kontakt o nas intro kronika makulatura archiwalia filmy


„Trasa M-Z. Trasa Muzeum – Zalew Zegrzyński. Estrada Sztuki Nowoczesnej”, od 3 września do 18 października 2015, Muzeum Narodowe w Warszawie. Nową ekspozycją Muzeum Narodowe w Warszawie włącza się w aktualną dyskusję o roli instytucji kultury w życiu lokalnych społeczności i estetyki przestrzeni publicznej. Dokumentuje ona dzieje i założenia na poły utopijnej warszawskiej inicjatywy podjętej na fali gierkowskiego entuzjazmu w 1971 roku – „Trasy M-Z“, projektu opracowania plastycznego trasy prowadzącej spod głównej siedziby MNW nad Zalew Zegrzyński. Wystawa, przygotowana we współpracy ze Stowarzyszeniem Inicjatyw Twórczych „Trzecia Fala”, skłania również do namysłu nad uproszczonymi ocenami kulturalnego dziedzictwa PRL. Fiat 126p dla każdej rodziny, wczasy w FWP, jeansy z Pewexu i mieszkanie w „wielkiej płycie“ (obowiązkowo z meblościanką) – oto najpopularniejsze emblematy epoki zwanej „dekadą Gierka“. Okres tak zwanego socjalizmu [więcej]


Od  9 do 11.października trwać bedą 13. Warszawskie Targi Sztuki w Arkadach Kubickiego Zamku Królewskiego w Warszawie. W tym roku, już po raz trzeci w nowej odsłonie podczas Warszawskich Targów Sztuki pojawią się czołowe galerie sztuki współczesnej i antykwariaty oraz domy aukcyjne. Zróżnicowana  oferta pozwoli wybrać pracę według własnego gustu i na miarę swoich możliwości finansowych. Będzie można kupić nadal niedoszacowane zdjęcia wybitnych fotografików (Pierściński, Sikora, Tomaszewski), młode malarstwo, ale też obrazy klasyków współczesności ( Wróblewski, Nowosielski, Stażewski, Fangor) oraz takich artystów jak Malczewski, Hofman, Weiss. Rzeźbiarzy będą reprezentować m.in.:  Bronisław Krzysztof, Marcin Rząsa, Mateusz Sikora.  Wśród zakwalifikowanych ponad 50 wystawców pojawią się m.in. Zderzak, Art  Agenda Nova, Galeria Stefan Szydłowski, Mostra, Beta 16, Ney Gallery & Prints oraz berlińska Galeria Schmalfuss. [więcej]


Od 17 lipca do 23 sierpnia w godzinach 11.00 – 20.00 otwarta jest wystawa Pt. VII Ogólnopolska Wystawa Najlepszych Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych 2015 „Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pięknych” to już siódma edycja ogólnopolskiej wystawy o charakterze konkursowym, w której biorą udział wybrani absolwenci wszystkich publicznych uczelni artystycznych z kierunków malarstwa, grafiki, rzeźby, intermediów. Wydarzenie to stanowi niecodzienną okazję do przyjrzenia się różnorodnym postawom, tendencjom i poszukiwaniom artystycznym młodych twórców z całej Polski. Rokrocznie odwiedzana przez dziesiątki tysięcy mieszkańców Trójmiasta oraz turystów z Polski i zagranicy na stałe wpisała się w kalendarz wydarzeń kulturalnych i artystycznych Gdańska. Przez ostatnie sześć lat, kiedy odbywała się wystawa, zwiedzający mieli okazję obserwować zmiany zachodzące we wnętrzach Wielkiej Zbrojowni w ramach remontu tej niezwykłej przestrzeni. „Najlepsze Dyplomy [więcej]


[wszystkie artykuły]

KALENDARIUM POLSKA

Do 22 listopada 2015. Pawilon Polski na 56 Międzynarodowej Wystawie Sztuki La Biennale di Venezia. Halka/Haiti. 18°48’05”N 72°23’01”W. C. T. Jasper i Joanna Malinowska. W Pawilonie Polskim na Biennale Sztuki w Wenecji zostanie w tym roku zaprezentowana monumentalna panoramiczna projekcja filmowa z dokumentacją przedstawienia opery Halka Stanisława Moniuszki, które odbyło się 7 lutego w miejscowości Cazale położonej w haitańskich górach na północ od stolicy kraju. Zwycięzcy konkursu na tegoroczną reprezentację Polski w Wenecji, artyści C.T. Jasper i Joanna Malinowska oraz kuratorka Magdalena Moskalewicz, postanowili wystawić Halkę na Haiti zainspirowani graniczącym z obłędem planem bohatera filmu Wernera Herzoga Fitzcarraldo, który pragnął wznieść operę w amazońskiej dżungli. 

Do 31 października 2015. Kraków. MOCAK. „Polska – Izrael – Niemcy. Doświadczenie Auschwitz”. Wystawa w MOCAK-u podkreśla istotną obecność tematu Auschwitz w dyskursie historyczno-społeczno-kulturowym. Pokazuje, w jaki sposób współcześni artyści z Polski, Izraela i Niemiec interpretują przeszłe wydarzenia. Nie chodzi o prezentowanie sztuki, której tematem jest ogólnie pojęty Holokaust, ale o prace odnoszące się do anus mundi – Auschwitz jako miejsca masowej zbrodni, najbardziej tragicznego symbolu, który wyprodukował człowiek. Wystawa stawia pytania: Czy Auschwitz po śmierci ostatnich świadków stanie się mrocznym i pustym motywem popkultury, czystą prowokacją, disneylandem horroru, czy te obawy są jednak przesadzone? Czy drugie i trzecie pokolenie po Auschwitz czuje odpowiedzialność pamiętania o tych wydarzeniach? Wystawa Polska – Izrael – Niemcy prezentowana jest w przestrzeni kolekcyjnej, Galerii Alfa oraz w Bibliotece. W przestrzeni kolekcyjnej można zobaczyć główną część wystawy pokazującą obecne myślenie o Auschwitz – prace siedemnastu współczesnych artystów pochodzących z Polski, Izraela i Niemiec. W Galerii Alfa prezentujemy myślenie historyczne o Auschwitz. Po raz pierwszy w Polsce pokazujemy kilkadziesiąt prac Yehudy Bacona, ucznia Petera Kiena, który w obozie nauczył go rysunku. Bacon po wojnie został wykładowcą izraelskiej Bezalel Academy (jego uczennicą była Sigalit Landau). Oprócz dzieł Bacona można obejrzeć książki oraz prace polskich i niemieckich artystów takich jak: Willi Geiger, Wolfgang Langhoff, Teo Otto, Lea Grundig, Mascha Kaléko, Jan Baraś-Komski, Joseph Loos, George Zieleziński. W Bibliotece MOCAK-u prezentujemy oryginalne rysunki do pierwszego, francuskiego wydania komiksu Michela Kichki Duxième génération, ce que je n’ai pas dit à mon père. Artysta opowiada w nim historię relacji z ojcem, Henrim, który jako jedyny w rodzinie przeżył obóz Auschwitz. W komiksie Kichki doświadczenia II wojny światowej są ciągle żywe i wywierają znaczący wpływ na wiele aspektów życia rodzinnego, takich jak wychowanie dzieci, wspólne spożywanie posiłków czy obchodzenie świąt. W sali audiowizualnej w godzinach 12–16 będzie prezentowana jedna z prac wystawy, film Daniego Gala Jak z oddali [2013, 26 min]. Wystawa „Polska – Izrael – Niemcy. Doświadczenie Auschwitz”, zorganizowana wspólnie z Zentrum für verfolgte Künste w Solingen. Prace Yehudy Bacona, Sigalit Landau oraz Michela Kichki stanowiły część wystawy „Śmierć nie ma ostatniego słowa. Nikt nie zaświadczy za świadka” pokazywanej na początku tego roku w Bundestagu. Jej kuratorem był Jürgen Kaumkötter. W lipcu 2015 zostanie wydane przez MOCAK polskie tłumaczenie książki Jürgena Kaumköttera „Śmierć nie ma ostatniego słowa”, której niemiecka wersja ukazała się w styczniu 2015 nakładem wydawnictwa Galiani Berlin. Publikacja ta zawiera ponad 300 kolorowych reprodukcji i stanowi szeroki przegląd twórczości artystów, którzy w okresie istnienia III Rzeszy znaleźli się w gettach i obozach koncentracyjnych. W sierpniu 2015 ukaże się również katalog wystawy Polska – Izrael – Niemcy. Doświadczenie Auschwitz, zawierający tekst Delfiny Jałowik oraz opisy i reprodukcje prezentowanych w MOCAK-u prac. W Konsulacie Generalnym Republiki Federalnej Niemiec w Krakowie (ul. Stolarska 7) prezentowana jest wystawa, towarzysząca ekspozycji w MOCAK-u, „Śmierć nie ma ostatniego słowa”. Można na niej obejrzeć prace artystów, którzy przeżyli Auschwitz: Leo Haasa, Fritza Lederera oraz Jerzego Adama Brandhubera, absolwenta krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i pierwszego kuratora Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. Prezentowane prace powstały bezpośrednio po II wojnie światowej. Odnoszą się do okresu pobytu artystów w obozie. Wystawę można zwiedzać w godzinach pracy Konsulatu.

Dnia 23 października 2015 r., godzina: 14.33. Szczecin. Akademia Sztuki w Szczecinie, plac Orła Białego 2. Debata: Projektowanie Przyszłości. Moderator: Bartek Otocki, uczestnicy: Felix Beck, Regina Tetens, Giesle Froysland, Dato Mahadzir Lokman, Umesh Maddanahalli, Ked Olszewski, William Phuan, Pichaya Aime Suphavanij, Piotr Zawojski. Zapraszamy do debaty w ramach festiwalu digital_ia 15, którego tegoroczna edycja stanowi próbę eksploracji zagadnień dotyczących łączenia sztuki oraz najnowszych technologii. Odbywa się ona pod hasłem Re_ manufact / How much old is a new? i kuratorowana jest przez Feliksa Becka – artystę oraz designera z Art+COM Studios, oraz Regine Tetens, kuratorkę współpracująca z największymi festiwalami sztuki w Niemczech. Wystawa główna digitaliów odwołuje się do przeszłych, obecnych, a także przyszłych rozwiązań technologicznych oraz ich powiązań i zależności, wpływających bezpośrednio na sztukę współczesną oraz – w szerszym aspekcie – na kulturalne życie społeczeństw. Gdzie w naszym codziennym życiu, w przedmiotach których używamy, możemy odnaleźć „stare“ i w jaki sposób dzięki niemu rozwijajmy i tworzymy „nowe” – oto podstawowe pytanie, które artyści digitaliów 15 analizują w swoich pracach. Tematyka debaty będzie oscylować wokół zjawiska, jakim jest nadawanie sztuce funkcji kreowania przyszłości. Czy sztuka może wpływać na przyszłość? Czy artyści są jedynie wyrazicielami abstrakcyjnych wyobrażeń o rzeczywistości? Czy sztuka ma odnosić się tylko do indywidualnych przekonań i wartości, czy też może powinna mieć wpływ na całe społeczeństwa? Może artyści faktycznie zaspokajają wyłącznie potrzeby estetyczne i duchowe? Na ile efektywna – w kontekście tego, co dopiero ma się wydarzyć – jest społeczna funkcja sztuki? Temat debaty jest nawiązaniem do przyszłorocznej, 11. edycji MFSW inSPIRACJE, jednego z najistotniejszych wydarzeń dotyczących sztuki wizualnej w Polsce, zdobywającego także coraz większe uznanie na arenie międzynarodowej. Przez 10 edycji festiwal każdego roku będzie zmieniał tematykę, prezentując i analizując jednocześnie najnowsze trendy w sztukach wizualnych. Kolejne edycje będą realizowały zakres tematyczny związany z możliwie szeroko rozumianym znaczeniem słowa FUTURE. Uczestnicy debaty: Felix Beck / ART+COM Studios / Niemcy - kurator wystawy głównej RE_MANUFACT, dyrektor artystyczny oraz projektant w grupie artystycznej i projektowej ART+COM Studios w Berlinie, Regina Tetens / Niemcy - absolwentka Akademii Sztuki w Berlinie. Kuratorka Wystawy Głównej „RE_MANUFACT”. Giesle Froysland / Piksels Festival / Bergen / Norwegia - muzyk, VJ i artysta wizualny, William Phuan / Select Centre / Singapur - William Phuan dyrektor zarządzający i współzałożyciel The Select Centre, singapurskiej organizacji sztuki non-profit, która stara się zwiększać i umożliwiać przepływ pomysłów i wiedzy między różnymi językami, kulturami i dyscyplinami poprzez tłumaczenie, adaptację i inne formy międzykulturowej komunikacji, Dato Mahadzir Lokman / National Visual Arts Development Board / Malezja - Przewodniczący Rady Rozwoju National Visual Arts Gallery w Kuala Lumpur, Pichaya Aime Suphavanij / Bangkok Art and Culture Centre / Tajlandia - kuratorka oraz kierowniczka na stałe związana z Centrum Sztuki i Kultury w Bangkoku (BACC), jej główne obszary zainteresowania to sztuki piękne oraz inne przejawy ludzkiej kreatywności, Ked Olszewski / Miejska Galeria Sztuki 13muz, dyrektor artystyczny MFSW inSPIRACJE / Polska - kurator Miejskiej Galerii Sztuki 13muz, pomysłodawca i dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Wizualnej inSPIRACJE, Umesh Maddanahalli / Indie, Piotr Zawojski / dyrektor artystyczny festiwalu digital_ia, dr hab., adiunkt w Zakładzie Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Autor kilkunastu publikacji naukowych. Szczegółowe informacje: www.digitalia.art.plwww.facebook.com/festiwaldigitalia / kontakt: Ewa Adamczewska, e.adamczewska@13muz.eu

Do 18 października 2015 (od 19 czerwca, wernisaż: 18 czerwca godz. 19:00) Poznań. Galeria Art Stations. LET’S DANCE. Wystawa: Akademia Ruchu, Atoms for Peace, Alexandra Bachzetsis, Wojciech Bąkowski, Vanessa Beecroft, Jérôme Bel, Beyoncé, Centrala, Dan Flavin, Forced Entertainment, Massimo Furlan, Frédéric Gies, Jesse Aron Green, Trajal Harrell, Christian Jankowski, Spike Jonze, Jungle, Katarzyna Kozyra, Alicja Karska & Aleksandra Went, Yvonne Rainer, R.E.M., Józef Robakowski, Tony Orrico, Agnieszka Polska, Artur Żmijewski. Spektakle: Alexandra Bachzetsis, Jérôme Bel, Willi Dorner, Frédéric Gies, Trajal Harrell. Kuratorzy: Joanna Leśnierowska, Tomasz Plata, Agnieszka Sosnowska.

Do 11 października 2015. Ustka. Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej (Galeria Kameralna, Baszta Czarownic i Centrum Aktywności Twórczej). Wystawa Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko 8”. Wernisaż: 3 września 2015.,godz. 18.00. Centrum Aktywności Twórczej w Ustce, ul. Zaruskiego 1a. Artyści: Paulina Antoniewicz, Agnieszka Bastrzyk, Przemysław Branas, Bartek Buczek, Justyna Bugajczyk, Max Cieślak, Justyna Dziabaszewska, Olga Dziubak, Miłosz Flis, Natalia Janus Malewska, Martyna Jastrzębska, Adrian Kolarczyk, Kamila Kobierzyńska, Julia Kurek, Katarzyna Lembryk, Krzysztof Maniak, Dawid Marszewski, Paweł Matyszewski, Anita Mikas, Dawid Misiorny, Justyna Orłowska, Lilianna Piskorska, Dominik Ritszel, Artur Rozen, Monika Smyła, Maria Stożek, Sandra Szyra, Paulina Walczak, Natalia Wiśniewska, Mariusz Wolny. Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” jest już ósmą edycją przeglądu konkursowego młodej polskiej sztuki. Jest to jednocześnie jedyne biennale, które – dzięki swojej otwartej formule programowej – oferuje publiczności prezentację dzieł artystycznych wykonanych we wszystkich mediach. W przedsięwzięciu uczestniczą artyści, którzy nie przekroczyli 35-go roku życia. Założeniem organizatora jest stworzenie platformy komunikacyjnej dla skonfrontowania dokonań środowiska artystycznego młodego pokolenia, dlatego w ramach biennale – poza ekspozycjami – odbywają się spotkania oraz panele dyskusyjne w oparciu o zaproszonych krytyków i teoretyków sztuki oraz szeroką publiczność. Ogromną wartością biennale jest możliwość prezentacji sztuki współczesnej dla społeczności zamieszkującej w regionie słupskim, który mieści się poza centrami wielkich ośrodków (Gdańsk, Szczecin). Wśród laureatów i uczestników poprzednich edycji festiwalu znaleźli się tak dziś znaczący na polskiej scenie artyści, jak: Wilhelm Sasnal, Rafał Bujnowski, Marcin Maciejowski czy Paulina Ołowska. W tym roku na konkurs wpłynęło 267 zgłoszeń. Spośród nadesłanych propozycji prac jury w składzie: Sebastian Cichocki, Mikołaj Iwański, Izabela Kowalczyk, Roman Lewandowski, Adam Mazur oraz Edyta Wolska wyłoniło 30 artystów, którzy zostali zakwalifikowani do wystawy.

Do 11 października 2015. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. Ewa Juszkiewicz – „Upadek kusi”. Malarstwo. Kuratorka wystawy: Agnieszka Rayzacher. wernisaż: piątek, 4 września 2015, godz. 19.00. Ważnym wydarzeniem poprzedzającym otwarcie wystawy finałowej i przedstawienie laureata Grand Prix tegorocznego 42. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2014” (oraz pozostałych laureatów – co nastąpi 27 listopada br. – będzie indywidualna wystawa najnowszych prac Ewy Juszkiewicz, zdobywczyni nagrody głównej poprzedniej „Bielskiej Jesieni 2013”. Wystawę najnowszych obrazów Ewy Juszkiewicz – laureatki Grand Prix 41. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2013”, tworzą dwa cykle realizowane przez artystkę w ciągu ostatnich dwóch lat. Pierwszy cykl prac, z których artystka jest już znana, to obrazy, których charakterystyczną cechą jest inspiracja portretem, przede wszystkim portretem kobiecym. To właśnie za dwa portrety: „Girl in Blue” oraz „Bez tytułu. Według Rogiera van der Weydena” Ewa Juszkiewicz otrzymała przed dwoma laty Grand Prix „Bielskiej Jesieni 2013”. Inspiracją dla obrazów z najnowszego cyklu Ewy Juszkiewicz, który w Galerii Bielskiej BWA będzie miał swój premierowy pokaz, były zaginione dzieła sztuki. Artystka wybrała obiekty będące ilustracją jej własnych wspomnień: sytuacji, miejsc lub osób, które gdzieś po drodze utraciła i za którymi tęskni.„Drugi cykl prac malarskich powstał specjalnie z myślą o wystawie w Galerii Bielskiej BWA, a jest oparty na dziełach sztuki, które zostały uznane za zaginione z powodu kradzieży, zniszczenia w czasie pożaru, czy wreszcie w czasie wojny. Ewa Juszkiewicz urodziła się w 1984 roku w Gdańsku. Dyplom z malarstwa pod kierunkiem prof. Macieja Świeszewskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku obroniła w 2009 roku. Laureatka Grand Prix 41. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2013”, organizowanego przez Galerię Bielską BWA w Bielsku-Białej; była też laureatką wcześniejszej edycji konkursu: 40. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2011” oraz 3. Festiwalu Sztuki Młodych „Przeciąg” w Szczecinie (2011). Zajmuje się rysunkiem, kolażem, rzeźbą oraz animacją, ale jej głównym żywiołem jest malarstwo.

Do 27 września 2015. Gdańsk. Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia. Damien Hirst – New Religion. Wernisaż: 24 lipca, godz. 18:00. Kuratorka: Anna Szynwelska. Na wystawie „New Religion” w ramach projektu Art+Science Meeting 2015, prezentowane będą prace jednego z głównych twórców sztuki współczesnej - Damienia Hirsta. Wiara była w centrum twórczości Damiena Hirsta od początku jego kariery. Jego wczesne prace przedstawiające szafki apteczne, jak na przykład „Bóg" z 1989 roku, przeciwstawiały bezkrytyczną wiarę w naukowy racjonalizm – przekonanie, że dzięki tabletkom będziemy zdrowi – bardziej subiektywnej wierze w religię i zbawienną, uzdrowicielską moc Boga. To porównanie wyrażało rozczarowanie Hirsta faktem, że nie wierzymy w sztukę w taki sposób, w jaki bezkrytycznie wierzy się w Boga lub naukę.

Do 27 września 2015. Kraków. MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej. „Gender w sztuce” to kolejny projekt MOCAK-u z serii konfrontującej istotne terminy cywilizacyjne z interpretacją artysty. Wystawa o charakterze międzynarodowym zaprezentuje prace około czterdziestu artystów. Towarzysząca jej publikacja – obok dokumentowania wystawy – będzie zbiorem esejów ukazujących problem z różnych punktów widzenia. Gender to płeć kulturowa. Studia genderowe badają zależność płci od historii i kultury. Kim w danym świecie jest mężczyzna i kobieta, zależy w dużym stopniu od tego, kto manipuluje tymi wizerunkami. Przez wieki koncepcja gender znajdowała się w rękach religii, które osobom odmiennych płci narzucały „odpowiednie” dla nich role społeczne. Trwało to na tyle długo, że w przekonaniu wielu ludzi stało się prawem natury. Zdecydowana większość religii sprowadziła kobietę do roli płci słabszej, głupszej i podporządkowanej. Nadal niektórym wydaje się to „naturalne”. Obecnie próbujemy zrozumieć mechanizmy tej manipulacji i doprowadzić do sytuacji, która zapewniłaby wszystkim płciom pełną godność i takie same prawa. Dążymy do tego, aby płeć przestała być produktem ideologicznym, a stała się indywidualną decyzją człowieka, najbliższą jego poczuciu identyfikacji. Wystawa w MOCAK-u wpisuje się w obszar tych refleksji, badań i postulatów. Artyści: Marina Abramović & Ulay, Ane Lan, Florian Aschka, Maja Bajevic, Vanessa Beecroft, Piotr Blamowski, Judy Chicago, Gustave Courbet, Bolesław Cybis, Edward Dwurnik, EVA & ADELE, Andrea Fraser, Debora Hirsch & Iaia Filiberti, Katarzyna Górna, Marie-Ange Guilleminot, Bartek Jarmoliński, Olga Kisseleva, Jürgen Klauke, Katarzyna Kozyra, Lidia Krawczyk & Wojtek Kubiak, Zbigniew Libera, Lubri, Łódź Kaliska, Małgorzata Markiewicz, Natalia LL, Paloma Navares, Shirin Neshat, Dorota Nieznalska, Marina Núñez, Maciej Osika, Maria Pinińska-Bereś, Krystyna Piotrowska, Roee Rosen, Martha Rosler, Daniel Rumiancew, Adam Rzepecki, Jadwiga Sawicka, Miri Segal, Michał Sławecki, Annegret Soltau, Jana Sterbak, VALIE EXPORT / Peter Weibel, Piotr Wysocki. Kuratorzy: Delfina Jałowik, Monika Kozioł, Maria Anna Potocka. Koordynator: Agnieszka Sachar.

Wrzesień 2016. Bielsko-Biała, Galeria Bielska, BWA. We wrześniu w Galerii Bielskiej BWA prezentowane będą trzy wystawy. Dwie ekspozycje malarskie łączy ze sobą hasło „Bielska Jesień” – pierwsza z nich, to duża premierowa indywidualna wystawa Ewy Juszkiewicz pt. „Upadek kusi” ukazująca najnowsze obrazy artystki z lat 2014-2015 , w tym nowe prace z serii portretów i premierowy cykl prac, dla których inspiracją były zaginione dzieła sztuki. Ewa Juszkiewicz była laureatką Grand Prix ostatniej edycji – 41. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2013”. Otwarcie wystawy i kuratorskie oprowadzanie po wystawie z udziałem artystki w piątek, 4 września br. – oprowadzać będzie kuratorka Agnieszka Rayzacher. Katalog wystawy, zawierający także zdjęcia z bielskiej ekspozycji, przedstawimy podczas spotkania z artystką i kuratorką pod koniec wystawy – w piątek 9 października. Niewielka wystawa malarstwa w Klubokawiarni Aquarium prezentuje z kolei prace trojga laureatów dawniejszych edycji „Bielskiej Jesieni”. Nagrodzone obrazy Teresy Sztwiertni i Stanisława Kuskowskiego Galeria Bielska BWA zakupiła do swojej Kolekcji Sztuki w 2014 roku dzięki dofinansowaniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Obok nich pokazana będzie praca Waldemara Dudy, laureata „Bielskiej Jesieni” z 1995 roku. W dolnej sali galerii prezentowana będzie głośna już wystawa komiksów i rysunków znanego i cenionego artysty Krzysztofa Gawronkiewicza pt. „Krzesło w piekle”. Wystawa miała niedawno swoją premierę w BWA Jelenia Góra. W dniu otwarcia wystawy – w środę, 2 września – odbędzie się spotkanie z artystą oraz promocja albumu towarzyszącego wystawie pt. „Krzesło w piekle”, a także warsztaty z komiksu, które poprowadzi sam Krzysztof Gawronkiewicz. Ciekawie zapowiada się także międzynarodowa konferencja naukowa poświęcona filmowi animowanemu i eksperymentalnemu, obejmująca kraje Grupy Wyszehradzkiej oraz Włochy. Wstęp na panele dyskusyjne i pokazy filmów animowanych jest wolny. W przestrzeni Bielska-Białej można już oglądać efekty pracy artystów street artu uczestniczących w projekcie „oBBraz miasta 2” – „koronkowy” mural NeSpoon jest już gotowy, natomiast Marcin „Malik” Malicki przygotowuje się do malowania muralu.

Do 27 września 2015. Warszawa. CSW Zamek Ujazdowski „Co jest społeczne? 
Aktywność Zamku Ujazdowskiego w przestrzeni publicznej (1988–2014)”. Artyści: Paweł Althamer, Lene Berg, Black Market International, Christian Boltanski, Maurizio Cattelan, Peter Downsbrough, Christian Jankowski, Jenny Holzer, Heidrun Holzfeind, Jerzy Kalina, Martin Kaltwasser / Folke Köbberling, Tadashi Kawamata, Grzegorz Klaman,Andree Korpys / Markus Löffler / Marcus Kaiser, Barbara Kruger, Katharina Marszewski, David Mach,Teresa Murak, Jarosław Perszko, Cai Ulrich von Platen / Jan Håfström, Leszek Przyjemski, Joanna Rajkowska, James Turrell, Lawrence Weiner, Krzysztof Wodiczko oraz Maria Parczewska i Janusz Byszewski (LET). Wystawa prezentuje niezwykle różnorodne, prekursorskie projekty: interwencje w przestrzeń miejską, które zrealizowali dla CSW w Warszawie najsłynniejsi światowi i polscy artyści współcześni jak Jenny Holzer, Barbara Kruger, Christian Boltanski, Krzysztof Wodiczko i Joanna Rajkowska, kulturowe działania animacyjne powstałe we współpracy ze społecznościami lokalnymi, wystawy w przestrzeniach wokół Zamku oraz działania w innych obiektach i instytucjach kultury. Dla publiczności będzie to okazja do swego rodzaju podróży w czasie, a dla wielu osób okazja do przypomnienia sobie wydarzeń, w których uczestniczyły. W ramach wystawy zaprezentowane zostaną materiały z bogatych zbiorów dokumentacji CSW Zamek Ujazdowski oraz Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Współczesnej tej instytucji. Wystawa jest wstępem do podsumowania doświadczeń sztuki w przestrzeni publicznej w Polsce, a także przyczynkiem do krytycznej samorefleksji instytucji i zastanowienia się nad nowymi strategiami dla sztuki publicznej XXI wieku. Podczas trwania wystawy, CSW Zamek Ujazdowski we współpracy z Clear Channel Poland zrealizuje premierowy projekt artystyczny. Brazylijski artysta Vitor Cesar, rezydent programu A-I-R Laboratory w Zamku Ujazdowskim, wykorzysta nośniki Clear Channel Poland do działań artystycznych w przestrzeni publicznej w Warszawie.

Do 13 września 2015. Wrocław. Shopiq, Miejsce przy Miejscu, Mieszkanie Gepperta i Entropia. TIFF Festival 2015. Już 3 września wystartuje we Wrocławiu piąta, jubileuszowa edycja TIFF Festival, która w tym roku odbędzie się pod hasłem Polska Now!. Impreza ta, która od lat organizowana jest z myślą o ogólnopolskiej i europejskiej współpracy między artystami i instytucjami zajmującymi się sztuką fotografii, w tym roku zostanie w całości poświęcona polskiej fotografii współczesnej. Ideą tegorocznej edycji będzie zatem przegląd, prezentacja oraz promocja rodzimej fotografii, w której szczególne miejsce zarezerwowane zostało dla artystów młodego pokolenia. Przygotowane przez wybitnych kuratorów wystawy tematyczne zobrazują charakter współczesnej fotografii artystycznej - jej różnych odmian i wariantów - oraz da przestrzeń do dyskusji, a także refleksji nad kondycją polskiej fotografii oraz jej miejscem w sztuce międzynarodowej. W ramach Programu Głównego odbędą się trzy wystawy przedstawiające polską fotografię z różnych perspektyw. Odbędą się one w najlepszych przestrzeniach wystawienniczych we Wrocławiu - w galeriach BWA Wrocław oraz w Muzeum Współczesnym Wrocław. Do ich realizacji zaproszono wybitnych kuratorów, którzy są autorytetami w dziedzinie polskiej współczesnej fotografii, czynnie działając na rzecz promocji sztuki młodego pokolenia. W swoim projekcie pt. Wyborny trup fotografii polskiej Adam Mazur zaprezentuje wybór najciekawszych zjawisk we współczesnej nam fotografii w Polsce. Odwołując się do wymyślonej w 1925 roku przez surrealistów gry cadavre exquis, stworzy wielowątkowy pokaz na pozór odmiennych i przypadkowych, w rzeczywistości jednak uzupełniających się nawzajem i spójnych programowo postaw twórczych. Wystawa ta będzie również swoistym hołdem, złożonym przez kuratora, zmarłemu w 2014 roku Jerzemu Lewczyńskiemu - nestorowi polskiej fotografii i autorowi Antologii fotografii polskiej - w ramach, którego Adam Mazur zmierzy się z próbą dopowiedzenia i aktualizacji wydanej dwadzieścia lat temu antologii, jak i zada pytanie o kondycję medium, które dematerializując się niejako na naszych oczach, być może zginęło śmiercią naturalną. Kuba Śwircz natomiast w wystawie pt. Kryzys jest tylko początkiem podejmie temat przekraczania tradycyjnych granic medium oraz coraz częstszego poszukiwania fizyczności i materialności w realizacjach artystycznych. Analizując pojęcie kryzysu, posłuży się wybranymi aspektami współczesnej polskiej fotografii, która pełnymi garściami czerpie z tak popularnego aktualnie przenikania się dziedzin wiedzy i mediów. Zaproszeni do udziału w projekcie artyści zmierzą się z tym tematem, stawiając sobie pytania o wartości poznawcze i nasze zdolności percepcji, która determinowana jest przez silne uzależnienie od fotograficznej optyki. Inaczej do tegorocznej formuły Festiwalu podejdzie Anna Kazimierczak, która przygotowała wystawę poświęconą twórczości najczęściej nagradzanych na międzynarodowych konkursach studentów i absolwentów Łódzkiej Szkoły Filmowej. Ekspozycja pt. Roots &Fruits będzie doskonałą okazją do przyjrzenia się z bliska twórczości grupy artystów od lat reprezentujących Polskę i polską fotografię na arenie międzynarodowej. Zgodnie z hasłem przewodnim tegorocznej edycji TIFF Festival // Polska NOW! sekcja Publikacje skupia się na współczesnych polskich publikacjach fotograficznych. Główna część zaplanowanej przez Franciszka Ammera ekspozycji znajdującej się we wrocławskiej galerii Awangarda BWA Wrocław będzie przewodnikiem po najważniejszych punktach na polskiej mapie wydawniczej i self - publishing’owej. Znajdą się tam nie tylko najważniejsze publikacje z ostatnich lat, ale także ziny tworzone przez młodych artystów oraz makiety książek powstałe podczas warsztatów i konkursów. Druga części wystawy opowiada o dziesięciu wybranych książkach z perspektywy osób zaangażowanych w ich tworzenie. Wystawa skonstruowana z notatek, wywiadów wideo, makiet, reprodukcji oraz referencji i inspiracji pokaże fascynujące historie i indywidualne dylematy stojące za wydaniem książki fotograficznej. Sekcja Publikacji to nie tylko wystawy, ale także ciekawe spotkania z najważniejszymi twórcami i kuratorami. Nowością tegorocznych Publikacji będą czterodniowe warsztaty z edycji książki fotograficznej, w trakcie których uczestniczy od podstaw stworzą własne publikacje. Dodatkowo w trakcie weekendu otwarcia odbędą się targi, na których wystawcy z całej Polski zaprezentują publiczności bogatą i zróżnicowaną ofertę książek fotograficznych. Idea towarzysząca sekcji Debiuty od początku istnienia festiwalu sprowadza się do wspierania i promowania artystów rozpoczynających swoją karierę. Szukamy osób o świeżym spojrzeniu, których twórczość wniesie nową wartość na polskiej scenie fotograficznej. W ramach otwartego konkursu dla wszystkich tych, którzy chcieli podzielić się swoimi dokonaniami w fotografii – studentów i absolwentów szkół artystycznych, amatorów, freelancerów - jury, w którego skład weszli kuratorzy wrocławskich galerii oraz Dyrektor TIFF Festival, wyłoniło czterech laureatów: Marlenę Jabłońską, Kamila I, Katarzynę Wąsowską oraz Agatę Dobierską. Prace zwycięzców zostaną zaprezentowane w ramach TIFF Festival w przestrzeniach ekspozycyjnych wrocławskich galerii: Shopiq, Miejsce przy Miejscu, Mieszkanie Gepperta i Entropia. Zaplanowane zostały także wydarzenia towarzyszące w postaci odbywających się w Kinie Nowe Horyzonty spotkań autorskich, oprowadzań kuratorskich, warsztatów oraz odbywających się w Klubie Festiwalowym imprez. Festiwal organizowany jest we współpracy z Europejską Stolicą Kultury Wrocław 2016. Więcej: www.tiff.wroc.pl

Od 10 września 2015. Warszawa. Galeria 2b+R. Janusz Kobyliński – Partytury. Jak twierdzi artysta: „Słyszałem onegdaj opinię znanego muzyka, że najlepsze improwizacje, to te wcześniej przemyślane i precyzyjnie przygotowane. Potem emocje gry live dodają niespodziewanych wibracji. Dokładnie tak samo rodzą się moje PARTYTURY, kompozycje czasoprzestrzeni. W PARTYTURACH fascynuje mnie starcie mojej kreacji z materią krajobrazu miejskiego, tworem kreacji innego twórcy. W ułamkach sekund tworzę nową rzeczywistość, precyzyjnie przedtem – zdawałoby się – zaplanowaną. Ciągle z tymi samymi emocjami, zdumiony oglądam potem styki...”. Prezentowane prace wykonane są unikalną metodą nie mającą precedensu w fotografii architektury miejskiej oraz krajobrazu. Są one w 100% oryginalną fotografią powstałą na filmie w czasie wyzwolenia migawki, bez jakichkolwiek późniejszych ingerencji komputera.” Więcej „Partytur” na / www.partytury.bialo-czerwona.pl /„Sztuka to kawałek natury widziany poprzez temperament artysty." napisał Emil Zola. Wystawa prezentowana jest w apartamentowcu "Przyorle", ul. Bukowińska 22A w Warszawie (metro Wilanowska). Wernisaż: poniedziałek, 10 września o godzinie 18.00.

Do 6 wrześnie 2015 roku. Kraków. Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. MINIMALNE FORMY REALNOŚCI. Kuratorka: Lidia Krawczyk. Kuratorka działań kontekstualnych: Karolina Vyšata. Koordynacja: Renata Zawartka. Aranżacja przestrzeni: Malwina Antoniszczak i Monika Bielak. Artyści: Michał Budny, Abraham Cruzvillegas, Thea Djordjadze, Vadim Fishkin, Jos de Gruyter i Harald Thys, Rachel Harrison, Vlatka Horvat, Grzegorz Klaman, Alicja Kwade, Gizela Mickiewicz, Anna Niesterowicz, Franciszek Orłowski, Lisi Raskin (we współpracy z Magdaleną Kościsz, Władysławem Markowskim i Katarzyną Olmą), Mariam Suhail, Anna Witkowska, Haegue Yang. Ile waży rzeźba? Prawdopodobnie dużo – z uwagi na ciężar materiału i tradycji. Jednak nie zawsze przygniata nas jej waga. Współczesny obiekt rzeźbiarski materializuje w sobie zmiany kulturowe, stosunek człowieka do przedmiotu, emocje, a także mimochodność, ponieważ rozpiętość materii rzeźby sięga od kontekstów tworzonych przez pojęcia takie jak slam chick, sztuka prekariatu, idea artysty-dłużnika funkcjonującego w późnokapitalistycznych systemach politycznych, po neomaterializm, skupienie się na znaczeniu formy i obiektu obecnego w obiegach produkcji i dystrybucji.„Minimalne formy realności” to międzynarodowa wystawa kierująca uwagę ku różnorodności form współczesnej rzeźby, jej odmian i języków. Zaproszeni artyści wyciągają przedmioty z kontekstu codziennego bytowania i samplują nowe, pozornie niepraktyczne instalacje, nie-rzeźby, zaprojektowane czasoprzestrzenne środowiska, pochłaniające i angażujące uwagę patrzącego. Do galerii zostały przeniesione przedmioty oderwane od funkcjonalnej rutyny: kapelusze i warsztatowe śmieci (Jos de Gruyter i Harald Thys), suszarka i lustro (Haegue Yang), liście, szyszki, opiłki drzew egzotycznych (Anna Niesterowicz), morskie śmieci (Anna Witkowska). To ani Duchamp, ani Rauschenberg, artystom raczej bliżej do twórczości artystów nurtu Arte Povera i Germano Celanta, faworyzującego w latach 60. intuicyjne i czyste tworzenie w opozycji do skomercjalizowanej amerykańskiej abstrakcji ekspresyjnej czy zbyt racjonalnego minimalizmu. Po sąsiedzku im także do sztuki prekariatu i twórców pochodzących z Ameryki Łacińskiej, jak Francis Alÿs, Hélio Oiticica, Gabriel Kuri czy Abraham Cruzvillegas – artystów, których fascynowały metody komunikowania światu o realnej biedzie i społecznym wykluczeniu. Stosowane przez nich techniki – sztuka odpadków, estetyka śmietnika, DIY czy autoconstrucción (autokonstrukcja – pojęcie, którym Cruzvillegas posługuje się do opisu własnej metody twórczej) – odwołują się do zasad, którymi reguluje się życie w fawelach, tzw. shanty town Meksyku czy Rio de Janeiro. Te ponowoczesne ready-made wywodzą się z założenia, że wszelka artystyczna aktywność wykorzystuje komponenty już istniejące. W takim rozumieniu materialność obiektu posiada zarówno znamiona emancypacyjne, wyznaczając ścieżki i sposoby uniknięcia uczestnictwa przedmiotów w kontekście ekonomii produkcji, jak i proponuje rodzaj nowego materializmu, sytuującego się poza fetyszyzmem materii, odwołując się do odnajdywania relacji pomiędzy przedmiotem i jego doświadczaniem. Więcej na http://bunkier.art.pl/?wystawy=minimalne-formy-realnosci

Do 6 września 2015. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie ARCHIPELAG JAZDÓW. Śniadanie prasowe: czwartek 18 czerwca 2015, godz. 12.00 CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2, Warszawa. Od 19 czerwca 20151. Otwarcie Archipelagu Jazdów dla publiczności: piątek 19 czerwca, godz. 19.00. Jazdów – oaza zieleni w centrum miasta – to miejsce niezwykłe. Na tym odcinku biegnąca wzdłuż Wisły Skarpa Warszawska jest najwyższa. Historia Jazdowa, sięgająca XII wieku, jest starsza niż historia Warszawy. Jazdów to przestrzeń o wyjątkowym potencjale społecznym i kulturalnym. W obronie zagrożonego osiedla domków fińskich ramię w ramię walczyli mieszkańcy i miejscy aktywiści, którzy wraz z wieloma oddolnymi organizacjami tworzą dziś społeczność Otwartego Jazdowa. Wyjątkowa lokalizacja Zamku na Jazdowie oraz sieć powiązań z najbliższym sąsiedztwem stanowi punkt wyjścia nowej odsłony letniego projektu CSW, zatytułowanego w tym roku ARCHIPELAG JAZDÓW. W ciągu dwunastu weekendów wspólnie z artystami i przy aktywnym zaangażowaniu uczestników stworzona zostanie kulturowa i społeczna mapa Jazdowa. Kluczem do kolektywnej eksploracji przestrzeni i otwartych działań edukacyjno-artystycznych będzie wsłuchiwanie się w głosy, historie i opowieści. Wspólnie z Grupą Projektową Centrala i zaproszonymi przewodnikami uczestnicy będą poznawać i wspólnie kreować nowe szlaki Jazdowa. 

Do 31 sierpnia 2015. Katowice. Galeria ASP. Rondo Sztuki. Design 32. Najlepsze Dyplomy Projektowe z 8 publicznych uczelni artystycznych z Polski: Akademii Sztuk Pięknych; z Gdańska, Katowic, Krakowa, Łodzi, Warszawy, Wrocławia, Akademii Sztuki ze Szczecina i Uniwersytetu Artystycznego z Poznania. Pokazane zostaną prace 32 dyplomantów wyselekcjonowanych przez swoje uczelnie. To młodzi projektanci z nieszablonowymi pomysłami i innowacyjnymi rozwiązaniami. Zaprezentowane zostaną: aplikacje mobilne, identyfikacja wizualna, teledyski, plakaty, książki, autorskie kolekcje mody, projekty lamp, projekty mebli, projekty badawcze, projekty pojazdów, adaptacje budynków. Głosuj na Najlepszy Dyplom Projektowy na stronie: www.asp.katowice.pl / www.facebook.com/Design28asp /

Dnia 29 i 30 sierpnia, godz.12.00. Opole. Galeria Sztuki Współczesnej. WARSZTATY DLA RODZIN pt. KOLEKCJA. Galeria zaprasza na warsztaty rodzinne kończące okres wakacji. Podczas warsztatów powstanie kolekcja, której elementami staną się chrząszcze, ważki, motyle i inni przedstawiciele tajemniczego świata owadów. Powstałe podczas warsztatów owady wyeksponujemy w szklanych gablotkach. Bezpłatne wejściówki będą dostępne w kasie galerii (Opole, pl. Teatralny 12) od 24 sierpnia (poniedziałek) od godz.16:30. 29 i 30 sierpnia realizowany jest ten sam warsztat / www.galeriaopole.pl / info@galeriaopole.pl /

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 3 kwietnia 2016. USA. Waszyngton DC. Smithsonian American Art Museum. "Living Modern". Obszerna prezentacja kolekcja Sama Rose i Julie Walters, którzy w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat zebrali prace, m.innymi: Georgii O'Keeffe, Alexandra Caldera, Davida Hockneya, Pabla Picassa i wielu innych amerykańskich i europejskich artystów, będących pionierami nowoczesności i sztuki współczesnej. Ta międzynarodowa perspektywa nowoczesności jest pierwszą taką ekspozycją w Smithsonian Muzeum. Na wystawie znajduje się siedemdziesiąt pięć obrazów i rzeźb. Głównym kuratorem wystawy jest Virginia Macklenburg. Prezentacji towarzyszy obszerny katalog.

Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum, "A Year at the Stedelijk: Tino Sehgal". Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum.Tino Sehgal (ur. 1976), brytyjsko-niemiecki artysta, którzy początkowo studiował ekonomię polityczną i taniec, zajął się w 2000 roku sztukami wizualnymi. Osiągnął międzynarodowe uznanie dzięki eksperymentalnym pracom prezentowanym na: Biennale w Wenecji, Documenta w Kassel, w Muzeum Guggenheima w Nowym York i Tate Modern w Londynie. Stedelijk Museum współpracowało z Sehgalem od samego początku jego kariery, prezentując jego prace w latach 2004 i 2006. Dla Tino Sehgala, twórczość artystyczna to spotkanie i kontakt widza z żywym obiektem sztuki. Sehgal tworzy "sytuacje" w przestrzeni muzeum, w którym głównym aktorem jest choreografia i rozmowy z widzami. Spotkania te oferują odwiedzającym całkowicie unikalne doświadczenie „żywej grafiki”.

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. Biennale di Venezia. 56 Międzynarodowa ekspozycja Sztuki pod nazwą All The World’s Futures (Wszystkie światowe wizje przyszłości): Kurator: Okwui Enwezor. Dyrektor generalny: Paolo Baratta. W sobotę, 9 maja zostało otwarte dla publiczności 56 weneckie biennale sztuki. Wystawy odbywają się na terenie całej Wenecji, głównie – tradycyjnie, na terenie Giardini i w Arsenale. 9 maja 2015 została ogłoszona oficjalnie lista nagrodzonych na Biennale. W jury znaleźli się: Naomi Beckwith (USA), Sabine Breitwieser (Austria), Mario Codognato (Włochy), Ranjit Hoskote (Indie) i Yongwoo Lee (Korea Południowa). Złoty lew przypadł Republice Armenii za pawilon Narodowy za oryginalne ukazanie dorobku artystów armeńskich tworzących w diasporze i w kraju. Złotego Lwa za całokształt twórczości zdobył rzeźbiarz El Anatsui z Ghany (rocznik 1944) uczestnik weneckiego biennale w 1990 roku. Specjalnego Złotego Lwa zdobyła za zasługi w dziedzinie propagowania sztuki współczesnej kuratorka i historyczka sztuki Susanne Ghez. Złoty Lew dla najlepszego artysty biennale przypadł w udziale Amerykance Adrian Piper (1948 r.) za pionierski wkład w rozwój sztuki konceptualnej i performatywnej. Srebrnego Lwa dla młodego, obiecującego artysty jury przyznało reżyserowi i twórcy wideoartu z Korei Południowej o nazwisku Im Heung-Soon (rocznik 1969) za film dokumentalny Factory Complex ukazujący dramatyczne warunki pracy kobiet w azjatyckich fabrykach i korporacjach. Specjalną nagrodą wyróżniono twórczość niemieckiego filmowca, autora instalacji, teoretyka, krytyka sztuki i kuratora Haruna Farocki'ego (ur. 1944., zm. 2014.) uznając jego szczególny wkład w powojenną kinematografię światową. Inna Nagroda Specjalna trafiła do grupy niezależnych filmowców Abounaddara collective za odważną dokumentację obecnego sporu politycznego w Syrii i walki ludzi tam mieszkających o przetrwanie. Również Nagrodą Specjalną wyróżniono młodego algierskiego artystę Massinissa Selmaniego (ur. 1980 r.). Wiecej: oficjalna strona Biennale; http://www.labiennale.org/en/biennale/index.html

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. La Biennale di Venezia. Palazzo Bembo & Palazzo Mora. Jarosław Kozłowski. Personal Structures. Prezentacja prac polskiego artysty konsekwentnie odwołującego się do tradycji światowej i polskiej sztuki pojęciowej: Jarosława Kozłowskiego w ramach międzynarodowego projektu PERSONAL STRUCTURES w Wenecji.  

Do 15 listopada 2015. Niemcy. Berlin. Muzeum Fotografii."Newton. Horvat. Brodziak".Fotografie Szymona Brodziaka zostaną zaprezentowane obok zdjęć legendarnych artystów: Helmuta Newtona i Franka Horvata. Wystawę „Newton. Horvat. Brodziak” w berlińskim Muzeum Fotografii - Fundacji Helmuta Newtona będzie można oglądać od 4 czerwca do 15 listopada 2015 r. Zaproszenie do Muzeum Fotografii w Berlinie to kolejne już wyróżnienie dla fotografa z Poznania, uznanego przez Fashion TV podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2013 roku za najlepszego na świecie autora czarno-białych kampanii reklamowych. Brodziak to pierwszy Polak i jednocześnie najmłodszy artysta w historii czasowych wystaw, spośród zaproszonych do współpracy przez Fundację Helmuta Newtona. Helmuta Newtona i Franka Horvata pasjonatom fotografii nie trzeba przedstawiać. Zmarły w 2004 roku Newton to jeden z najwybitniejszych fotografów mody w historii. Podobnie jak nierozstający się od 65 lat z aparatem Horvat, którego sesje przez dekady prezentowały czołowe magazyny z dziedziny mody."Wolą Helmuta Newtona, założyciela Fundacji, było to, aby w Muzeum Fotografii w Berlinie jego prace były wystawiane w towarzystwie zdjęć innych artystów. Tegoroczna ekspozycja będzie miała wyjątkowy charakter, gdyż obok dzieł legend – Newtona i Horvata – pojawią się zdjęcia niezwykle utalentowanego Polaka. Bardzo uważnie obserwujemy artystyczny rozwój Szymona Brodziaka, który jest najmłodszym artystą, którego prace będą prezentowane przez naszą Fundację. Z jednej strony Brodziak zdaje się hołdować ideałom piękna obowiązującym w fotografii mody i aktu, z drugiej jednak podważa funkcjonujące w nich stereotypy. Dramaturgia wizualna jego zdjęć sprawia, że mamy wrażenie oglądania spektakularnych kadrów filmowych" – mówi dr Matthias Harder, kurator wystawy, reprezentujący Fundację Helmuta Newtona. Szymon Brodziak nie ukrywa, że niezwykle ceni twórczość Newtona: "Wiele razy odwiedzałem berlińskie Muzeum Fotografii, aby oglądać prace Helmuta Newtona. Również imponują mi prace Franka Horvata, który już od ponad sześciu dekad współtworzy historię współczesnej fotografii. Dlatego aż trudno mi uwierzyć, że znajdę się w tak wyjątkowym gronie, w tak wyjątkowym miejscu. To wielki zaszczyt, ale również zobowiązanie" – podkreśla fotograf.

Do 26 października 2015. Austria. Wiedeń. Belvedere.”Rembrandt – Tizian – Bellotto”.

Do 18 października 2015. Anglia. Liverpool. Tate Liverpool ."Jackson Pollock: Blind Spots". „Europejska publiczność musiała uzbroić się w cierpliwość, by po przeszło trzydziestu latach znów zobaczyć obszerną ekspozycję prac jednego z najwybitniejszych amerykańskich artystów XX wieku – Jacksona Pollocka. Otwierająca się wkrótce w Tate Liverpool wystawa składa się z dzieł popełnionych między rokiem 1947 a 1953, będących świadectwem rewolucyjnej techniki drippingu, swobodnego i pełnego ekspresji rozchlapywania farby na płótnie. Metoda kreacji, dająca upust emocjom; gwałtowna i niezapośredniczona rozumem, skłoniła Harolda Rosenberga do stwierdzenia, że „To, co działo się na płótnie, nie było obrazem, lecz wydarzeniem”. Kapanie, rozbryzgiwanie i rozmazywanie farby za pomocą zeschniętych pędzli, patyków czy wylewanie jej bezpośrednio z puszki stanowiło zapis trajektorii ruchu ręki malarza, poruszającego się nad spoczywającym na ziemi podobraziem. W chaotycznej plątaninie plam i smug utrwaliło się coś jeszcze ważniejszego – sam twórca, ślady jego butów, odciski palców czy niedopałki papierosów. Doniosłość praktyki Pollocka zawiera się więc w zniesieniu granicy między medium obrazu a cielesnością artysty; przedmiotem i podmiotem. „Gdy znajduję się w obrazie, nie zdaję sobie sprawy z tego, co się dzieje. Dopiero później, gdy mu się przyglądam, uświadamiam sobie moje intencje” – wyznawał Amerykanin. „Zachlapane płótno zakrywało całą podłogę. Panowała kompletna cisza. Pollock spojrzał na obraz. Nagle, zupełnie niespodziewanie podniósł puszkę oraz pędzel i zaczął chodzić wokół płótna. Zdawało się, że właśnie uzmysłowił sobie, że wcale nie jest skończony” – tak Hans Namuth, naoczny świadek rytuałów Pollocka, wspominał artystę przy pracy. Gęsta siatka barwnych wstęg, zacieków i strużek, wypełniająca szczelnie prostokątne pole, zdaje się nie mieć ani początku, ani końca. Każdy jej fragment jest równoważny i autonomiczny. Konstelacyjne malarstwo Pollocka odznacza się – jak mówił Michael Fried – „Niczym nieograniczonym potencjałem”, w którym wyżej niż kompozycyjna struktura, ceniony jest zapis wolnej i czystej energii twórczej. Wystawa w Liverpoolu (powstała we współpracy z Dallas Museum of Art) ukazuje jedność obrazu i dynamicznego aktu kreacyjnego. Gromadząc dzieła pierwszoplanowe, jak również te plasujące się w drugim szeregu reprezentacji, ujawnia konsekwentnie utrzymywaną przez lata poetykę Pollocka, w której instynkt, emocja i automatyzm biorą górę nad sztywnymi regułami racjonalizmu.” (Wojciech Delikta). Jackson Pollock (ur. 28 stycznia 1912, zm. 11 sierpnia 1956) – malarz amerykański, przedstawiciel ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Urodził się w Cody w stanie Wyoming, w 1930 przeniósł się do Nowego Jorku. Studiował tam pod kierunkiem Thomasa Harta Bentona. W latach 1938–1942 pracował dla Federal Art Project, a w latach 50. wspierało go CIA w ramach Kongresu Wolności Kulturalnej. W 1944 Pollock ożenił się z malarką Lee Krasner, również przedstawicielką ruchu ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Zginął w 1956 w wypadku samochodowym. Jackson Pollock odszedł od sztuki figuratywnej i rozwinął swój własny styl tworzenia z charakterystycznym kapaniem farbą na płótno i rozpryskiwaniem jej (tzw. action painting – malarstwo gestu). Była to najbardziej radykalna metoda malarska. Podsumowanie ewolucji ekspresjonizmu; zaczynając od El Greco i Fransa Halsa, kończąc na dokonaniach współczesnych ekspresjonistów i abstrakcjonizmie. Należy tutaj także wspomnieć o malowidłach z groty Altamira (Hiszpania) oraz monumentalnych, odkrytych w 1940 roku we Francji, malowidłach z groty Lascaux, które powstawały w podobny sposób; Malowidła zostały wykonane farbami ziemnymi i zostały nałożone palcami, za pomocą mchu lub nastrzyknięte za pomocą wydrążonych kości. Swoje dzieła „edytował”, wybierał fragmenty, które odpowiadały jego wizji artystycznej, a inne niszczył i zaczynał od początku. Co ciekawe; stosując najbardziej spontaniczne techniki malarskie, twierdził jednocześnie, że: nigdy nie traci kontroli nad tym, co robi. Twierdzenie takie uwidacznia zaangażowanie artysty w tworzywo malarskie; ideowo-formalną jedność aktu twórczego; zamysłu i materialnej realizacji. Pollock odszedł, kiedy swoją radykalną metodą doprowadził malarstwo do granicy intencjonalnej kreacji. W listopadzie 2006 r. poprzez dom aukcyjny Sotheby's sprzedano obraz Pollocka No. 5, 1948, osiągnął on cenę 140 mln dolarów i przez pięć lat był najdroższym sprzedanym dziełem sztuki. W roku 2000 zrealizowano amerykański film biograficzny w reżyserii Eda Harrisa na podstawie książki „Jackson Pollock: „An American Saga” Stevena Naifeha i Gregory'ego White'a Smitha opisującej życie artysty. Główne role zagrali: Ed Harris jako Jackson Pollock i Marcia Gay Harden jako Lee Krasner, która za tę rolę otrzymała Oskara. Nominowany do tej nagrody był również Ed Harris.

Do 12 października 2015. Hiszpania. Madryt. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia.”Carl Andre: Sculpture as Place, 1958-2010”. Jak pisze Wojciech Delikta: „Dokładnie rok temu, w maju, przed budynkiem galerii Dia w nowojorskiej dzielnicy Chelsea odbyła się akcja protestacyjna, zorganizowana przez feministyczną grupę No Wave Performance Task Force, na czele której stała artystka, Christen Clifford. Pikieta wycelowana była w wystawę Carla Andre (a raczej w niego samego) oraz jej kuratorów. Manifestantki, sprzeciwiając się retrospektywie twórcy minimal artu, rozłożyły na chodniku transparent z hasłem „Chciał (a) bym, żeby Ana Mendieta nadal żyła” i skropiły płachtę kurzą krwią. Amerykański minimalista był mężem Mendiety, performerki pochodzenia kubańskiego i – co istotniejsze w tym kontekście – głównym oskarżonym o spowodowanie jej śmierci w 1985 roku. Wtedy to – w czasie agresywnej kłótni z małżonkiem – kobieta wypadła przez okno. Trzy lata później Andre uniewinniono od postawionego mu zarzutu morderstwa, lecz niesmak pozostał do dziś. Biorąc pod uwagę programowe odseparowanie sztuki minimalnej od biografii twórcy, mamy tu do czynienia z sytuacją nieomal bezprecedensową. Tragiczne wydarzenie na trwałe bowiem wpisało się w życiorys artysty i w znacznym stopniu przesłoniło jego plastyczne dokonania. Carl Andre to przede wszystkim jednak (obok Donalda Judda i Roberta Morrisa) jeden z filarów minimalizmu. Teoretyk i praktyk tego kierunku, od lat 60. XX stulecia konsekwentnie kreujący trójwymiarowe prace z nieekspresywnych cegieł, drewnianych i betonowych bloków oraz płyt metalu. Układając je na podłodze lub opierając o ściany, aranżował geometryczne struktury („Equivalent VIII”, „Steel Zinc Plain”, „Uncarved Blocks”). Materialne właściwości tworzywa, forma, skala, liczba użytych jednostek skłaniają widza do przemyślenia swojej pozycji w otaczającej go przestrzeni, w którą wdzierają się stereometryczne, minimalistyczne obiekty. Andre pojmował rzeźbę właśnie jako przestrzeń, rodzaj specyficznego miejsca, wymuszającego określone sposoby poruszania się w jego ramach. Ten trop praktyki artystycznej minimalisty podejmuje retrospektywna wystawa „Sculpture as Place” w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii w Madrycie. Składająca się z blisko dwustu dzieł ekspozycja ukazuje ponadpięćdziesięciolenią działalność Amerykanina, który położył podwaliny pod sztukę konceptualną i land art”.

Do 4 października 2015. USA. Waszyngton. National Gallery of Art. "Gustave Caillebotte: The Painter’s Eye”.

Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation"Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation". Wystawa Rodin: Pracownia Kreacji pozwoli nam poznać tajemnice pracowni rzeźbiarza ─ prawdziwego laboratorium jego twórczości. Wyjątkowy wybór około 150 prac z gipsu i terakoty, z których wiele nigdy nie zostały pokazane wcześniej, zostaną pobrane z archiwum muzeum do tego szczególnego wydarzenia. Utwory te ukazują szkice i wstępne projekty rzeźbiarza. Odwiedzający znajdą się w sercu procesu twórczego; obserwując jego pracownię, będą mogli uzyskać dostęp do warsztatu Rodina.

Do 27. września 2015. Hiszpabia. Bilbao. Museo Guggenheim Bilbao. „Jeff Koons: A Retrospective”'. Jeff Koons (ur. 21 stycznia 1955 w York w Pensylwanii) – amerykański artysta. Zajmuje się malarstwem i rzeźbą. Już jako ośmiolatek kopiował dzieła dawnych mistrzów sprzedając je potem w sklepie meblowym swojego ojca. Studiował w Maryland Institute College of Art w Baltimore oraz w Art Institute of Chicago. Zaraz po ukończeniu studiów został uznany za jednego z najbardziej obiecujących współczesnych artystów. W roku 1991 poślubił włoską gwiazdę filmów pornograficznych Ilonę Staller (Cicciolina), która pozowała mu do cyklu erotycznych rzeźb i obrazów. Ich małżeństwo przetrwało zaledwie rok. Kontynuuje idee dadaizmu i pop-artu - używa przedmiotów codziennego użytku, zabawek jako ready mades, inspiruje się reklamą, jego dzieła bardzo często przypominają powiększone drobnomieszczańskie bibeloty. Analizuje ukryte mechanizmy władzy w oparciu o obserwacje kina, popkultury i reklamy. Na początku lat 90. wykonał ze szkła i plastiku skandalizujący cykl rzeźb Made in Heaven, przedstawiający go wraz z żoną w pozycjach z kamasutry, a utrzymanych w kiczowatej stylistyce. W 1992 zasłynął dzięki ogromnej rzeźbie z wielokolorowych kwiatów Puppy. Była ona wystawiana m.in. w Nowym Jorku, Sydney i Bilbao. Tworzył cykle malarskie (np. Celebration 1995-98) i rzeźbiarskie (Easyfun, 1999-2000). O współpracę z nim zabiegają najsłynniejsze marki kosmetyczne, producenci super drogich samochodów i ekskluzywnych alkoholi. Koons nie boi się tych komercyjnych projektów, bo wciąż - jak sam przyznaje - pozostaje wierny swoim artystycznym wizjom. Jest artystą owładniętym obsesją udostępniania sztuki przeciętnemu odbiorcy. Jego unikalna twórczość łączy w sobie cechy pop artu, sztuki konceptualnej i nurtu ready made z duchem sztuki masowej. W czasie studiów w School of the Art Institute of Chicago i Maryland Institute College of Art dorabiał sobie sprzedając papier do pakowania prezentów i słodycze, później przeniósł się do Nowego Jorku i znalazł pracę w Museum of Modern Art gdzie zajmował się pracami biurowymi i obsługą gości. Zafascynowany Salvadorem Dali, nosił kontrowersyjne ubrania, zafarbował włosy na czerwono i pielęgnował podkręcone wąsy w stylu Salvadora. Coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że będzie artystą choć miał świadomość, że zarabianie na sztuce to ciężki kawałek chleba. Zdobył licencję sprzedawcy funduszy powierniczych oraz uprawnienia do obrotu akcjami i wylądował w swojej pierwszej „poważnej“ pracy na Wall Street. W połowie lat 80-tych znów wrócił do tworzenia i na podobieństwo „Factory“ Andiego Warhola – miejsca skupiającego artystów współtworzących z Warholem jego dzieła – założył w jednym z pustych loftów na SoHo własne studio artystyczne. Wspólnie z 30 asystentami zaczął „fabrykować“ własne dzieła sztuki. Artystyczny debiut Jeffa Koonsa przypadł na połowę lat 80-tych. Podczas pierwszej wystawy w New Museum w Nowym Jorku artysta zaprezentował zupełnie wyjątkowe dzieła pod wspólną nazwą „The New“. Umieszczone w gablotach i podświetlone jarzeniówkami różne modele odkurzaczy nawiązywały kojarzyły się raczej z aranżacjami wystaw sklepowych niż ekspozycją dzieł sztuki. Wystawa spotkała się z unaniem, a podejście Koonsa uznano za bardzo współczesne i odzwierciedlające konsumpcyjny charakter ówczesnych czasów. Kolejnym pomysłem artysty odwołującym się nieco do sztuki reklamy – i znów nawiązującym do konsumpcjonizmu - była wystawa „Luxury and Degradation“, w której zaprezentował plakaty reklamujące różnego rodzaju alkohole oraz gadżety ściśle związane z produktami komercyjnymi: podróżną szafkę zawierającą przybory do przygotowywania drinków, kryształową karafkę i makietę pociągu, w którego wagonach znajdowały się pojemniki na whisky. Artystyczną siłą Jeffa Koonsa stała się fascynacja przedmiotami codziennego użytku, które były dla niego największą inspiracją zupełnie zatracając swoje pierwotne przeznaczenie. W jego rzeźbach i instalacjach zwyczajny odkurzacz, piłka do koszykówki, butelka whisky stawały się obiektem do podziwiania, a nie przedmiotem do używania. Tak też było z kolekcją rzeźb zainspirowanych zabawkami dla dzieci oraz metalizowanymi balonami wypełnionymi helem, które zazwyczaj kupuje się z okazji urodzin. Słynny „Rabbit“ („Królik“) – rzeźba z 1986 roku do złudzenia przypominająca dmuchanego królika wykonanego ze srebrnej folii, wyraźnie określiła sposób myślenia artysty i kierunek w jakim podążała jego sztuka. Ów Królik stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Jeffa Koonsa; jego gigantyczny „brat“ wykorzystany przez dom towarowy Macy’s stał się atrakcją parady na Święto Dziękczynienia w 2007 roku i festiwalu artystycznego Nuit Blanche w 2008 roku w Toronto. Wizerunek Królika w ciągu dekady stał się na tyle kultowy, że w formie biżuterii towarzyszył kolekcji ubrań Stelli McCartney, a w ubiegłym roku doczekał się nawet swojego wizerunku na ubraniach Lisy Perry. Perry zafascynowana sztuką Koonsa stworzyła kolekcję ubrań z nadrukami jego najsłynniejszych dzieł. Żakiet z Królikiem kosztuje niemal 2500 dolarów, ale wciąż jest o wiele tańszy od oryginalnej rzeźby królika, która w 2010 roku wyceniona została na 80 milionów dolarów. Jeff Koons dał się poznać jako artysta balansujący na granicy kiczu, dobrego smaku i obsceniczności. Dla niektórych nawet jego życie prywatne stało się w pewnym momencie „artystycznym happeningiem“. Tego właśnie określenia używali dziennikarze pisząc w 1991 roku o ślubie Koonsa i Ilony Staller – Ciccioliny - gwiazdy porno, posłanki do parlamentu włoskiego i nieudolnej piosenkarki, która zasłynęła z regularnego obnażania biustu w miejscach publicznych i próby zażegnania konfliktu iracko-kuwejckiego w 1990 roku poprzez ofertę seksu złożoną Saddamowi Hussainowi (ofertę powtórzyła również w 2002 roku, a w 2006 przedstawiła podobną propozycję Osamie bin Ladenowi). Małżeństwo Jeffa i Ciccioliny skończyło się po roku, ale dzięki niemu powstała kolekcja rzeźb i fotografii „Made in Heaven“ przestawiająca Koonsa i Cicciolinę w skali 1:1 podczas wyuzdanych seksualnych igraszek. Kiczowata sceneria zdjęć i kompozycja rzeźb z cyklu „Made in Heaven“ była niejako kontynuacją serii „Banality“ z końca lat 80-tych zainspirowanej tandetnymi porcelanowymi figurkami. To właśnie z tego okresu pochodzi naturalnych rozmiarów rzeźba Michaela Jacksona trzymającego na kolanach szympansa Bubbles wyglądająca jak porcelanowy bibelot pokryty złotą farbą i jaskrawymi farbkami oraz cała kolekcja kuriozalnych piesków, misiów, prosiaczków i innych zwierzątek. Rzeźby „Banality“ i „Made in Heaven“ przez niektórych były ostro krytykowane, ale kiedy kolekcjonerzy sztuki zaczęli na poważnie się nimi interesować stały się pożądanymi dziełami sztuki na całym świecie. W 1991 roku jedna z trzech rzeźb Michaela Jacksona została sprzedana na aukcji w Sotheby’s za ponad 5,5 miliona dolarów. Dwie pozostałe znajdują się w kolekcjach renomowanych muzeów: San Francisco. Koons uwielbia pracę na „żywej materii“ czyli na przedmiotach i obiektach, z którymi można obcować na co dzień. Jak sam mówi lubi kiedy sztuka przenika do życia zwykłych ludzi (poprzez eksponowanie w przestrzeni publicznej wielkich rzeźb i tworzenie artystycznych obiektów sztuki użytkowej), a zwyczajne życie zakrada się do świata sztuki, muzeów i galerii (jak np. odkurzacze w muzealnych gablotach czy przeskalowane porcelanowe bibeloty pełniące rolę eksponatów). Z tych właśnie powodów artysta nie wzbraniał się przed współpracą ze znanymi firmami I realizacjami bardzo komercyjnych projektów. Dla znanej marki Khiels stworzył serię kosmetyków nawiązujących grafiką i elementami opakowań do jego najsłynniejszych balonowych rzeźb, a dochód z nich przekazał na stowarzyszenie The Koons Family Institute on International Law & Policy – założonej przez niego organizacji chroniącej i walczącej o prawa dziecka. Zaprojektował również niemal 35 metrowy jacht „Guilty“ dla greckiego milionera Dakisa Joannou i kolorową karoserię dla samochodu BMW E92 M3, który w 2010 roku wziął udział we francuskim wyścigu 24 Hours of Le Mans zaliczając 53 okrążenia. W tym roku Jeff Koons podjął współpracę ze słynną marką szampana Dom Pérignon projektując wyjątkowe opakowanie na butelkę tego szlachetnego trunku. Dzięki współpracy z Dom Pérignon Jeff Koons dołączył do grona niezwykłych artystów (m.in. Karla Lagerfelda, Davida Lyncha i Marca Newsona) współpracujących z tą wyjątkową marką znaną z wielu odważnych projektów artystycznych i chętnie podejmującą współpracę z artystami reprezentującymi wszystkie dziedziny sztuki. Przy tworzeniu opakowania-rzeźby Balloon Venus dla Dom Pérignon Koons inspirował się Wenus z Willendorfu, maleńką paleolityczną figurką wykopaną w Austrii, datowaną na 23.000 lat p.n.e. Balloon Venus to bogini miłości na miarę naszych czasów, konstrukcja zbudowana z odbijających światło krągłości I nawiązująca do innych „balonikowych“ rzeźb artysty. Wenus należy do cyklu „Antiquity“ (Antyk), który miał swój początek w 2008 roku i jest żartobliwą interpretacją motywów pojawiających się w sztuce na przestrzeni dziejów.

Do 19 września 2015. Francja. Paryż. Musée d’Orsay"Dolce Vita? Italian Decorative Art 1900-1940, from the Liberty to Industrial Design"We Włoszech na początku XX wieku, sztuki dekoracyjne zostały wykorzystane do scalenia kultury narodu, który budował swoją nową tożsamość. Twórcy mebli, ceramicy i szklarze, wszyscy współpracowali z czołowymi artystami, tworząc prawdziwie "włoski styl". Ten okres niezwykłej kreatywności przypomina ekspozycja, ukazując około chronologicznie przeszło sto wybranych prac . Styl, który zapanował na przełomie XIX i XX wieku, ukazany jest się poprzez projekty: Carlo Bugattiego, Eugenio Quartiego i Federica Tesio. Druga część poświęcona jest futuryzmowi i jego estetyce inspirowanej ideą szybkości i postępu. Późniejszy powrót do klasycyzmu we Włoszech pojawił się w różnych formach, znajdując swój wyraz w estetyce ceramiki Gio Ponti lub w szklanych kreacjach Carlo Scarpii, ("Novecento"). Prace te były prekursorskie w aspekcie rozwoju współczesnego projektowania (designu). 

Do 20 września 2015. Austria. Wiedeń. Albertina.”Drawing Now”.

Do 6 września 2015. Austria. Wiedeń. Albertina."Abstraktion in Österreich. 1960 bis Heute".

Do 14 września 2015. Austria. Wiedeń. Leopold Museum."Tracey Emin – Egon Schiele. Where I Want to Go". Z niegdyś prywatnej kolekcji sztuki Rudolfa i Elżbiety Leopoldów powstało w roku 2001 Muzeum Leopoldów, które stało się najczęściej odwiedzanym domem w wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów. Muzeum Leopoldów mieści największy na świecie zbiór dzieł Egona Schiele oferując tym samym jedyny w swoim rodzaju przegląd twórczości wybitnego malarza i najbardziej liczącego się rysownika austriackiego ekspresjonizmu.

Do 7 września. USA. Nowy Jork. MoMA. Yoko Ono: One Woman Show, 1960–1971. Droga twórcza Yoko Ono obfituje w wiele awangardowych dokonań artystycznych (grupa Fluxus). W latach 60. XX wieku i na początku lat 70. zajmowała się filmem. Tworzyła muzykę wspólnie z Johnem Lennonem, a po jego śmierci wydawała także solowe nagrania. Zaangażowana politycznie, promowała akcje pokojowe na świecie. Mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Została zaproszona na ceremonię otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie w 2006 roku. Jej prace, jak na przykład performance Cut Piece, polegający na zaproszeniu widzów do obcinania ubrania artystki (aż do kompletnego obnażenia jej ciała) są uznawane za klasyczne przykłady współczesnej sztuki performansu. Praca Drzewo Życzeń zachęca do umieszczania na małych kartkach życzeń i zawieszania ich na drzewie. Praca My Mummy is Beautiful (Moja mamusia jest piękna) to seria zdjęć nagiego ciała kobiety oraz zaproszenie do pisania na ścianie tekstów skierowanych przez widzów do ich matek. Ze względu na zapraszanie odbiorców do udziału w jej pracach, sztuka Ono jest często nazywana „partycypacyjną”. Ze względu na akcentowanie przez Yoko Ono ciała i seksualności kobiet jej sztuka uznawana jest także za feministyczną, przy pełnej akceptacji takiej wykładni przez artystkę (potwierdziły to jej wypowiedzi podczas konferencji prasowej zorganizowanej przed otwarciem wystawy jej prac we wrześniu 2008 w Warszawie). Artystka współpracuje z ruchami kobiecymi na całym świecie i wspiera projekty oraz kampanie na rzecz kobiet. W pewnym okresie Ono była związana z grupą Fluxus, luźno powiązanym awangardowym ruchem artystów, wzorującym się na Dada. Ruch założony został na początku lat 60 przez Georga Maciunasa, który w tamtym okresie przyjaźnił się z Ono. Zajmował się on promowaniem prac artystki. Maciunas zaproponował jej również wstąpienie w szeregi grupy, jednak Ono odmówiła, tłumacząc, że pragnie pozostać artystką niezależną. Osobą, która wywarła chyba największy wpływ na sztukę performance`u Ono był John Cage. Ono Poznała Cage`a dzięki jego uczniowi. Cage prowadził wtedy zajęcia z Kompozycji Eksperymentalnej w nowojorskiej New School. Pozwoliło to Ono na zapoznanie się z niekonwencjonalnym awangardowym neodadaizmem reprezentowanym przez niego i jego protegowanych w Nowym Jorku. W lecie 1960 roku, prawie od razu po zakończeniu przez Cage`a pracy w New School for Social Research Ono postanowiła wynająć mieszkanie w celu zaprezentowania swoich prac oraz prac innych nowojorskich artystów awangardowych. Miejscem, które znalazła był strych domu przy 112 Chambers Street, na dolnym Manhattanie, które, oprócz mieszkania, służyło jej również za studio. Ono udostępniła również swój strych kompozytorowi La Montemu Youngowi w celu organizacji jego koncertów. Imprezy przy Chambers Street były miejscem wystawienia pierwszych konceptualnych prac Ono, m.in. Malowidła do Deptania. Były to kawałki płótna rozłożone na podłodze, które stawały się kompletnymi pracami po odbiciu na nich śladów stóp. Ludzie biorący udział w tworzeniu tych prac stawiani byli przez Ono przed dylematem moralnym, który mówił, że dzieło sztuki nie musi być wieszane na ścianie, niedostępne, za to może mieć formę nieregularnego kawałka płótna tak poniżonego i brudnego, że aby je ukończyć, musi być podeptane. Wystawie towarzyszy ilustrowany katalog zawierający trzy nowe eseje, które analizują kontekst kulturowy wczesnych lat prac Ono, i ukazują ewolucję swojej praktyki artystycznej artystki.

Do 7 września 2015. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art."One-Way Ticket: Jacob Lawrence’s Migration Series and Other Works". Jacob Lawrence (Ur. 7 września 1917, zm. 9 czerwca 2000) to afroamerykański malarz znany z obrazowania życia czarnych mieszkańców USA. Jego styl określa się jako "dynamiczny kubizm", choć Lawrence wylansował własny styl inspirowany twórczością mieszkańców Harlemu. Lawrence jest jednym z najbardziej znanych malarzy afro-amerykańskich XX wieku. W wieku 23 lat zyskał uznanie w kraju malując cykl, serię 60 prac przedstawiających wielką migrację Afroamerykanów z południa USA do miast północy. Jego prace są w stałych zbiorach licznych muzeów, w tym: Philadelphia Museum of Art, Museum of Modern Art, Whitney Museum, Phillips Collection, Metropolitan Museum of Art, Brooklyn Museum i Reynolda House Museum of American Art.

Do 30 sierpnia 2015. Berlin. Hamburger Bahnhof. "A-Z. Die Sammlung Marzona. #6/9 PQR”. Szósta odsłona wystawy ukazującej kolekcję Egidio Marzony od A do Z. Tym razem ekspozycja skupi się na PQR, czyli „Process”, „Questiones & Answers” oraz „Ed Ruscha”.

Do 30 sierpnia 2015. Niemcy. Düsseldorf. Museum Kunstpalast. "Bernard Schultze. Works from the Kemp collection". Ekspozycja poświęcona jednemu z pionierów malarstwa taszystowskiego w Niemczech. Schultze najpierw tworzył swe dzieła pod wpływem ekspresjonistów i surrealistów, następnie: odnalazł własną formułę obrazowania realizując abstrakcję.

Do 23 sierpnia 2015. USA. Nowy Jork. Brooklyn Museum."Basquiat. The Unknown Notebooks"