureatka wielu nagród i wyróżnień m.in. GRAND PRIX 10. Ogólnopolskiego Przeglądu Malarstwa Młodych “PROMOCJE 99“, Galeria Sztuki, Legnica.

Do 31 maja 2015 (od 18 kwietnia 2015. Tamy Ben-Tor & Miki Carmi / Młodzi obiecujący artyści jedzą i uprawiają seks. Wystawa Tamy Ben-Tor i Mikiego Carmi w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki stanowi próbę zderzenia ze sobą dwóch silnych osobowości artystycznych, które pozornie nie łączy zbyt wiele. Jest rodzajem eksperymentu, wyzwaniem, jakie stawiają sobie sami artyści, albo testem: czy para w życiu prywatnym sprawdzi się również jako duet artystyczny. Prezentowanych jest dziewięć prac wideo Tamy Ben-Tor – od słynnych wideoperformansów z „gadającymi głowami”, w których artystka charakteryzuje się, przebiera, zasłania i odgrywa role, w przewrotny sposób komentując swoją sytuację izraelskiej artystki mieszkającej w Nowym Jorku, po najnowsze wideo „Młodzi obiecujący artyści jedzą i uprawiają sex (2015)”, od którego pochodzi tytuł wystawy. Początkowo wideo było dla artystki metodą pracy i dokumentowania performansów, które stanowią najważniejszy obszar jej działalności artystycznej. Później zyskało rangę autonomicznych dzieł, których forma nieustanie ewoluuje, również pod wpływem osoby i twórczości Mikiego Carmi. Artystka w przewrotny i dowcipny sposób analizuje swoją żydowską tożsamość, współczesne postrzeganie Holokaustu, życie w nowojorskim świecie artystycznym, nieustannie prowokując „normalnych” odbiorców sztuki. Wybór dziesięciu obrazów Mikiego Carmi z ostatnich 16 lat to wyimek z projektu życia artysty, który od końca lat dziewięćdziesiątych prowadzi swoiste badania antropologiczne na temat poszukiwania tzw. typu żydowskiego. Początkowo płótna przedstawiały hiperrealistyczne portrety osób reprezentujących rasy uznawane za „niższe”, później zdominowały je portrety członków rodziny. Obrazy zaczęły się stawać coraz bardziej abstrakcyjne, artysta redukował twarze swoich modeli do cech czysto biologicznych: uszu, nosów, ust, oczu czy struktury skóry. Portrety stały się brutalnym świadectwem upływającego czasu. Artystów w bezpośredni sposób łączy – poza podobnym punktem wyjścia dla ich jakże różnej formalnie twórczości – motyw maski. Ben-Tor przywdziewa przeróżne twarze, obudowuje się rekwizytami, Carmi zaś upraszcza i syntetyzuje, pozbawia swoje postacie cech indywidualnych, którymi jego partnerka bawi się i przy pomocy których tworzy swoich bohaterów. Rezultat zabiegów Carmiego stanowi wyzwanie dla empatii i odporności widza, konfrontując go z rozkładem i degradacją biologiczną prezentowaną niczym maska pośmiertna. Ben-Tor powołuje do życia postacie, które stać się mają dla widza narzędziem do badań nad samym sobą, własnymi ograniczeniami i poczuciem komfortu. Przede wszystkim jest to jednak projekt bardzo osobisty – oboje artyści angażują do swoich prac członków rodziny, traktując ich jako przedmiot badań i wystawiając na pokaz; analizują swoją tożsamość, by w końcu poprzez pracę w duecie dokonać wiwisekcji małżeństwa i zdefiniować relacje pomiędzy nimi. Portretowani przez Mikiego Carmi członkowie rodziny, jego rodzice i dziadkowie pojawiają się w materiałach wideo Tamy Ben-Tor, wśród rysunków Mikiego odnajdziemy szkice przedstawiające Tamy w czasie performansu, Miki przebiera się w kostium Tamy, a Tamy filmuje go, jak robi zdjęcia swojej babci itd. Sztuka miesza się z życiem prywatnym, osobne ze wspólnym. Tamy Ben-Tor (ur. 1975, Jerozolima) – performerka i artystka wideo. Mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Ukończyła Columbia University School of the Arts w Nowym Jorku oraz The School of Visual Theatre w Jerozolimie. Miki Carmi (ur. 1976, Jerozolima) – mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Ukończył Columbia University w Nowym Jorku oraz Bezalel Academy of Fine Arts w Jerozolimie. Kuratorka Magdalena Komornicka

Do 19 maja 2015. (Od 30 kwietnia). Opole, ul Krakowska 1. Galeria ZPAP Pierwsze Piętro. „To co mnie kręci - Wit Pichurski”. Wernisaż 8 maja 2015 r., godz.18.00. Jak mówi sam artysta: „Głównym motywem wystawy jest metal jako tworzywo rzeźbiarskie. Jego piękno w różnych formach, w strukturze skorodowanego metalu i błysku stali nierdzewnej. Połączenie chropowatych struktur ciętych palnikiem z polerowanymi płaszczyznami stali. Kolor metalu; brąz i pomarańcze rdzy, szarość stali, gradient tytanu, agresywny połysk chromo-niklu. Ważne jest to, czego nie widać. Brzmi to dziwnie, gdy mówi to rzeźbiarz, który cały czas, pracuje z materią. Dla mnie najważniejsza jest ulotna atmosfera gdzieś wokół rzeźby. „ona – on związek wybuchowy”. Forma powstała metodą wybuchu, nawiązuje do relacji pomiędzy pierwiastkiem kobiecym i męskim. „To co mnie kręci”  - spojrzenie w głąb siebie i dostrzeżenie motywacji, które nas napędzają. „spokojne zanurzenie”, stan naturalnej pewności, harmonii, rzadko osiągany stan zrozumienia. Zapraszam widzów do odczytywania ulotnych opowieści ukrytych w metalu.”

Do 8 maja 2015. Centrum im. Ludwika Zamenhofa, ul. Warszawska 19 / 15-062 Białystok.
Trash Drugs And Male Bonding /Karol Grygoruk wystawa z cyklu „Wyjechani” (wernisaż: 08.05.2015 (piątek), w godz. 18.00 – 20.00). Współczesne zdjęcia mieszają się z fotografiami archiwalnymi, techniki analogowe z cyfrowymi, a inspiracje z przeszłości z fascynacjami popkulturą. Zniszczone prace stają się częścią nowych projektów. Proces nie ma końca, a wystawa jest tylko krótkim momentem zatrzymania. I okazją do przeglądu prac Karola Grygoruka, wykonanych w ciągu ostatnich lat. Prezentowane wielkoformatowe wydruki, kserowane kolaże, pokryte farbą i markerami, nie mają nic wspólnego z klasyczną fotografią. A jednocześnie w niej mają swój punkt wyjścia. Przetworzone, wielokrotnie kopiowane, skupiają się na buncie wobec klasycznych kanonów estetycznych. Inspirowane zinami lat 90. oraz subkulturami i ruchami kontrkulturowymi, a także analogowymi technikami postprodukcji- ukazują fascynację "estetyką błędu". Intymne fotografie przyjaciół i rodziny, poddane artystycznej przeróbce, przypominają formą uliczny plakat i pełnią swoistą funkcję informacyjną, mieszając sferę prywatną z publicznym przekazem. Autor wystawy Trash Drugs And Male Bonding parafrazuje napisany w 1980 roku pierwszy esej Kim Gordon (wokalistka zespołu Sonic Youth) o tym samym tytule. Wyraża autorefleksję nad przedstawianiem rół płciowych w kulturze i sztuce. Ekspozycja przenosi nas w osobisty świat Karola Grygoruka, gdzie za sprawą zacierających się granic - form, tematów, kanonów - odkrywa swoje inspiracje, doświadczenia i prywatne życie. Karol Grygoruk - rocznik '85, urodzony w Warszawie, wychowany na białostockim blokowisku. Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW oraz Instytutu Fotografii Twórczej w Opawie. Związany z agencja ShootMe. Wykłada na Akademii Fotografii w Warszawie. Fotografował m.in. dla Levis, Dickies, Vans, Manto, Prosto, Sinsay, Nike, SonyBMG, RedBull, 4F oraz magazynów takich jak I-D, Vice, Kmag, Harper's Bazaar, Viva, Elle. Lubi psy. Nie lubi gdy piłkarze udają faule. W ogóle nie lubi piłki nożnej. „Wyjechani” - cykl wystaw prezentujących sylwetki młodych artystów pochodzących z Białegostoku, którzy wyjechali na studia artystyczne poza rodzinne miasto. Od 2012 roku w CLZ prezentowali swoje wystawy, m.in. Paweł Iwaniuk, Adam Romuald Kłodecki, Rafał Siderski, Patryk Chwastek, Robert Szczebiot, Paweł Naumowicz.

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum, "A Year at the Stedelijk: Tino Sehgal". Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum.Tino Sehgal (ur. 1976), brytyjsko-niemiecki artysta, którzy początkowo studiował ekonomię polityczną i taniec, zajął się w 2000 roku sztukami wizualnymi. Osiągnął międzynarodowe uznanie dzięki eksperymentalnym pracom prezentowanym na: Biennale w Wenecji, Documenta w Kassel, w Muzeum Guggenheima w Nowym York i Tate Modern w Londynie. Stedelijk Museum współpracowało z Sehgalem od samego początku jego kariery, prezentując jego prace w latach 2004 i 2006. Dla Tino Sehgala, twórczość artystyczna to spotkanie i kontakt widza z żywym obiektem sztuki. Sehgal tworzy "sytuacje" w przestrzeni muzeum, w którym głównym aktorem jest choreografia i rozmowy z widzami. Spotkania te oferują odwiedzającym całkowicie unikalne doświadczenie „żywej grafiki”.

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. Biennale di Venezia. 56 Międzynarodowa ekspozycja Sztuki pod nazwą All The World’s Futures (Wszystkie światowe wizje przyszłości): Kurator: Okwui Enwezor. Dyrektor generalny: Paolo Baratta. W sobotę, 9 maja zostało otwarte dla publiczności 56 weneckie biennale sztuki. Wystawy odbywają się na terenie całej Wenecji, głównie – tradycyjnie, na terenie Giardini i w Arsenale. 9 maja 2015 została ogłoszona oficjalnie lista nagrodzonych na Biennale. W jury znaleźli się: Naomi Beckwith (USA), Sabine Breitwieser (Austria), Mario Codognato (Włochy), Ranjit Hoskote (Indie) i Yongwoo Lee (Korea Południowa). Złoty lew przypadł Republice Armenii za pawilon Narodowy za oryginalne ukazanie dorobku artystów armeńskich tworzących w diasporze i w kraju. Złotego Lwa za całokształt twórczości zdobył rzeźbiarz El Anatsui z Ghany (rocznik 1944) uczestnik weneckiego biennale w 1990 roku. Specjalnego Złotego Lwa zdobyła za zasługi w dziedzinie propagowania sztuki współczesnej kuratorka i historyczka sztuki Susanne Ghez. Złoty Lew dla najlepszego artysty biennale przypadł w udziale Amerykance Adrian Piper (1948 r.) za pionierski wkład w rozwój sztuki konceptualnej i performatywnej. Srebrnego Lwa dla młodego, obiecującego artysty jury przyznało reżyserowi i twórcy wideoartu z Korei Południowej o nazwisku Im Heung-Soon (rocznik 1969) za film dokumentalny Factory Complex ukazujący dramatyczne warunki pracy kobiet w azjatyckich fabrykach i korporacjach. Specjalną nagrodą wyróżniono twórczość niemieckiego filmowca, autora instalacji, teoretyka, krytyka sztuki i kuratora Haruna Farocki'ego (ur. 1944., zm. 2014.) uznając jego szczególny wkład w powojenną kinematografię światową. Inna Nagroda Specjalna trafiła do grupy niezależnych filmowców Abounaddara collective za odważną dokumentację obecnego sporu politycznego w Syrii i walki ludzi tam mieszkających o przetrwanie. Również Nagrodą Specjalną wyróżniono młodego algierskiego artystę Massinissa Selmaniego (ur. 1980 r.). Wiecej: oficjalna strona Biennale; http://www.labiennale.org/en/biennale/index.html

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. La Biennale di Venezia. Palazzo Bembo & Palazzo Mora. Jarosław Kozłowski. Personal Structures. Prezentacja prac polskiego artysty konsekwentnie odwołującego się do tradycji światowej i polskiej sztuki pojęciowej: Jarosława Kozłowskiego w ramach międzynarodowego projektu PERSONAL STRUCTURES w Wenecji.  

Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation"Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation". Wystawa Rodin: Pracownia Kreacji pozwoli nam poznać tajemnice pracowni rzeźbiarza ─ prawdziwego laboratorium jego twórczości. Wyjątkowy wybór około 150 prac z gipsu i terakoty, z których wiele nigdy nie zostały pokazane wcześniej, zostaną pobrane z archiwum muzeum do tego szczególnego wydarzenia. Utwory te ukazują szkice i wstępne projekty rzeźbiarza. Odwiedzający znajdą się w sercu procesu twórczego; obserwując jego pracownię, będą mogli uzyskać dostęp do warsztatu Rodina.

Do 19 września 2015. Francja. Paryż. Musée d’Orsay"Dolce Vita? Italian Decorative Art 1900-1940, from the Liberty to Industrial Design"We Włoszech na początku XX wieku, sztuki dekoracyjne zostały wykorzystane do scalenia kultury narodu, który budował swoją nową tożsamość. Twórcy mebli, ceramicy i szklarze, wszyscy współpracowali z czołowymi artystami, tworząc prawdziwie "włoski styl". Ten okres niezwykłej kreatywności przypomina ekspozycja, ukazując około chronologicznie przeszło sto wybranych prac . Styl, który zapanował na przełomie XIX i XX wieku, ukazany jest się poprzez projekty: Carlo Bugattiego, Eugenio Quartiego i Federica Tesio. Druga część poświęcona jest futuryzmowi i jego estetyce inspirowanej ideą szybkości i postępu. Późniejszy powrót do klasycyzmu we Włoszech pojawił się w różnych formach, znajdując swój wyraz w estetyce ceramiki Gio Ponti lub w szklanych kreacjach Carlo Scarpii, ("Novecento"). Prace te były prekursorskie w aspekcie rozwoju współczesnego projektowania (designu). 

Do 14 września 2015. Austria. Wiedeń. Leopold Museum."Tracey Emin – Egon Schiele. Where I Want to Go". Z niegdyś prywatnej kolekcji sztuki Rudolfa i Elżbiety Leopoldów powstało w roku 2001 Muzeum Leopoldów, które stało się najczęściej odwiedzanym domem w wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów. Muzeum Leopoldów mieści największy na świecie zbiór dzieł Egona Schiele oferując tym samym jedyny w swoim rodzaju przegląd twórczości wybitnego malarza i najbardziej liczącego się rysownika austriackiego ekspresjonizmu.

Do 7 września 2015. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art."One-Way Ticket: Jacob Lawrence’s Migration Series and Other Works". Jacob Lawrence (Ur. 7 września 1917, zm. 9 czerwca 2000) to afroamerykański malarz znany z obrazowania życia czarnych mieszkańców USA. Jego styl określa się jako "dynamiczny kubizm", choć Lawrence wylansował własny styl inspirowany twórczością mieszkańców Harlemu. Lawrence jest jednym z najbardziej znanych malarzy afro-amerykańskich XX wieku. W wieku 23 lat zyskał uznanie w kraju malując cykl, serię 60 prac przedstawiających wielką migrację Afroamerykanów z południa USA do miast północy. Jego prace są w stałych zbiorach licznych muzeów, w tym: Philadelphia Museum of Art, Museum of Modern Art, Whitney Museum, Phillips Collection, Metropolitan Museum of Art, Brooklyn Museum i Reynolda House Museum of American Art.

Do 30 sierpnia 2015. Niemcy. Düsseldorf. Museum Kunstpalast. "Bernard Schultze. Works from the Kemp collection". Ekspozycja poświęcona jednemu z pionierów malarstwa taszystowskiego w Niemczech. Schultze najpierw tworzył swe dzieła pod wpływem ekspresjonistów i surrealistów, następnie: odnalazł własną formułę obrazowania realizując abstrakcję.

Do 23 sierpnia 2015. USA. Nowy Jork. Brooklyn Museum."Basquiat. The Unknown Notebooks"

Do 16 sierpnia 2015. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art."Peter Doig". 

Do 3 sierpnia 2015. Francja. Paryż. Grand Palais."Jean Paul Gaultier".Jean-Paul Gaultier (ur. 24 kwietnia 1952 w Arcueil) – francuski projektant mody, muzyk. Jean Paul Gaultier swoją karierę zawodową rozpoczął od wysyłania drobnych szkiców do różnych projektantów. Wkrótce jego talentem zachwycił się Pierre Cardin, który przyjął go na stanowisko asystenta w 1970 roku. Swoją pierwszą kolekcję Jean Paul Gaultier zaprezentował w 1976 roku. Jego projekty haute couture były z jednej strony zaprojektowane w formalnej ascezie, a z drugiej strony łamały dominujące zasady. Następne kolekcje utrzymane były w większości w tzw. „stylu miejskim” i skupiały się na trendach kultury masowej. Własny, charakterystyczny styl projektant wypracował około roku 1981. 

Do 2 sierpnia 2015. Niemcy. Monachium. Haus der Kunst. "Louise Bourgeois. Structures of Existence: The Cells"

Do 2 sierpień 2015. Niemcy. Berlin. Museum für Fotografie."Willy Maywald. Photographer and Cosmopolitan". Willy Maywald (1907-1985) był jednym z najważniejszych fotografów pracujących w Paryżu w latach 1930 -1960. Kształcił się w szkołach sztuki stosowanej w Krefeld, Kolonii i Berlinie, które ukształtowały jego awangardowy styl. W 1932 roku przeniósł się do miasta, nad Sekwaną, gdzie zaprzyjaźnił się z wieloma artystami z kręgu sztuki współczesnej. Jego szerokie spektrum zainteresowań, obejmujących zarówno fotografię zleceniową i fotografię artystyczną doprowadziły do powstania spektakularnych kolekcji: zdjęć portretowych, zdjęć mody dla wszystkich głównych paryskich domów couture, zdjęć tańca i fotografii architektury, jak również albumów dokumentujących podróże i fotografie miast. Wystawa prezentuje po raz pierwszy całą twórczość Willy'ego Maywalda we wszystkich jej aspektach.

Do 22 lipca 2015. Francja. Paryż. Grand Palais. "American Icons: Masterworks from the SFMOMA and the Fisher Collection". „Paryżanie, którzy wkrótce odwiedzą Grand Palais, po raz kolejny będą zmuszeni odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie w ich imieniu zadał Serge Gibault w 1983 roku: jak Nowy Jork ukradł ideę sztuki nowoczesnej? Gdy amerykańscy krytycy (z Clementem Greenbergiem i Irvingiem Sandlerem na czele) głosili wszem i wobec triumf amerykańskiego malarstwa, wymęczona II wojną światową Francja nie miała dostatecznie wiele sił, by zareagować i bronić strategicznej pozycji Paryża jako stolicy sztuki XX wieku. Centrum artystycznego świata przeniosło się już na trwałe na drugą stronę Atlantyku, do witalnego Nowego Jorku, skąd rezonowało na wszystkie krańce Ziemi. Nowo otwarta wystawa w Grand Palais, zatytułowana „American Icons...”, dowodzi, że to właśnie powojenne Stany Zjednoczone stały się areną nowatorskich i nierzadko wizjonerskich wystąpień artystycznych. Prezentacja składa się z kilkudziesięciu dzieł amerykańskich twórców. Eksponaty pochodzą ze zbiorów San Francisco Museum of Modern Art oraz Donalda i Doris Fisherów. Założone w 1935 roku SFMoMA było drugą (po nowojorskim MoMA) instytucją promującą rodzimą sztukę, lecz pierwszą taką na Zachodnim Wybrzeżu. (…) Pośród tytułowych ikon znaleźli się między innymi: Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Ellsworth Kelly, Agnes Martin, Richard Diebenkorn czy Chuck Close. Różnorodność postaw artystycznych i doniosłość odkryć Amerykanów w drugiej połowie XX stulecia może być porównywana przez paryskiego lub raczej europejskiego odbiorcę choćby z dokonaniami Wielkiej Awangardy. Świadomość nieustającej rywalizacji, a jednocześnie dopełniającego się dialogu między dwiema stolicami sztuki stanowi bodaj najcenniejszą wartość wystawy. Z jednej strony, zaprezentowane realizacje amerykańskich ikon prowadzą myśli ku europejskim zdobyczom artystycznym; z drugiej natomiast – uwidaczniają innowacyjność i odwagę sztuki Stanów Zjednoczonych.” (Wojciech Delikta) 

Do 12 lipca 2015. Niemcy. Hamburg. Deichtorhallen."Picasso in Contemporary Art"

Do 6 lipca 2015. Francja. Paryż. Fondation Louis Vuitton."Keys to a passion". Artyści: Otto Dix, Alberto Giacometti, Fernand Léger, Henri Matisse, Piet Mondrian, Edvard Munch, Mark Rothko, Gino Severini i inni. 

Do 5 lipca 2015Salzburg. Museum der Moderne."Andrea Fraser".

Do 28 czerwca 2015. Szwajcaria. Bazylea. Fondation Beyeler. "Paul Gauguin".

Do 21 czerwca 2015. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau."The Century Mark. Tel Aviv Museum of Art visits Berlin".

Do 21 czerwca 2015. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau."The Century Mark. Tel Aviv Museum of Art visits Berlin". Z okazji 50. rocznicy nawiązania dyplomatycznej relacji między Niemcami a Izraelem, Muzeum w Tel Avivie wystawia w Berlinie ponad 70 dzieł ze swojej kolekcji. Wśród nich są prace: Bartany, Chagalla, Ensora, Kandinsky’ego, Picassa, Pollocka, Rothko, Schielego, Vlamincka. 

Do 21 czerwca 2015. Niemcy. Monachium. Pinakothek der Moderne."Zoom! Architektur und Stadt im Bild"

Do 15 czerwca 2015. USA. Nowy Jork. Neue Galerie."Russian Modernism: Cross-Currents in German and Russian Art, 1907-1917"Wystawa poświęcona jest radykalnym prądom modernistycznym w sztuce Niemiec i Rosji na początku 20 wieku. Ich rozwój był równoległy i często te tendencje przecinały się ze sobą. Widoczne jest to w twórczości takich artystów jak Wasilij Kandinsky lub Aleksiej von Jawlensky. Bracia Burliuk, którzy stali się gwiazdami rosyjskiej radykalnej sceny artystycznej, brali udział w pierwszej wystawie grupy Blaue Reiter w Niemczech. Rosyjscy artyści wyjeżdżali do Niemiec, podczas gdy ich niemieccy koledzy mieli doskonałą orientację w tym, co było pokazywane w salach wystawowych Moskwy. Ruch ten został nazwany w Niemczech na początku 1910 "ekspresjonizmem" przez krytyka Herwartha Waldena. Członkowie takich grup jak: Die Brücke i Blaue Reiter początkowo byli pod wpływem francuskich Fauves (fowistów). Ich rosyjscy koledzy starali się znaleźć prawdę artystyczną przy pomocy podobnych metod. http://www.neuegalerie.org/content/russian-modernism-cross-currents-german-and-russian-art-1907-1917

Do 7 czerwca 2015. USA. Los Angeles. Los Angeles County Museum of Art."Nature and the American Vision: The Hudson River School".

Do 31 maja. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum. "Ed Atkins – Recent Ouija".

Do 31 maja 2015. Luksemburg. MUDAM Luxembourg."Franz Erhard Walther. Architektur mit weichem Kern".

Do 31 maja 2015. Kanada. Montreal. Montreal Museums of Fine Arts."Marvels and Mirages of Orientalism. Benjamin-Constant in His Times".

Do 25 maja 2015. Niemcy. Berlin. Deutsche Bank Kunsthalle. "Koki Tanaka. Künstler des Jahres 2015".

Do 25 maja 2015. Niemcy. Hamburg. Bucerius Kunst Forum."Miró. Painting as Poetry".

Do 25 maja 2015. Anglia. Londyn. National Portrait Gallery."Sargent. Portraits of Artists and Friends". Wystawa poświęcona twórczości jednego z najwybitniejszych portrecistów drugiej połowy XIX wieku, którego malarski talent i umiejętność uchwycenia na płótnie osobowości modeli znana była zarówno w Ameryce, jak i Europie. Ekspozycja składa się z ponad 70 portretów.

Do 17 maja 2015. Szwecja. Sztokholm. Moderna Museet."Louise Bourgeois".

Do 17 maja 2015. USA. Los Angeles. MOCA Pacific Design Center."When Fashion Shows The Danger Then Fashion Is The Danger. Bernhard Willhelm and Jutta Kraus".

Do 10 maja 2015. Chiny. Pekin. Chińskie Muzeum Narodowe."Skarby z kraju Chopina. Sztuka polska XV-XX wieku".

Do 10 maja 2015. Kanada. Toronto. Art Gallery of Ontario."Jean-Michel Basquiat: Now’s the Time".

Do 9 maja 2015. Anglia. Londyn. Lisson Gallery."Anish Kapoor".