kontakt o nas intro kronika makulatura archiwalia filmy

Dioni Hamilton
Kolekcja sukienek Marzeny Więcek

Czy film oparty głównie na monologu i poetyckich nieco statycznych obrazach symbolizujących kobiece losy może współcześnie poruszyć widza? Okazuje się że tak. Reakcje po zakończeniu seansu zaskakujące. Widzowie śledzili historie kilku kobiet w milczeniu i całkowitym skupieniu. Wiele osób, tak mężczyzn jak i kobiet wzruszyło się. Ja także. Film reżyserowany jest przez kobietę, większość obsady to Panie, wybitne polskie aktorki kilku pokoleń (to też sztuka – połączyć w jednym obrazie filmowym tyle indywidualności i rozpisać dla nich role), ale nie jest to melodramat czy typowy „obyczaj” skierowany głównie do damskiej części widowni. Paradoksalnie – adresatami przekazu twórców filmu są mężczyźni.Te wszystkie wymienione elementy to mocna strona filmu, budująca trudne, bo wymagające skupienia napięcie. Widz ani na chwilę nie traci kontaktu z przekazem płynącym z ekranu. Staranne, bardzo dobrze zakomponowane kadry absolwenta łódzkiej [więcej]


„Jan Dziaczkowski. Historie prawdziwe i zmyślone”,16 października – 22 listopada,Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki , kurator: Karol HordziejNa wystawie prezentowane są kolaże uzupełnione o wybrane ilustracje zrealizowane przez Dziaczkowskiego dla magazynów takich jak „Przekrój”, „Architektura” czy „Machina”, a także cykl 10 miejsc, które warto odwiedzić, pierwotnie przygotowany we współpracy z klubokawiarnią Chłodna 25, gdzie prezentowany był w formie zmiennej ekspozycji w lightboksie zamontowanym w przestrzeni klubu. Z planowanych 10 miejsc autor zrealizował 6, które po raz pierwszy pokazywane są w całym zestawie w Zachęcie. Na wystawie zabrzmi również muzyka w wykonaniu Marcina Maseckiego, przyjaciela Janka, która została nagrana specjalnie na tę okazję.Druga część wystawy obejmuje mniej znane prace artysty, przede wszystkim malarstwo i fotografię, które zawierają w sobie charakterystyczny dla Dziaczkowskiego montażowy [więcej]


„Trasa M-Z. Trasa Muzeum – Zalew Zegrzyński. Estrada Sztuki Nowoczesnej”, od 3 września do 18 października 2015, Muzeum Narodowe w Warszawie. Nową ekspozycją Muzeum Narodowe w Warszawie włącza się w aktualną dyskusję o roli instytucji kultury w życiu lokalnych społeczności i estetyki przestrzeni publicznej. Dokumentuje ona dzieje i założenia na poły utopijnej warszawskiej inicjatywy podjętej na fali gierkowskiego entuzjazmu w 1971 roku – „Trasy M-Z“, projektu opracowania plastycznego trasy prowadzącej spod głównej siedziby MNW nad Zalew Zegrzyński. Wystawa, przygotowana we współpracy ze Stowarzyszeniem Inicjatyw Twórczych „Trzecia Fala”, skłania również do namysłu nad uproszczonymi ocenami kulturalnego dziedzictwa PRL. Fiat 126p dla każdej rodziny, wczasy w FWP, jeansy z Pewexu i mieszkanie w „wielkiej płycie“ (obowiązkowo z meblościanką) – oto najpopularniejsze emblematy epoki zwanej „dekadą Gierka“. Okres tak zwanego socjalizmu [więcej]


[wszystkie artykuły]

KALENDARIUM POLSKA

26 października 2016. Warszawa. Muzeum Narodowe. XI Aukcja Charytatywna „ziarno SZTUKI – ogród NADZIEI”. Jak co roku Fundacja Psychoonkologii i Promocji Zdrowia „Ogród Nadziei” organizuje aukcję charytatywną na rzecz osób chorych na nowotwory i ich bliskich. Aukcja odbywa się w partnerstwie z Muzeum Narodowym w Warszawie. W tym roku data wydarzenia została wyznaczona na 26 października. Aukcję poprzedzi dwudniowa prezentacja prac na terenie Muzeum. Dochód z aukcji zostanie przeznaczony na realizację Integralnego Programu Zdrowienia, który został pomyślany tak, aby w procesie zdrowienia uruchomić możliwie najpełniej zasoby psychiczne, emocjonalne i fizyczne osób chorych. W skład programu wchodzą m.in. terapie psychoonkologiczne i grupy wsparcia dla chorych i ich bliskich, warsztaty psychoedukacyjne, warsztaty zdrowego odżywiania, treningi antystresowe, zajęcia jogi relaksacyjnej, terapia tańcem i ruchem oraz muzykoterapia. Co roku z Programu korzysta prawie 200 Podopiecznych „Ogrodu Nadziei”. Nasza aukcja odbywa się już po raz jedenasty. Do tej pory współpracowano z wieloma uznanymi artystami, tymi z dużym dorobkiem, jak również z twórcami młodszej generacji. Wśród artystów, którzy dotychczas wsparli aukcię są m.in. Magdalena Abakanowicz, Stanisław Baj, Sukhi Barber, Natalia Bażowska, Alicja Bielawska, Agata Bogacka, Dorota Buczkowska, Jan Dobkowski, Edward Dwurnik, Maurycy Gomulicki, Nicolas Grospierre, Eugeniusz Minciel, Piotr Młodożeniec, Stanisław Młodożeniec, Teresa Murak, Krzysztof Pająk, Joanna Pawlik, Paweł Pierściński, Andrzej Strumiłło, Leon Tarasewicz, Urszula Wilk, Honza Zamojski i wielu innych. Partnerami aukcji są: Dom Aukcyjny Rempex (dyrektor Piotr Lengiewicz prowadzi licytację) oraz Artinfo. Patronat honorowy rok rocznie obejmują: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Prezydent m.st. Warszawy, Wojewoda Mazowiecki, Business Centre Club.

Do 30 września 2016. Poznań. Galeria Piekary / Fundacja 9/11 Art Space. CK Zamek, Dziedziniec Różany. Antoni Mikołajczyk. Światło odnalezione. Antoni Mikołajczyk (ur. w 1939 w Siemianowicach, zm. w 2000 w Łodzi) w 1967 roku ukończył studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w pracowni Bronisława Kierzkowskiego obronił dyplom z malarstwa. Wykładał na Uniwersytecie im. M. Kopernika w Toruniu oraz Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych) w Łodzi, gdzie prowadził zajęcia z fotografii i filmu, a także na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu. Od 1968 roku był członkiem ZPAP, a od 1970 roku ZPAF. Angażował się w działalność wielu grup artystycznych: Rytm (1963-1966), Lege Artis (1964-1967), Krąg (1965-1967), a także Zero-61 (grupa założona przez studentów UMK w Toruniu, działająca w latach 1961-1969, sam Mikołajczyk dołączył do grupy w 1967 roku). Działalność w grupie Zero-61 okazała się przełomowa dla artysty, wybijającą się cechą wśród członków grupy była próba zerwania z przemianami politycznymi czy estetycznymi tendencjami, co determinowało członków do eksperymentowania z różnymi mediami. To pozwoliło Mikołajczykowi na wykrystalizowanie się zainteresowań w obrębie światła, czasu oraz przestrzeni, które konsekwentnie rozwijał w dalszej twórczości. W latach 70-tych zaangażował się w działalność Warsztatu Formy Filmowej (1970-1977) w Łodzi, gdzie oddał się badaniom nad materialną rzeczywistością, a zarazem kwestionowaniu jej realności i jednoznaczności – to właśnie w tym czasie powstały najbardziej znane cykle prac: "Zapisy" (1979) i "Partytury miast" (1981). W 1982 roku Mikołajczyk założył podziemny Punkt Konsultacyjny Sztuki, gromadzący dokumentacje aktywności artystycznej oraz publikacje z zakresu teorii sztuki i krytyki. Był współredaktorem niezależnego międzynarodowego wydawnictwa „Fabryka”. Artysta uzyskał także dwukrotnie stypendium: Fulbright Senior Scholar Program na Florida Atlantic City University w Stanach Zjednoczonych w 1999 r. oraz Stypendium Twórcze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2000 r. Twórczość Antoniego Mikołajczyka obejmuje dzieła wykonane w rozmaitych technikach artystycznych od malarstwa przez fotografię i film do instalacji oraz projekcji świetlnych, ale zawsze była związana z poszukiwaniem związków dzieła ze światem realnym, przedmiotu z jego obrazem, oraz światła, przestrzeni i czasu. Ewolucja jego twórczości podążała w kierunku coraz bardziej czystego i bezpośredniego użycia światła w dziele, procesu „wyzwalania światła”, jak określił to Lech Lechowicz. Wiązało się to z postępującą redukcją formy i oczyszczaniem dzieła ze zbędnych elementów. Organizowana retrospektywna wystawa dzieł Mikołajczyka wydaje się być kluczem do zrozumienia jego twórczości. Na wystawie zostaną zaprezentowane prace z całego okresu działalności twórczej artysty, m.in. z cyklów "Przestrzeń i światło"," Zapisy świetlne" czy "Partytury miast" wnoszące interesujące kwestie dotyczące zarówno fotografii, jak i relacji światła wobec przestrzeni i czasu. Prace Mikołajczyka stanowią rejestrację światła - jasno świecących w nocy punktów w tkance miejskiej - w postaci ciągłych, nakładających się na siebie linii. Ale na wystawie pojawią się również "Zapisy dźwięków" skupiające się na nieco innych zagadnieniach.

Do 18 września 2016. Warszawa. Państwowe Muzeum Etnograficzne. Szara strefa sztuki. Art brut to szara strefa sztuki. Mimo że istnieje poza tym, co widoczne i oficjalne, znacząco wpływa na artystyczne kierunki, mody i tendencje, zaś artystów-akademików stymuluje do poszukiwań i przekraczania estetycznych barier. Polscy twórcy art brut fascynującym dziełom z zakresu malarstwa, rysunku i rzeźby widz będzie mógł porzucić rutynę patrzenia i kulturowe nawyki konwencjonalnej percepcji, a tym samym odbyć podróż po nieznanych zakamarkach wyobraźni oraz mrocznych i tajemniczych ścieżkach emocji. Na wystawie zobaczymy prace 31 twórców art brut, tych najwybitniejszych, jak Maria Wnęk, Edmund Monsiel, Stanisław Zagajewski, Adam Dembiński, Julian Stręk czy Włodzimierz Rosłon, ale i tych mniej znanych, którzy warci są szerszej popularyzacji. Prezentowane dzieła pochodzą ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Muzeum Etnograficznego w Toruniu, Muzeum Śląskiego w Katowicach, kolekcji Leszka Macaka, Andrzeja Kwasiborskiego, Stowarzyszenia „Psychiatria i Sztuka”, Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie oraz zbiorów artystów Adama Nidzgorskiego i Władysława Wałęgi. Wystawie towarzyszyć będzie wydawnictwo, zaś 16 września zorganizowane zostanie seminarium na temat art brut z udziałem wybitnych polskich badaczy i kolekcjonerów tej sztuki (od 14 lipca 2016 roku).

Do 11 września 2016. Galeria BWA / Miejski Ośrodek Sztuki w Gorzowie Wlkp. Wojciech Wilczyk - Święta wojna. "Wojciech Wilczyk zrealizował projekt Święta Wojna w latach 2009-2014 na terenie Krakowa, Łodzi oraz konurbacji górnośląskiej. Artysta sfotografował graffiti stworzone przez kibiców piłki nożnej. (...) "kibicowskie graffiti to także akces do przestrzeni miejskiej. Nikt z takim uporem, konsekwencją i poświęceniem jak kibice nie realizuje «prawa do miasta», o którym mówią miejscy aktywiści. Wysiłek włożony w przygotowanie projektu graffiti i namalowanie go, pieniądze włożone w farby, czas włożony w kibicowską działalność, ryzyko poniesienia kary za «wandalizm» oraz uszczerbku na zdrowiu przy malowaniu na wysokościach i w trudno dostępnych miejscach – wszystko to w ramach darmowej pracy na rzecz wspólnoty, zmieniania miejskiej przestrzeni, dbałości o najbliższe otoczenie(...)"./Jacek Michalak / więcej (www.atlassztuki.pl / Wojciech Wilczyk - Fotograf, poeta, autor esejów oraz tekstów krytycznych o sztuce, kurator wystaw. Urodził się 4 stycznia 1961 roku w Krakowie, jest absolwentem filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (dyplom 1986 rok). Fotografuje od roku 1988. Swoje teksty zamieszczał m.in. w "Tygodniku Powszechnym", "Gazecie Wyborczej", "Opcjach", "Obiegu", "Fototapecie" i "Fa-Arcie". Jego zdjęcia ukazują się w pismach ("Machina", "XL", "Tygodnik Powszechny", "Pani"), a także na okładkach książek (Wydawnictwo Czarne oraz "Oficyna Literacka"). Opublikował trzy "poetycko-fotograficzne" książki: 20 niezapomnianych przebojów i 10 kultowych fotografii (1996 - razem z Marcinem Świetlickim), Tanero (1998 - razem z Marcinem Baranem), Kapitał (z Krzysztfem Jaworskim) oraz tomiki wierszy: Steppenwolf (1997) i Eternit (2003), a także Antologię (1999) zawierającą wybór wierszy i prozy 21 autorów urodzonych w latach 60. wraz z około 80 fotografiami portretowymi. W latach 2002-2003 współredagował razem z Krzysztofem Jaworskim pismo sieciowe "Hiperrealizm". Był kuratorem wystawy "Fotorealizm" w Galerii Zderzak (Kraków, 2003). Mieszka i pracuje w Krakowie. Od 1997 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w roku 2001 i Ministra Kultury w roku 2005.

Do 28 sierpnia 2016. Kraków. Bunkier Sztuki. Urélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré. Wystawa „Aurélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré” to wyjątkowa prezentacja dzieł dwóch artystów, która jest oparta na zjawisku interferencji, nakładania się na siebie ich indywidualnych zainteresowań, metod i modeli pracy. Obaj twórcy dzielą nie tylko fascynację problematyką tożsamości, historii i kulturowej konstrukcji biografii (innych artystów, architektów, historyków, wynalazców), ale także możliwością odnoszenia się przez sztukę – za pomocą ograniczonych, formalnych środków i gestów – do tych złożonych i rozległych zagadnień. Obaj precyzyjnie konstruują własne narracje, używając mediów, takich jak instalacja, fotografia czy wideo, jednocześnie poświęcając uwagę kwestiom samej materii artystycznej oraz konwencjom wizualnego opowiadania i myślenia. Powracającym u obu twórców tropem jest rozpad, erozja – materii, ciała, utartych form wyrazu. Migotliwy efekt mory, jaki wytwarza wystawa, jest wynikiem dialogu artystów, również rozmów z Galerią, poświęconych obszarom kształtującym naszą pamięć. Stworzona przez nich opowieść, dzięki skupieniu na postaciach marginalnych bądź niewidocznych (czasem niedostrzegalnych, bo tak dobrze znanych), uruchamia mechanizmy ponownej lektury, odnajdywania miejsca dla nowych relacji i spotkań przeszłości z teraźniejszością. Wizualna archeologia w wydaniu Fromenta i Pijarskiego jest siatką nakładających się na siebie obrazów, zdarzeń, obiektów i śladów, kwestionujących oczywistość takich konstrukcji, jak dzieło, tożsamość czy archiwum. Wśród postaci, których zinterpretowania podjął się Froment są m.in. Paolo Soleri (wizjoner i propagator teorii arkologii − projektowania architektonicznego, które doskonali miejskie warunki poprzez minimalizację degradacji środowiska) oraz Friedrich Fröbel (niemiecki pedagog, teoretyk i czołowy twórca wychowania przedszkolnego w duchu orientacji humanistycznej). Natomiast Pijarski zmierzył się dotąd między innymi z biografią Jerzego Lewczyńskiego − fotografa i teoretyka głoszącego idee utrzymywania dzięki fotografii ciągłości wizualnego kontaktu z przeszłością. Sylwetki te mają swoje reprezentacje na wystawie, chociaż artyści przyglądają się większej liczbie bohaterów. Specjalnie na potrzeby wystawy w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki twórcy przygotowali nowe realizacje artystyczne. Punktem wyjścia jednej z nich − filmu Auréliena Fromenta „Non alignés” [Niedobrany] współprodukowanego przez biennale w Dakarze − jest sytuacja senegalskiej społeczności szkolonej przez Somnatha Mukherjeego z zakresu bollywoodzkich tańców. Z kolei instalacja Pijarskiego „Sztos” osnuta jest wokół postaci Wita Stwosza [Veita Stossa], której towarzyszy długa historia sporów o przynależność narodową, zarówno jeśli idzie o miejsce urodzenia, jak i wpływy artystyczne oraz „charakter” stylu twórcy. Rzeźbiarski dorobek autora Ołtarza Mariackiego i historyczne (re)konstrukcje jego postaci są materiałem i „medium” pracy współczesnego artysty, podobnie jak historia fotograficznych reprezentacji dzieł mistrza późnego gotyku, ze szczególnym naciskiem na krakowski ołtarz i związane z nim perypetie.

Do 14 sierpnia 2016. Legnica. Galeria Sztuki. Sebastian Krok Eus Deus Kosmateus. Wystawa oraz towarzyszący jej katalog stanowią Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 25. Ogólnopolskim Przeglądzie Malarstwa Młodych PROMOCJE 2015. Rocznik ‘85, dyplom w Pracownii Przestrzeni Malarskiej Leona Tarasewicza na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie ukończył z wyróżnieniem w 2014 roku, studiował w pracowni Mirosława Bałki w latach 2011/14. Wytworzył unikalny język wizualny, którym komunikuję się z odbiorcą. Usiłuje wytworzyć obszar wolności w jego świadomości używając w tym celu wielu mediów. Przełamując ich ramy włącza w obszar swojego działania przestrzeń, traktując ją jako formę z którą pracuje. W 2015 roku zdobył Grand Prix w konkursie 25. Ogólnopolskiego Przeglądzie Malarstwa Młodych PROMO CJE 2015, Galeria Sztuki, Legnicy oraz nagrodę główną na Pierwszym Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Pięknych i Design’u FISAD 2015 w Turynie. Pracuje jako asystent Leona Tarasewicza w Pracowni Przestrzeni Malarskiej na Wydziale Sztuki Mediów na ASP w Warszawie.

Do 17 lipca 2016. Poznań. Muzeum Narodowe."Imagines Medii Aevi. Wystawa z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski". Z okazji jubileuszu Muzeum przygotowuje wystawę poświęconą sztuce średniowiecznej z okresu od 966 do około 1530 r. Na wystawie eksponowane będą zabytki z całej Polski. Założeniem prezentacji jest ukazanie niezwykłego bogactwa sztuki tego okresu, w oparciu o wybór znakomitych dzieł przechowywanych w zbiorach państwowych i kościelnych. Wystawa, na którą złoży się około 100 eksponatów – rzeźb, obrazów, obiektów rzemiosła, detali architektonicznych – wskazywać będzie na ważne dla historii i kultury polskiej wydarzenia, a zarazem na miejsca i postaci. Zamiarem twórców wystawy jest również wskazanie na aktualność wielu aspektów dziedzictwa wieków średnich dla współczesnego człowieka. Na średniowiecze przypadała przeszło połowa naszej państwowej historii – to czas, kiedy ostatecznie wykształciła i utrwaliła się polska państwowość; to czas, z którego wyrasta polska tożsamość. Wystawa będzie ucztą dla wszystkich wrażliwych na piękno sztuki odbiorców. Będzie okazją do podziwiania kunsztu najlepszych twórców epoki wieków średnich w Polsce. Prezentowany wybór dzieł niemal wyłącznie dotyczy sztuki sakralnej, ale pomyślany został w taki sposób, by ukazać rolę Kościoła rzymskokatolickiego jako szczególnego, bo obecnego od początku polskiej państwowości „kustosza” zabytków, równoległego obok państwa opiekuna bezcennych zasobów kultury. Wystawa ma ten właśnie aspekt uwypuklić poprzez realną współpracę i silną reprezentację zabytków z kościołów i parafii, a także muzeów diecezjalnych oraz państwowych z całego kraju. Akcentem kończącym wystawę będzie dzieło sztuki współczesnej, kompozycja Stefana Gierowskiego Malowanie dziesięciorga przykazań, którego powstanie zainspirował obraz XV-wiecznego anonimowego artysty. Ten ponadczasowy i intrygujący dialog twórców ma na zasadzie paraboli ustanowić klamrę między uniwersalnymi wartościami świata współczesnego i dawnego, wiecznie aktualnymi pytaniami dotyczącymi ludzkiej egzystencji, kondycji i relacji międzyludzkich. Muzyka towarzysząca wystawie pochodzi z płyty Agnieszki Budzińskiej-Bennett i Ensemble Peregrina pt. „Sacer Nidus”, która powstała dzięki Samorządowi Województwa Wielkopolskiego. Kurator: dr Adam Soćko. Data początku: 9 kwiecień 2016

Do 3 lipca 2016. Sopot. Państwowa Galeria Sztuki."Kazimierz Sichulski. Malarstwo, rysunek z kolekcji Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki". "Od dłuższego już czasu zbiory malarstwa polskiego Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki imienia B.G. Woźnickiego są obiektem pogłębionych zainteresowań historyków sztuki w Polsce. Choć jest to całkiem zrozumiałe, ponieważ kolekcja polska galerii lwowskiej jest istnym skarbcem dla badaczy sztuki polskiej i znane to było od momentu otwarcia galerii w 1907 roku, ale wydarzenia po II Wojnie Światowej sprawiły, że cały ten zasób był całkowicie albo prawie całkowicie niedostępny dla badaczy polskich. Zmiany polityczne ostatnich dziesięcioleci, rozpad imperium sowieckiego i powstanie niepodległego państwa ukraińskiego przyczyniły się do coraz szerszej i głębszej współpracy w tak ważnej dziedzinie kultury jaką jest muzealnictwo. Teraz nie władze polityczne, lecz dobra wola pracowników muzeów decydują o wymianie dziełami sztuki między muzeami. Urodzony we Lwowie, na styku ukraińskiej i polskiej kultury, Kazimierz Sichulski jak najbardziej pasuje do właśnie takiej współpracy. Bowiem życie i twórczość K. Sichulskiego wplątały się w niezwykle złożone procesy zachodzące w Galicji na początku XX wieku i tylko w tym konkretnym związku możemy je należycie ocenić, a narastające dzieło artysty trzeba rzutować na szersze tło. Znaczny wpływ na kształtowanie się życia artystycznego Lwowa miał wielonarodowościowy skład społeczeństwa galicyjskego. Dowodem tego jest chociażby secesja, wywodząca się z wzorców europejskich, we Lwowie miała ona dwa główne nurty - ukraiński (huculski) i polski (zakopiański). A kulturowa i obyczajowa bliskość obu narodów nadały jej jednolitego charakteru. Nieprzeciętna erudycja i doskonała znajomość warunków miejscowych pozwoliły K. Sichulskiemu znaleźć własną drogę wśród powikłań ówczesnej sztuki europejskiej i należy tu wskazać na samodzielność twórczej drogi artysty.” (Kurator : Igor Chomyn)

Do 26 czerwca 2016. Słupsk. Baszta Czarownic. Grzegorz Hańderek, "Zły sen". Grzegorz Hańderek – ur. 1977 r. z Zabrzu, absolwent Instytutu Sztuki w Cieszynie, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (dyplom z wyróżnieniem w 2003 roku w Pracowni Wklęsłodruku prof. Jana Szmatlocha); w 2005 roku sfinalizował przewód doktorski w dyscyplinie artystycznej: grafika, w roku 2011 uzyskał stopień doktora habilitowanego; od 2011 roku prowadzi Pracownię Interpretacji Literatury na Wydziale Artystycznym ASP w Katowicach; w latach 2006 – 2013 – praca w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Raciborzu, gdzie wykłada rysunek i grafikę; w latach 2008-2012 – dziekan Wydziału Artystycznego Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach;  od 2012 roku – prorektor ds. studenckich Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Wybrane wystawy indywidualne: The Other Way, Kraków, 2004; Plakaty, Klub Fanaberia, Bytom, 2005; ”Metropolie – Nekropolie”; Pejzaże pamięci, Muzeum Sztuki Współczesnej, Mińsk, Białoruś, 2007. Wybrane wystawy zbiorowe: Fax Art – Life and Peace, Ogaki Poster Museum, Japonia, 2002; 5. Triennale Grafiki Polskiej – Katowice, 2003; 13. Międzynarodowe Biennale Grafiki – Warna, Bułgaria, 2005; Międzynarodowe Triennale Plakatu, Toyama, Japonia 2006; Międzynarodowe Biennale Plakatu, Lahti, Finlandia, 2007

Do 26. czerwca 2016. Ustka. Centrum Aktywności Twórczej. Mirosław Bałka "Gatunki przestrzeni".

Do 20 czerwca 2016. Warszawa. Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. "Frank Stella i Synagogi Dawnej Polski".

Do 17 czerwca 2016. Słupsk. Galeria Kameralna."Red Poppy Fields / Pola czerwonych maków".

Do 12 czerwca 2016. Łódź. Muzeum Miasta Łodzi."Andrzej Gieraga. Progresje. Obrazy i grafiki z lat 1972 – 2016". Retrospektywna wystawa Profesora Andrzeja Gieragi - wybitnego łódzkiego malarza, grafika i rysownika, wieloletniego pedagoga Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, przedstawiciela nurtu abstrakcji geometrycznej w polskiej sztuce - została przygotowana z okazji minionych, w roku 2014, osiemdziesiątych urodzin artysty. Na wystawie znajdą się najwcześniejsze prace Profesora - litografie i czarno-białe obrazy reliefowe z lat 70-tych XX wieku (wypożyczone z ośmiu polskich muzeów i galerii), prace późniejsze, w tym małe formy graficzne, oraz obrazy najnowsze z 2016 roku (udostępnione przez artystę oraz osoby prywatne). Prezentowany na wystawie, siłą rzeczy ograniczony, zestaw prac ma jednak charakter reprezentatywny dla całokształtu dokonań artystycznych Profesora i obrazuje Jego twórczą metamorfozę od pierwszych, kipiących ekspresją, czarno-białych reliefów z lat 70-tych ubiegłego wieku (które przyniosły artyście uznanie środowiska i liczne nagrody na festiwalach i konkursach) do niebywale subtelnych, emanujących spokojem, nadal reliefowych, najnowszych białych obrazów. Wystawie będzie towarzyszyć katalog. Profesor Gieraga uczestniczył w wielu ważnych i niekiedy przełomowych wydarzeniach dla polskiej sztuki jak chociażby: wystawy i sympozja "Złotego Grona" w Zielonej Górze, "Spotkania artystów, naukowców i teoretyków sztuki" w Osiekach czy "Międzynarodowe plenery dla artystów posługujących się językiem geometrii" w Okunince i Radziejowicach. Był pomysłodawcą i wieloletnim kuratorem Konkursu im. Wł. Strzemińskiego dla studentów łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych oraz, już nieistniejącej w ASP, Galerii 261. Artysta był i nadal bywa inspiratorem i kuratorem wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych prezentujących twórców posługujących się językiem geometrii. Prof. Andrzej Gieraga jest także autorem supraport w Sali Lustrzanej oraz nad drzwiami prowadzącymi do dawnego ogrodu zimowego w Pałacu Poznańskich przy ul. Ogrodowej 15 w Łodzi, obecnie siedzibie Muzeum Miasta Łodzi.

Do 12 czerwca 2016. Nowy Sącz. Galeria BWA Sokół."Kamil Kukla".

Do 12 czerwca 2016. Nowy Sącz. Galeria BWA Sokół. "Mihut Boscu Kafchin".

Do 5 czerwca 2016. Jelenia Góra. Muzeum Karkonoskie. "Rysunek XVI-XVIII w. Włochy, Niemcy, Niderlandy".

Do 31 maja 2016. Łowicz. Galeria Browarna. "Jerzy Fober – rzeźba".

Do 22 maja 2016. Warszawa. CSW Zamek Ujazdowski."Villa Straylight". Villa Straylight to trylogia wystawowa poświęcona twórczości Michała Frydrycha, Piotra Grabowskiego i Kuby Bąkowskiego. Projekt podzielony jest na trzy rozdziały. Autorem każdego z nich jest jeden z artystów biorących udział w projekcie. Rozdziały składające się na Villę Straylight mają charakter autonomicznych projektów. Każdy z uczestników proponuje własną poetykę i posługuje się autorską strategią twórczą. Wspólną platformą do działania dla Frydrycha, Grabowskiego i Bąkowskiego jest przestrzeń, którą będą kolejno organizować dyskursami swojej sztuki, a także zbiór pojęć, zagadnień i problemów, które przywołujemy poprzez tytułową figurę Villi Straylight. Villa Straylight to fikcyjne miejsce wykreowane przez prekursora cyberpunka, Williama Gibsona, w fantastyczno-naukowej powieści Neuromancer. Villa jest tajemniczą rezydencją zajmującą ostatni sektor stacji orbitalnej Freeside – krzyżówki kosmicznego Las Vegas, wolnego miasta portowego i wakacyjnego resortu. Villa jest labiryntem kryjącym kolekcję osobliwych artefaktów. Jest wreszcie miejscem nawiedzanym przez sztuczną inteligencję – samoświadomy kod, walczący o uzyskanie pełnej podmiotowości. Wystawowa trylogia Frydrycha, Grabowskiego i Bąkowskiego nie jest galeryjną adaptacją prozy Gibsona. Z jego Villi czerpiemy jednak zbiór inspiracji, pojęć i obrazów, które wyznaczają poetykę i pole poszukiwań prowadzonych zarówno w ramach poszczególnych rozdziałów, jak i całego projektu. Do tego zbioru należy koncept przestrzeni, w której zaciera się granica między tym, co materialne i wirtualne, między przedmiotem, pojęciem i informacją. Mieści się w tym zbiorze także wiara w „sztuczną inteligencję” języka (kodów programowania, mowy potocznej, idiomów artystycznych) – języka, którym mówimy, ale który „wypowiada” również mówiącego, posiada własną agendę i podmiotowość niezależną od tego, kto się nim posługuje. Biorących udział w wystawie artystów z cyberpunkowym duchem Gibsona łączy hackerskie, pirackie podejście do wiedzy i informacji oraz ambiwalentny stosunek do technologii, która jest przedmiotem fascynacji i zarazem niepokoju. Wszyscy trzej, choć każdy na inny sposób, odwołują się do fantastyki naukowej jako dziedziny, w której to, co rzeczywiste, rozpoznawane jest poprzez alegoryczne wyobrażenia tego, co (nie)możliwe. Michał Frydrych, Piotr Grabowski i Kuba Bąkowski praktykują tworzenie sztuki jako szczególną procedurę poznawczą. Są malarzami, rzeźbiarzami, autorami filmów, inicjatorami zdarzeń i konstruktorami artystycznych maszyn. Są jednak również, a może nawet przede wszystkim, researcherami, badaczami, hackerami przechwytującymi obrazy i informacje, szukającymi między nimi połączeń i nadającymi owym połączeniom kształt i formę. W Villi Straylight myślenie i intelektualne spekulacje mają bezpośrednie materialne konsekwencje: myśli stają się fizycznie obecne w obszarze dyskursu, niczym przedmioty w przestrzeni.

Do 22 maja 2016. Sopot. Państwowa Galeria Sztuki."Salon odrzuconych".

Do 22 maja 2016. Szczecin. Muzeum Narodowe. "Malarze Normandii. Wystawa prac z kolekcji „Peindre en Normandie” Rady Regionu Dolnej Normandii.

Do 22 maja 2016. Orońsko. Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku."Anarchia i nowa sztuka. 100-lecie dadaizmu".

Do 22 maja 2016. Katowice. Galeria Szyb Wilson."Topografia wolności". Kolejna odsłona projektów „wolnościowych" zainicjowanych przez prof. Zbigniewa Bajka z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pojawi się w Galerii Szyb Wilson pod postacią wystawy pt. „Topografia Wolności". Projekt ten składa się z kilku różnorodnych części, które tym razem swoją tematyką będą nawiązywać również do Śląska. Organizatorzy – artyści-pedagodzy, doktoranci i studenci ASP w Krakowie, do realizacji wystawy zaprosili artystów działających w Katowicach, Częstochowie i Cieszynie oraz gości spoza regionu, również twórców zagranicznych. Ekspozycja w Galerii Szyb Wilson będzie składała się z następujących części: 1 / Interpretacje aforyzmów Kafki wraz z publikacją. Wystawa 109 prac studentów z 7 uczelni artystycznych z Polski, Republiki Czeskiej i Niemiec. Specjalnie na użytek wystawy, wszystkie 109 aforyzmów Franza Kafki ze zbioru „Rozważania o grzechu, cierpieniu, nadziei i słusznej drodze" zostały przełożone przez Jerzego Ciurloka na śląski. Autor projektu, prof. Zbigniew Bajek, zaprosił studentów do plastycznej interpretacji wszystkich aforyzmów Kafki – każdy aforyzm jest interpretowany przez jednego studenta. Wystawie towarzyszył będzie album z tłumaczeniem i przygotowanymi ilustracjami. 2 / Wystawa prac 60 artystów-pedagogów zaproszonych do projektu z 7 uczelni artystycznych z Polski, Republiki Czeskiej i Niemiec. W tej części zaprezentowane zostaną prace odnoszące do tematu Topografia /Topos/ Wolności. 3 / Wystawa prac w ramach projektów „wolnościowych" zrealizowanych przez osadzonych w kilku zakładach karnych i aresztach w Polsce, również Areszcie Śledczym w Katowicach. 4 / Wystawa banerów, przygotowanych przez uczestników poprzedniego projektu, zatytułowanego „Dramat Wolności". Ta kolekcja licząca ok. 110 banerów o wym. 250 x 160 cm każdy, była do tej pory pokazywana w kilkunastu miejscach w całej Polsce i Republice Czeskiej. Umieszczenie prac artystów na nośniku, jakim jest baner, daje możliwość eksponowania ich w każdych warunkach: w przestrzeniach otwartych i zamkniętych. Banery były eksponowane na murach Aresztów Śledczych w Krakowie, Łodzi, Kielcach Radomiu, na murach Zakładu Karnego w Cieszynie, a także w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu czy wnętrzach Publicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Krakowie. Banery pokazywano również nieczynnego więzienia w Uherske Hradiste w Republice Czeskiej.

Do 19 maja 2016. Łódź. Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego. "Hommage á Kobro. Wystawa pokonkursowa".

Do 17 maja 2016. Poznań. Galeria Art Stations. "Nieczytelność: konteksty pisma".

Do 15 maja 2016. Łódź. Ms1."Salon de Fleurs".

Do 15 maja 2016. Radom. Muzeum Sztuki Współczesnej, Oddział Muzeum im. Jacka Malczewskiego."Żyć sztuką. Opowieść o artystach i sztuce polskiej w latach 1945-1995".

Do 15 maja 2016. Sopot. Państwowa Galeria Sztuki."Ostrowski, Radwański, Sitek. Rzeźba".

Do 11 maja 2016. Toruń. CSW Znaki Czasu."Art next to Fashion".

Do 9 maja 2016. Szczecin. Galeria Poziom 4. Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza. "Zoom na Szczecin – punkty widzenia".

Do 8 maja 2016. Toruń. Galeria Sztuki Wozownia. Małgorzata Dawidek, "Bodygraphy". W swojej pracy artystycznej Małgorzata Dawidek skupia się na badaniach konfliktu pomiędzy cielesnością a językiem dyskursywnym. Artystka czyta ciało jako formę tekstową, repozytorium pamięci, doświadczeń fizycznych i emocji. Analizuje kwestie związane ze świadomością językową, barierami i możliwościami języka, jak również ludzkiego ciała rozumianego jako tekst rzeczywistości. Interesują ją ograniczenia i nie wypowiadalność ciała zderzone z potrzebą komunikacji werbalnej. Na wystawie w galerii Wozownia artystka zaprezentuje najnowsze prace, których główny wątek rozwija się wokół aktu ciałopisania. Obok tytułowego zbioru realizacji wideo ‚Bodygraphy’ [Ciałografii], zostanie zaprezentowany cykl wielkoformatowych rysunków pisanych‚ Repository’ [Repozytorium] oraz seria fotografii ‚Body Texts’ [Teksty Ciała]. Małgorzata Dawidek; artystka i teoretyczka sztuki, absolwentka Malarstwa oraz Edukacji Artystycznej na ASP w Poznaniu, a także studiów doktorskich w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu. Pomiędzy 2004 a 2007 rokiem asystentka w pracowni Malarstwa macierzystej uczelni. Od 2013 roku wykładowczyni na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2002, 2010), programu Młoda Polska (2012), Ministerstwa Nauki i Informacji (2006-2008), Prezydenta Miasta Poznania (2005) oraz The Pollock-Krasner Foundation (2004-2005). Laureatka nagrody Narodowego Centrum Kultury za najlepszą pracę doktorską z dziedzin o kulturze (2010). Autorka tekstów wizualnych, obiektów tekstowych, hipertekstów w przestrzeniach publicznych i galeriach; wystawia w kraju i za granicą, m.in. Museum Modern Art, Hűnfeld / Niemcy, del Real Sitio y Villa, Aranjuez / Hiszpania / W 2014 roku artystka rezydująca w The Art House w Wakefield, UK, wystawa: The Topography of Intimacy. An Introduction. W 2015 roku odbyła rezydencję artystyczną w Centrala Gallery, Birmingham, UK, gdzie stworzyła projekt audio – wizualny „Conversio” – opowieść o kobietach migrujących i osiedlonych w Birmingham. Małgorzata Dawidek jest również badaczką literatury wizualnej i autorką licznych artykułów, opracowań i książek na temat tekstów wizualnych, w tym „Odprysk poezji. Stanisław Dróżdż mówi” (Kraków-Warszawa 2012) oraz „Historia tekstu wizualnego. Polska po 1967 roku” (Wrocław-Kraków-Warszawa 2012).

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 23 października 2016. Hiszpania. Bilbao. Guggenheim Bilbao ."Windows on The City: The School of Paris, 1900-1945".

Do 20 października 2016. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. Richard Long, „Prints 1970 – 2013”.

Do 25 września 2016. USA. Chicago. Museum of Contemporary Art."Kerry James Marshall: Mastry".

Do 22 września 2016. Anglia. Londyn.Tate Modern. Ibrahim El-Salahi "A Visionary Modernist”.

Do 18 września 2016. Francja. Paryż. Musée Picasso."Picasso, Sculptures". Dorobek rzeźbiarski Picassa jest tak bogaty i potężny, że wychodząc z wystawy trudno się pogodzić z faktem, że przecież jest to tylko fragment jego twórczości: a równocześnie można sobie zadać pytanie, czy należy wystawiać rzeźbę Picassa z pominięciem malarstwa, rysunku, grafiki, ceramiki – bo przecież dzieło tego niewątpliwie najwybitniejszego artysty dwudziestego wieku jest przy całym swym urozmaiceniu jednolite. Picasso rzeźbą zajmował się epizodycznie, eksperymentując, włączając do niej nietypowe materiały i stosując niekonwencjonalne techniki. Podchodził do niej ze swobodą i entuzjazmem samouka gotowego złamać wszelkie reguły. A że cieszyły go rezultaty, pieczołowicie je przechowywał. Towarzyszyły mu całe życie, wypełniały pracownie i kolejne domy. O tej gałęzi jego twórczości publiczność dowiedziała się dopiero w 1966 roku dzięki wielkiej paryskiej wystawie “Hommage a Picasso”. Rok później MoMA wystawiła jego rzeźby na pierwszej wystawie prezentującej trójwymiarową stronę jego sztuki. Na artystyczne pomysły Picassa duży wpływ miały rzeźby i maski z Oceanii i Afryki, które zobaczył w 1907 roku w paryskim Muzeum Etnograficznym. Było to dla wielu artystów odkrycie porażające, o sile wybuchu, który zmienił dalszy bieg rozwoju sztuki europejskiej, choć przez długi czas nowych prądów i stylistyk nie akceptowano.

Do 18 września 2016. Szwajcaria. Bazylea. Kunstmuseum Basel."Sculpture on the Move 1946-2016". Prace artystów: Carla Andre, Hansa Arpa, Maxa Billa, Louise Bourgeois, Alexadra Caldera, Roberta Gobera, Duane Hansona, Evy Hesse, Donalda Judda, Ellswortha Kelly'ego, Mario Merza, Roberta Smithsona i inni. Ellswortha Kelly'ego, „Blue Red Rocker”, 1963, Collection Stedelijk Museum Amsterdam, © Estate of the artist, materiały prasowe Kunstmuseum Basel. 

Do 18 września 2016. USA. Chicago. Art Institute Chicago. "America after the Fall: Painting in the 1930s". Wystawa stanowi próbę odpowiedzi na często zadawane przez historyków sztuki pytanie „czy istnieje oryginalna sztuka amerykańska?”. Wiemy, że tak , ale bez przerwy szukamy jej europejskich korzeni. Clement Greenberg, twierdził, że artyści szkoły nowojorskiej byli szczególnie skłonni do stworzenia iście rodzimego kierunku, gdyż nie obciążała ich europejska tradycja. Korzeni sztuki prawdziwie amerykańskiej sztuki upatrywać należy przed II wojną światową. Ekspozycja w  Art Institute Chicago gromadzi przeszło 50 obrazów wybitnych malarzy doby modernizmu, m.in. Thomasa Harta Bentona, Paula Cadmusa, Aarona Douglasa, Marsden Hartleya, Edwarda Hoppera, Georgii O’Keeffe i Granta Wooda. Tytuł wystawy nawiązuje do kryzysu gospodarczego, w jakim pogrążył się świat w latach 1929-1933. Czas bankructw, bezrobocia, niedostatku skierował uwagę Amerykanów ku problemom i charakterowi wspólnoty, co znalazło odzwierciedlenie - przede wszystkim - w malarstwie. Rozwinęły się: fotografia, grafika plakatowa, murale i przed wszystkim; malarstwo sztalugowe. Przewodnim tematem obrazów stały się: purytański styl życia, etos pracy, i  – zróżnicowany – amerykański pejzaż. Malarze „American Scene Painting”, a także „regionaliści” koncentrowali się na krajobrazie i życiu wsi oraz wielkich miast. Starali się uchwycić w swych dziełach niezwykłą różnorodność kulturową USA. Pragnęli także przybliżyć sztukę społeczeństwu. Niektórzy - jak Wood czy Ben Shan - pozostawali wierni realistycznej figuracji; inni natomiast (m.in.: O’Keeffe czy Burgoyne Diller) zwracali się ku abstrakcjonizmowi. 

Do 11 września 2016. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art. "Illumination. New Contemporary Art at Louisiana"

Do 4 września 2016. Hiszpania. Bilbao. Guggenheim Bilbao."Louise Bourgeois. Structures of Existence. The Cells". Louise Bourgeois (ur. 25 grudnia 1911 w Paryżu, zmarła 31 maja 2010 w Nowym Jorku) Odznaczona National Medal of Arts i Legią Honorową. W maju 1919 roku rodzina Bourgeois nabyła posiadłość w Antony – w jej skład wchodził dom, pobliskie atelier, szklarnia i ogrody na drugim brzegu rzeki Bievre. W 1920 roku zarówno Louise, jak i jej rodzeństwo Pierre i Henriette podjęli naukę w szkole w Antony. Jednak już rok później Louise rozpoczęła uczęszczać do College Sevigne, a następnie w Lycée Fénelo w Paryżu, gdzie zdała maturę. Kiedy Monsieur Gounod z manufaktury Gobelins nie pojawiał się w pracy, dwunastoletnia Louise mogła wykorzystać swoje uzdolnienia rysunkowe w warsztacie tkackim. Dziewczynka sporządzała szkice do rekonstrukcji brakujących fragmentów tanin. Największym uszkodzeniom ulegała z reguły dolna część tapiserii, Bourgeois nabierała więc wprawy w rysowaniu nóg i stop. Ten motyw przewijał się regularnie w jej późniejszej twórczości. Tuż po I wojnie światowej matka Louise zapadła na grypę hiszpankę. Louise przerwała naukę, by móc zaopiekować się chorą. Towarzyszyła jej podczas pobytu w Hotel des Anges w Le Cannet. W latach 1923-1928 rodzina Bourgeois wynajęła Villę Marcel w Le Cannet, gdzie spędzała zimy, lata zaś w Antony. Louise podjęła ponownie naukę, tym razem w Lycée International w Cannes. W tym czasie obie z matką zawarły bliską znajomość z Pierre'em Bonnardem. Jako dwudziestojednoletnia dziewczyna, uczęszczała na wykłady rachunku różniczkowego i geometrii na Sorbonie; otrzymała też licencjat w dziedzinie filozofii na Uniwersytecie Paryskim. Jej praca dotyczyła Blaise'a Pascala i Immanuela Kanta. Dzięki rodzinnym znajomościom Louise uczestniczyła w wyprawie do Skandynawii i Rosji. 14 września 1932 roku w Antony umarła matka Louise. W latach 30. Louise zniechęcała się do nauk matematycznych, zwracała się ku sztuce. Przez następne kilka lat studiowała w pracowniach rozmaitych artystów na Montparnasse i Montmartre. Podczas kolejnej wyprawy do Rosji zapoznawała się z teatrem moskiewskim oraz twórczością rosyjskich konstruktywistów. Przez dwa lata pracowała jako asystentka w pracowni Yves'a Brayera – jej rola polegała na zatrudnianiu modelek, przeważnie prostytutek. W tym czasie studiowała m.in. pod kierunkiem Fernanda Legera, który starał się przekonać Louise, że jej wrażliwość predestynuje ją do twórczości rzeźbiarskiej. W 1937 roku Louise rozpoczęła studia historii sztuki w Ecole du Louvre z zamiarem uzyskania uprawnień przewodnika wycieczek po Luwrze. Rok później podnajęła część pracowni ojca, gdzie otworzyła własną galerię sztuki, oferującą grafiki i obrazy Delacroix, Matisse'a i Bonnarda. Tu zawierała też znajomość z Amerykaninem Robertem Goldwaterem, historykiem sztuki, zbierającym w Paryżu materiały do pracy doktorskiej. Ów historyk sztuki zaproponował małżeństwo Louise Bourgeois – ślub odbył się 12 września 1938 roku w Paryżu. Jeszcze w tym samym roku Bourgeois wraz z Goldwaterem przeprowadziła się do Nowego Jorku. Tam, Louise przystąpiła do Art Students League, studiując pod kierunkiem Vaclava Vytlacila; zaczęła zajmować się grafiką. Dzięki swojemu mężowi, który cieszył się wielkim prestiżem, Louise zaczęła obracać się w środowisku wybitnych autorytetów w dziedzinie sztuki. W 1940 roku przyszedł na świat Jean-Louis Bourgeois, syn Louise Bourgeois i Roberta Goldwatera. Louise Bourgeois zmarła 31 maja 2010 roku w Nowym Jorku w wyniku ataku serca. Artystka pracowała niemal do ostatnich dni swojego życia. W twórczości Louise Bourgeois przewijał się motyw tkania i opracowywania materiałów, co najprawdopodobniej jest związane z jej dzieciństwem. Najczęściej podejmowanym przez nią wątkiem był pająk konstruujący swoją sieć, wzbudzający zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. W 1938 roku przeprowadziła się do USA, gdzie w 1947 roku wystawiła swoje rzeźby. Choć jej wystawa była sukcesem i Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku zakupiło jedną z jej prac, była ignorowana przez rynek sztuki do lat 70. Dopiero w 1993 roku reprezentowała USA na Biennale w Wenecji. Jedną z jej najbardziej znanych rzeźb jest Matka – gigantyczny (ponad 9-metrowy) pająk ze stali i marmuru, będący od 2008 roku własnością Tate Britain. Artystka wykonała także sześć kopii Matki z brązu.

Do 4 września 2016. Niemcy. Monachium. Haus der Kunst."A History. Contemporary Art from the Centre Pompidou".

Do 4 września 2016. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art. The Met Breuer "Unfinished: Thoughts Left Visible".

Do 28 sierpnia 2016. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum."Living in the Amsterdam School. Designs for the Interior 1910-1930".

Do 28 sierpnia 2016.Włochy. Mediolan. Fondazione Prada."Thomas Demand. L’Image Volée".

Do 14 sierpnia 2016. Niemcy. Düsseldorf. Museum Kunstpalast. "Jean Tinguely". Jean Tinguely (urodzony: 4 maja 1925 we Fryburgu, zmarł; 30 sierpnia 1991 w Bernie) − szwajcarski malarz i rzeźbiarz. Większą część dorosłego życia spędził w Paryżu (gdzie zamieszkał w 1952) i był czołową postacią francuskiej awangardy lat 50. oraz 60. XX wieku. Należał do ruchu Nouveau réalisme (nowy realizm). Zasłynął jako twórca ruchomych rzeźb-machin i instalacji. Dzięki nim jest uważany za przedstawiciela tzw. sztuki kinetycznej. Przez wiele lat jego życiową i artystyczną partnerką była Niki de Saint Phalle. Razem stworzyli m.in. Fontannę Strawińskiego przed Centrum Pompidou w Paryżu. W 1996 w Bazylei zostało otwarte muzeum jego imienia. Kolekcję prac Jeana Tinguely oraz Niki de Saint Phalle można znaleźć również we fryburskim "Espace Jean Tinguely - Niki de Saint Phalle".

Do 7 sierpnia 2016. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Van Dyck, Rembrandt, and the Portrait Print".

Do 31 lipca 2016 . Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof. "The Years of Darkness: Stories of a Collection. 1933-1945".

Do 24 lipca 2016. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art."Edgar Degas: A Strange New Beauty".

Do 21 lipca 2016. Niemcy. Karlsruhe. Staatliche Kunsthalle."FormLos. Malerei nach 1945".

Do 19 lipca 2016. Hiszpania. Madryt. Museo Thyssen-Bornemisza."Wyeth: Andrew and Jamie in the Studio".

Do 19 lipca 2016. Austria. Wiedeń. Albertina."Anselm Kiefer". Anselm Kiefer jest jednym z najwybitniejszych niemieckich malarzy współczesnych. Maluje pejzaże z elementami katastroficznymi - na jego twórczości wyraźne piętno odcisnęła II wojna światowa. Zajmuje się również scenografią teatralną i ilustrowaniem książek. Urodził się: 8 marca 1945 roku w Donaueschingen w Niemczech. Ukończył Kunstakademie w Düsseldorfie i Uniwersytet we Fryburgu. Jest laureatem Nagroda Pokojowa Księgarzy Niemieckich.

Do 17 lipca 2016. Francja. Paryż. Petit Palais."Dans l’atelier. L’artiste photographié, d’Ingres à Jeff Koons".

Do 17 lipca 2016. Szwajcaria. Zurych. Museum Rietberg."Dada Afrika. Dialogue with the Other".

Do 17 lipca 2016. Francja. Paryż. Musée d’Orsay."The Douanier Rousseau. Archaic Candour".

Do 8 lipca 2016. USA. Nowy Jork. Dia Art Foundation Chelsea."Robert Ryman: Real Light".

Do 4 lipca 2016. USA. San Diego. Museum of Contemporary Art San Diego Downtown."Do Ho Suh"

Do 3 lipca 2016. Niemcy. Kolonia. Museum Ludwig. "Fernand Léger. Painting in Space".

Do 3 lipca 2016. Anglia. Londyn. Victoria and Albert Museum."Botticelli Reimagined".

Do 3 lipca 2016. Anglia. Londyn. Victoria and Albert Museum."Paul Strand: Photography and Film for the 20th Century".

Do 3 lipca 2016. Niemcy. Stuttgart. Staatsgalerie Stuttgart."Giorgio de Chirico. Magic of Modernism".

Do 26 czerwca 2016. Austria. Wiedeń. Albertina. "Chagall bis Malewitsch".

Do 25 czerwca 2016. Niemcy. Berlin. Spruth Magers."Thea Djordjadze".

Do 12 czerwca 2016. Francja. Paryż. Musée des Arts décoratifs."Faire le mur. Quatre siècles de papiers peints"

Do 12 czerwca 2016. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau ."Lee Miller – Photographs".

Do 12 czerwca 2016. Anglia. Londyn. Tate Modern."Performing for the Camera".

Do 12 czerwca 2016. Hiszpania. Madryt. Museo Nacional del Prado."Georges de La Tour"

Do 12 czerwiec 2016. Dania. Kopenhaga. Arken."Niki de Saint-Phalle". Niki de Saint Phalle właśc. Catherine Marie-Agnès Fal de Saint Phalle (urodzona 29 października 1930 w Neuilly-sur-Seine, zmarła; 21 maja 2002 w San Diego) – francuska rzeźbiarka i malarka. Będąc nastolatką, pracowała jako modelka. Jej zdjęcia ukazały się m.in. w czasopismach „Life” i „Vogue”. W 1949 poślubiła amerykańskiego pisarza Harry’ego Mathewsa, małżeństwem byli do 1961.W latach 50. zrezygnowała z kariery modelki i zaczęła malować. Wpływ na porzucenie dotychczasowego stylu życia miało przeżyte w tym okresie załamanie nerwowe – malarstwo było rodzajem terapii. Po rozwodzie z Mathewsem związała się ze szwajcarskim rzeźbiarzem Jeanem Tinguelym. Na początku lat 60. zasłynęła jako autorka serii obrazów-tarcz strzelniczych. We wnętrzu białego obrazu de Saint Phalle ukrywała pojemniki z farbą, które po jego przestrzeleniu wypływały i malowały dzieło[4]. W tej samej dekadzie stworzyła swoje pierwsze rzeźby. Międzynarodową sławę przyniosły jej gigantyczne plenerowe rzeźby i instalacje realizowane wspólnie z Tinguelym. Jako materiału używała poliestru, dzięki czemu jej rzeźby są bardzo kolorowe. W swoich pracach często wykorzystywała motyw kobiecego ciała. Do najbardziej znanych realizacji artystki należy pokazana w 1966 w Moderna Museet w Sztokholmie olbrzymka – Nana: Hon. En Kathedral (Ona. Katedra), zrealizowana wspólnie z Tinguelym i Per Olofem Ultvedtem. W długim na 28, szerokim na 9 i wysokim na 6 metrów leżącym na plecach ciele Nany, do którego wchodziło się przez pochwę, umieszczono m.in. kino, ławeczkę dla zakochanych, bar coca-colowy, akwarium czy planetarium oraz szereg instalacji i prac realizujących przedsięwzięcie artystów. Przez pępek zwiedzający wychodzili do Niebieskiej werandy – swoistego hołdu dla Yves’a Kleina. Od 1994 mieszkała w San Diego, gdzie zmarła 21 maja 2002 z powodu niewydolności płuc.

Do 6 czerwca 2016. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau. "Günter Brus. Zones of Disruption". Günter Brus (ur. 27 września 1938 w Ardning) – austriacki malarz, performer, grafik i poeta. Większość prac artysty była mocno szokująca i kontrowersyjna. W 1964 wraz z Ottonem Muehlem, Hermannem Nitschem i Rudolfem Schwarzkoglerem rozpoczął nowy nurt artystyczny – akcjonizm wiedeński. Jego akcje prezentowane w obsceniczny sposób miały na celu zlekceważyć konwencje kulturowe i tematy tabu, tak aby zaszokować i poruszyć odbiorcę. Po odbyciu 6 miesięcy kary więzienia za akcję znaną pod nazwą Sztuka i Rewolucja, która miała miejsce na Uniwersytecie Wiedeńskim, Brus uciekł wraz z rodziną do Berlina, by powrócić do Austrii w 1976. Podczas wspomnianej akcji artysta oddał mocz do szklanki, wysmarował swoje ciało kałem, po czym wypił zawartość szklanki. Podczas performance'u artysta śpiewał hymn narodowy Austrii, równocześnie masturbując się. Akcja zakończyła się po tym, jak artysta publicznie zwymiotował. Wszystko to skutkowało jego natychmiastowym aresztowaniem. Podczas tej i innych akcji Brus chciał unaocznić wciąż żywego faszystowskiego ducha w narodzie austriackim. Od 1969 był redaktorem pisma „Schastrommel”. W książce Bild-Dichtungen opracował syntezę malarstwa i poezji. Był również zaangażowany w ruch i nazwie NO!Art. W 1997 został odznaczony Wielką Austriacką Nagrodą Państwową.

Do 5 czerwca 2016. Niemcy. Frankfurt. Städel Museum."Maniera: Pontormo, Bronzino and Medici Florence".

Do 5 czerwca 2016. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art."Eye Attack. Op Art and Kinetic Art 1950-1970".

Do 29 maja 2016. Holandia. Rotterdam. Museum Boijmans van Beuningen."Ugo Rondinone – Vocabulary of Solitude".

Do 28 maja 2016. Szwajcaria. Genewa. Gagosian Gallery Geneva."Ed Ruscha. Mountain Prints".

Do 22 maja 2016. Francja. Paryż. Jeu de Paume."François Kollar".

Do 22 maja 2016. Anglia. Londyn. National Gallery."Delacroix and the Rise of Modern Art"

Do 16 maja 2016. Niemcy. Hamburg. Bucerius Kunst Forum. "Picasso. Window to the World".

Do 16 maja 2016. Austria. Wiedeń. Museum Moderner Kunst MUMOK."Body, Psyche, and Taboo. Vienna Actionism & Early Vienna Modernism".

Do 15 maja 2016. Anglia. Londyn. Whitechapel Gallery. "Electronic Superhighway (2016-1966)".

Do 15 maja 2016. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art. "Marcel Broodthaers: A Retrospective".

Do 15 maja 2016. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art."Vigée Le Brun: Woman Artist in Revolutionary France".

Do 15 maja 2016. Norwegia. Oslo. Astrup Fearnley Museet."Matthew Barney".

Do 15 maj 2016. USA. Waszyngton. National Gallery of Art. "Louise Bourgeois: No Exit".

Do 11 maja 2016. Austria. Salzburg. Galeria Sandhofer. Robert Motelski,"Blisko i daleko – ciche przestrzenie". „ (…) Drogę do osiągnięcia życiowej harmonii wskazują nam buddyjscy mnisi, a ich malarską emanację stanowi twórczość Roberta Motelskiego. Mindfulness, czyli uważna obecność lub inaczej pełnia obecności, oddaje charakter sztuki młodego artysty wykształconego w stolicy Polski. Lecz wbrew pozorom w centrum jego zainteresowań malarskich nie stoi człowiek, a pejzaż, którego człowiek jest odbiorcą. To krajobrazy z ich pierwotnym, nieskażonym pięknem widnieją na cyklach obrazów Motelskiego. Obserwowane i przelewane na płótno z godną wschodnich mistrzów świadomą uwagą, oddają rzeczy takimi, jakimi są, bez zbędnych upiększeń i dodatków. To czyste w swej prostocie piękno wody, lasu, gór wprowadza spokój i daje widzowi ukojenie. Niemal namacalnie odczuwamy majestat odległych szczytów oprószonych śniegiem, a promienie słońca przedzierające się przez korony drzew muskają naszą twarz. Sprowadzenie pejzażu do istoty rzeczy, znaków i symboli, nadaje mu transcendentalnego charakteru. Tę niezwykłą harmonię Motelski uzyskuje dzięki środkom wyrazu zaczerpniętym zarówno z zachodnich, współczesnych realizacji, jak i sztuki i filozofii Dalekiego Wschodu. Rytmizacja i niemal matematyczne podziały przywodzą na myśl logikę Malewicza czy Mondriana, zaś oszczędność kolorystyczna i fascynacja potęgą natury – japońskie drzeworyty. Owe drzeworyty, czyli ukiyo-e, nie bez powodu zwane „obrazami przepływającego świata”, szczególnie w wydaniu Hokusai'ego, najlepiej oddają pojęcie trwania. Podobnie przyroda Motelskiego, niezmienna w swej postaci, trwająca bez ludzkiej ingerencji, przywdziewa tylko inną szatę w zależności od pory roku i dnia. Słowa samego artysty najcelniej określają rodzaj wrażenia, które towarzyszy mu przy oglądaniu inspirującego zjawiska: „Wcześnie rano, zaraz po wschodzie słońca, wysiadłem z pociągu na dworcu kolejowym w Salzburgu (...). Widać już było miejsce, gdzie znajduje się galeria. Jednak w oddali ponad miastem widać było górskie pasmo pokryte śniegiem, który utrzymywał się tylko w wyższych partiach gór”. Widok szczytów górskich Salzburga stał się dla Motelskiego inspiracją do stworzenia obrazu tytułowego wystawy „Góry 16 stycznia 08:06”. Zastosowane przez artystę środki formalne nie pozostawiają wątpliwości – jego sztuka nie tylko koi, ale też pełni funkcję terapeutyczną i rozwija duchowo.(...)” / tekst: Sandra Zagajna/

Do 8 maja 2016. Szwajcaria. Zurych. Kunsthaus Zürich."Pipilotti Rist".

Do 8 maja 2016. Szwajcaria. Bazylea. Fondazione Beyeler."Jean Dubuffet – Metamorphoses of Landscape".

Do 8 maja 2016. Włochy. Rzym. Museo dell’Ara Pacis."Toulouse-Lautrec. The Budapest Arts Museum Collection".

Do 8 maja 2016. USA. Seattle. Seattle Art Museum."Kehinde Wiley: A New Republic".

Do 1 maja 2016. Węgry. Veszprém. Dom Sztuki Galéria Csikász."Polska linia. Wystawa czterech młodych polskich artystów".

Do 1 maja 2016. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Nothing Personal: Zoe Leonard, Cindy Sherman, Lorna Simpson".

Do 1 maja 2016. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Van Gogh’s Bedrooms".

Do 1 maja 2016. Szwajcaria. Zurych. Kunsthaus Zürich."Dadaglobe Reconstructed".

Do 30 kwietnia 2016. Niemcy. Monachium. Museum Brandhorst."Painting 2.0: Expression in the Information Age".

Do 24 kwietnia 2016. Szwecja. Sztokholm. Moderna Museet."Klee / Aguéli".

Do 20 kwietnia 2016. Anglia. Londyn. Royal Academy of Arts. "Painting The Modern Garden: Monet to Matisse".

Do 18 kwietnia 2016. Francja. Paryż. Centre Pompidou."Anselm Kiefer".

Do 17 kwietnia 2016. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum."Seth Siegelaub: Beyond Conceptual Art".

Do 10 kwietnia 2016. USA. Nowy Jork. New Museum."Anri Sala: Answer Me".

Do 6 kwietnia 2016. USA. Nowy Jork. Jewish Museum."Sights and Sounds: Japan".

Do 3 kwietnia 2016. USA. Waszyngton DC. Smithsonian American Art Museum. "Living Modern". Obszerna prezentacja kolekcja Sama Rose i Julie Walters, którzy w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat zebrali prace, m.innymi: Georgii O'Keeffe, Alexandra Caldera, Davida Hockneya, Pabla Picassa i wielu innych amerykańskich i europejskich artystów, będących pionierami nowoczesności i sztuki współczesnej. Ta międzynarodowa perspektywa nowoczesności jest pierwszą taką ekspozycją w Smithsonian Muzeum. Na wystawie znajduje się siedemdziesiąt pięć obrazów i rzeźb. Głównym kuratorem wystawy jest Virginia Macklenburg. Prezentacji towarzyszy obszerny katalog.

Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum, "A Year at the Stedelijk: Tino Sehgal". Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum.Tino Sehgal (ur. 1976), brytyjsko-niemiecki artysta, którzy początkowo studiował ekonomię polityczną i taniec, zajął się w 2000 roku sztukami wizualnymi. Osiągnął międzynarodowe uznanie dzięki eksperymentalnym pracom prezentowanym na: Biennale w Wenecji, Documenta w Kassel, w Muzeum Guggenheima w Nowym York i Tate Modern w Londynie. Stedelijk Museum współpracowało z Sehgalem od samego początku jego kariery, prezentując jego prace w latach 2004 i 2006. Dla Tino Sehgala, twórczość artystyczna to spotkanie i kontakt widza z żywym obiektem sztuki. Sehgal tworzy "sytuacje" w przestrzeni muzeum, w którym głównym aktorem jest choreografia i rozmowy z widzami. Spotkania te oferują odwiedzającym całkowicie unikalne doświadczenie „żywej grafiki”.

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. Biennale di Venezia. 56 Międzynarodowa ekspozycja Sztuki pod nazwą All The World’s Futures (Wszystkie światowe wizje przyszłości): Kurator: Okwui Enwezor. Dyrektor generalny: Paolo Baratta. W sobotę, 9 maja zostało otwarte dla publiczności 56 weneckie biennale sztuki. Wystawy odbywają się na terenie całej Wenecji, głównie – tradycyjnie, na terenie Giardini i w Arsenale. 9 maja 2015 została ogłoszona oficjalnie lista nagrodzonych na Biennale. W jury znaleźli się: Naomi Beckwith (USA), Sabine Breitwieser (Austria), Mario Codognato (Włochy), Ranjit Hoskote (Indie) i Yongwoo Lee (Korea Południowa). Złoty lew przypadł Republice Armenii za pawilon Narodowy za oryginalne ukazanie dorobku artystów armeńskich tworzących w diasporze i w kraju. Złotego Lwa za całokształt twórczości zdobył rzeźbiarz El Anatsui z Ghany (rocznik 1944) uczestnik weneckiego biennale w 1990 roku. Specjalnego Złotego Lwa zdobyła za zasługi w dziedzinie propagowania sztuki współczesnej kuratorka i historyczka sztuki Susanne Ghez. Złoty Lew dla najlepszego artysty biennale przypadł w udziale Amerykance Adrian Piper (1948 r.) za pionierski wkład w rozwój sztuki konceptualnej i performatywnej. Srebrnego Lwa dla młodego, obiecującego artysty jury przyznało reżyserowi i twórcy wideoartu z Korei Południowej o nazwisku Im Heung-Soon (rocznik 1969) za film dokumentalny Factory Complex ukazujący dramatyczne warunki pracy kobiet w azjatyckich fabrykach i korporacjach. Specjalną nagrodą wyróżniono twórczość niemieckiego filmowca, autora instalacji, teoretyka, krytyka sztuki i kuratora Haruna Farocki'ego (ur. 1944., zm. 2014.) uznając jego szczególny wkład w powojenną kinematografię światową. Inna Nagroda Specjalna trafiła do grupy niezależnych filmowców Abounaddara collective za odważną dokumentację obecnego sporu politycznego w Syrii i walki ludzi tam mieszkających o przetrwanie. Również Nagrodą Specjalną wyróżniono młodego algierskiego artystę Massinissa Selmaniego (ur. 1980 r.). Wiecej: oficjalna strona Biennale; http://www.labiennale.org/en/biennale/index.html

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. La Biennale di Venezia. Palazzo Bembo & Palazzo Mora. Jarosław Kozłowski. Personal Structures. Prezentacja prac polskiego artysty konsekwentnie odwołującego się do tradycji światowej i polskiej sztuki pojęciowej: Jarosława Kozłowskiego w ramach międzynarodowego projektu PERSONAL STRUCTURES w Wenecji.  

Do 15 listopada 2015. Niemcy. Berlin. Muzeum Fotografii."Newton. Horvat. Brodziak".Fotografie Szymona Brodziaka zostaną zaprezentowane obok zdjęć legendarnych artystów: Helmuta Newtona i Franka Horvata. Wystawę „Newton. Horvat. Brodziak” w berlińskim Muzeum Fotografii - Fundacji Helmuta Newtona będzie można oglądać od 4 czerwca do 15 listopada 2015 r. Zaproszenie do Muzeum Fotografii w Berlinie to kolejne już wyróżnienie dla fotografa z Poznania, uznanego przez Fashion TV podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2013 roku za najlepszego na świecie autora czarno-białych kampanii reklamowych. Brodziak to pierwszy Polak i jednocześnie najmłodszy artysta w historii czasowych wystaw, spośród zaproszonych do współpracy przez Fundację Helmuta Newtona. Helmuta Newtona i Franka Horvata pasjonatom fotografii nie trzeba przedstawiać. Zmarły w 2004 roku Newton to jeden z najwybitniejszych fotografów mody w historii. Podobnie jak nierozstający się od 65 lat z aparatem Horvat, którego sesje przez dekady prezentowały czołowe magazyny z dziedziny mody."Wolą Helmuta Newtona, założyciela Fundacji, było to, aby w Muzeum Fotografii w Berlinie jego prace były wystawiane w towarzystwie zdjęć innych artystów. Tegoroczna ekspozycja będzie miała wyjątkowy charakter, gdyż obok dzieł legend – Newtona i Horvata – pojawią się zdjęcia niezwykle utalentowanego Polaka. Bardzo uważnie obserwujemy artystyczny rozwój Szymona Brodziaka, który jest najmłodszym artystą, którego prace będą prezentowane przez naszą Fundację. Z jednej strony Brodziak zdaje się hołdować ideałom piękna obowiązującym w fotografii mody i aktu, z drugiej jednak podważa funkcjonujące w nich stereotypy. Dramaturgia wizualna jego zdjęć sprawia, że mamy wrażenie oglądania spektakularnych kadrów filmowych" – mówi dr Matthias Harder, kurator wystawy, reprezentujący Fundację Helmuta Newtona. Szymon Brodziak nie ukrywa, że niezwykle ceni twórczość Newtona: "Wiele razy odwiedzałem berlińskie Muzeum Fotografii, aby oglądać prace Helmuta Newtona. Również imponują mi prace Franka Horvata, który już od ponad sześciu dekad współtworzy historię współczesnej fotografii. Dlatego aż trudno mi uwierzyć, że znajdę się w tak wyjątkowym gronie, w tak wyjątkowym miejscu. To wielki zaszczyt, ale również zobowiązanie" – podkreśla fotograf.

Do 26 października 2015. Austria. Wiedeń. Belvedere.”Rembrandt – Tizian – Bellotto”.