kontakt o nas intro kronika makulatura archiwalia filmy


Od  9 do 11.października trwać bedą 13. Warszawskie Targi Sztuki w Arkadach Kubickiego Zamku Królewskiego w Warszawie. W tym roku, już po raz trzeci w nowej odsłonie podczas Warszawskich Targów Sztuki pojawią się czołowe galerie sztuki współczesnej i antykwariaty oraz domy aukcyjne. Zróżnicowana  oferta pozwoli wybrać pracę według własnego gustu i na miarę swoich możliwości finansowych. Będzie można kupić nadal niedoszacowane zdjęcia wybitnych fotografików (Pierściński, Sikora, Tomaszewski), młode malarstwo, ale też obrazy klasyków współczesności ( Wróblewski, Nowosielski, Stażewski, Fangor) oraz takich artystów jak Malczewski, Hofman, Weiss. Rzeźbiarzy będą reprezentować m.in.:  Bronisław Krzysztof, Marcin Rząsa, Mateusz Sikora.  Wśród zakwalifikowanych ponad 50 wystawców pojawią się m.in. Zderzak, Art  Agenda Nova, Galeria Stefan Szydłowski, Mostra, Beta 16, Ney Gallery & Prints oraz berlińska Galeria Schmalfuss. [więcej]


Od 17 lipca do 23 sierpnia w godzinach 11.00 – 20.00 otwarta jest wystawa Pt. VII Ogólnopolska Wystawa Najlepszych Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych 2015 „Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pięknych” to już siódma edycja ogólnopolskiej wystawy o charakterze konkursowym, w której biorą udział wybrani absolwenci wszystkich publicznych uczelni artystycznych z kierunków malarstwa, grafiki, rzeźby, intermediów. Wydarzenie to stanowi niecodzienną okazję do przyjrzenia się różnorodnym postawom, tendencjom i poszukiwaniom artystycznym młodych twórców z całej Polski. Rokrocznie odwiedzana przez dziesiątki tysięcy mieszkańców Trójmiasta oraz turystów z Polski i zagranicy na stałe wpisała się w kalendarz wydarzeń kulturalnych i artystycznych Gdańska. Przez ostatnie sześć lat, kiedy odbywała się wystawa, zwiedzający mieli okazję obserwować zmiany zachodzące we wnętrzach Wielkiej Zbrojowni w ramach remontu tej niezwykłej przestrzeni. „Najlepsze Dyplomy [więcej]


Od 15 maja do 15 czerwca 2015, Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej 2015, pt. „Common Space“ z gościem honorowym – Islandią. Miejsca festiwalowe: galeria Stara ZPAF, galeria Obok, Dom Spotkań z Historią, pałac Branickich, galeria APS, galeria Schody, galeria Wyjście Awaryjne SDK, galeria Łazienkowska, galeria 101Projekt, Konstanciński Dom Kultury, Muzeum Plakatu w Wilanowie. Organizator WFFA 2015: Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Fotografików Partner islandzki: The Icelandic Contemporary Photography Association [FISL] Kuratorki WFFA 2015: Magdalena Durda-Dmitruk, Jolanta RycerskaZainicjowany w 2005 roku Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej poświęcony jest popularyzacji fotografii jako języka ekspresji współczesnych twórców. Poza szeroką ofertą wydarzeń pokazujących różne aspekty fotografii polskiej i zagranicznej, w ramach programu głównego w dotychczasowych siedmiu edycjach przybliżane były wątki fotografii jednego, wiodącego [więcej]


[wszystkie artykuły]

KALENDARIUM POLSKA

Do 22 listopada 2015. Pawilon Polski na 56 Międzynarodowej Wystawie Sztuki La Biennale di Venezia. Halka/Haiti. 18°48’05”N 72°23’01”W. C. T. Jasper i Joanna Malinowska. W Pawilonie Polskim na Biennale Sztuki w Wenecji zostanie w tym roku zaprezentowana monumentalna panoramiczna projekcja filmowa z dokumentacją przedstawienia opery Halka Stanisława Moniuszki, które odbyło się 7 lutego w miejscowości Cazale położonej w haitańskich górach na północ od stolicy kraju. Zwycięzcy konkursu na tegoroczną reprezentację Polski w Wenecji, artyści C.T. Jasper i Joanna Malinowska oraz kuratorka Magdalena Moskalewicz, postanowili wystawić Halkę na Haiti zainspirowani graniczącym z obłędem planem bohatera filmu Wernera Herzoga Fitzcarraldo, który pragnął wznieść operę w amazońskiej dżungli. Zafascynowani wiarą Fitzcarralda w uniwersalną moc opery, ale i świadomi nadmiernej filmowej neutralizacji jego postawy ufundowanej na kolonialnej relacji sił, autorzy zdecydowali się podważyć mit romantycznego bohatera poprzez zmierzenie się z realizacją jego szalonego planu w konkretnych społeczno-politycznych realiach. Wybór padł na Cazale, gdzie do dzisiaj mieszkają potomkowie polskich żołnierzy z legionów napoleońskich. Wysłani w 1802 i 1803 roku przez Napoleona, by pomóc zdusić bunt czarnych niewolników na ówczesnym kolonialnym San Domingo, Polacy – którzy najczęściej wstępowali do legionów napoleońskich, aby walczyć o niepodległość swojej własnej okupowanej ojczyzny – obrócili się przeciwko francuskim dowódcom i przeszli na stronę powstańców. W uznaniu zasług konstytucja wolnego Haiti przyznała im specjalne przywileje zrównujące ich z czarnymi obywatelami republiki. Cazalczycy do dziś mówią o sobie Le Poloné i noszą skreolizowane wersje polskich nazwisk. Wysyłając Halkę przez Atlantyk, by pokazać ją potomkom polskich legionistów autorzy projektu postawili pytanie: czy taki eksport polskiej opery może być czymś więcej niż gestem kulturalnej kolonizacji lub promocji? Czy dzieło operowe, praktycznie nieobecne na arenie międzynarodowej, rzeczywiście ma moc reprezentowania narodowej tożsamości? Jak ta tożsamość może być konstruowana w XXI wieku i na ile można ją przetłumaczyć na inne kody kulturowe? Czy rewolucyjny potencjał Halki może wybrzmieć wspólnie z historycznymi wydarzeniami, by połączyć choć na chwilę dwie społeczności odległe od siebie tak geograficznie, jak i kulturowo? Jednym z celów projektu Halka/Haiti jest naświetlenie wciąż mało znanej polsko-haitańskiej historii i zapewnienie międzynarodowej widoczności mieszkańcom Cazale. Ostateczny kształt spektaklu był kulminacją dłuższego procesu współpracy z lokalną społecznością; celową wypadkową oryginalnego kształtu Halki z możliwościami wystawienia jej w tej konkretnej sytuacji. Przedstawienie otworzył polonez w wykonaniu mieszkańców Cazale – uczestników warsztatów tanecznych będących jednym z ważnych elementów tej współpracy. Do udziału w projekcie została zaproszona również Orkiestra Filharmoniczna Sainte Trinité z Port-au-Prince, która wykonała poloneza i mazura. Z polskiej strony udział wziął zespół Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki z Poznania wraz z reżyserem i choreografką. Halka na Haiti została wykonana przez pięciu solistów i dyrygenta z opery poznańskiej, dwudziestu jeden haitańskich muzyków oraz osiemnastu tancerzy z Cazale. Publiczności Pawilonu Polskiego na 56 Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji zaprezentowana zostanie monumentalna, wielokanałowa projekcja z filmem dokumentującym przedstawienie Halki w Cazale wraz z całym sztafażem – tak jak zobaczyli i doświadczyli jej haitańscy Poloné. Wystawie towarzyszy anglojęzyczna publikacja, która stanowi intelektualną oprawę projektu oraz pokazuje kulisy wizyty na Haiti. 

Do 18 października 2015 (od 19 czerwca, wernisaż: 18 czerwca godz. 19:00) Poznań. Galeria Art Stations. LET’S DANCE. Wystawa: Akademia Ruchu, Atoms for Peace, Alexandra Bachzetsis, Wojciech Bąkowski, Vanessa Beecroft, Jérôme Bel, Beyoncé, Centrala, Dan Flavin, Forced Entertainment, Massimo Furlan, Frédéric Gies, Jesse Aron Green, Trajal Harrell, Christian Jankowski, Spike Jonze, Jungle, Katarzyna Kozyra, Alicja Karska & Aleksandra Went, Yvonne Rainer, R.E.M., Józef Robakowski, Tony Orrico, Agnieszka Polska, Artur Żmijewski. Spektakle: Alexandra Bachzetsis, Jérôme Bel, Willi Dorner, Frédéric Gies, Trajal Harrell. Kuratorzy: Joanna Leśnierowska, Tomasz Plata, Agnieszka Sosnowska.

Do 11 października 2015. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. Ewa Juszkiewicz – „Upadek kusi”. Malarstwo. Kuratorka wystawy: Agnieszka Rayzacher. wernisaż: piątek, 4 września 2015, godz. 19.00. Ważnym wydarzeniem poprzedzającym otwarcie wystawy finałowej i przedstawienie laureata Grand Prix tegorocznego 42. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2014” (oraz pozostałych laureatów – co nastąpi 27 listopada br. – będzie indywidualna wystawa najnowszych prac Ewy Juszkiewicz, zdobywczyni nagrody głównej poprzedniej „Bielskiej Jesieni 2013”. Wystawę najnowszych obrazów Ewy Juszkiewicz – laureatki Grand Prix 41. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2013”, tworzą dwa cykle realizowane przez artystkę w ciągu ostatnich dwóch lat. Pierwszy cykl prac, z których artystka jest już znana, to obrazy, których charakterystyczną cechą jest inspiracja portretem, przede wszystkim portretem kobiecym. To właśnie za dwa portrety: „Girl in Blue” oraz „Bez tytułu. Według Rogiera van der Weydena” Ewa Juszkiewicz otrzymała przed dwoma laty Grand Prix „Bielskiej Jesieni 2013”. Inspiracją dla obrazów z najnowszego cyklu Ewy Juszkiewicz, który w Galerii Bielskiej BWA będzie miał swój premierowy pokaz, były zaginione dzieła sztuki. Artystka wybrała obiekty będące ilustracją jej własnych wspomnień: sytuacji, miejsc lub osób, które gdzieś po drodze utraciła i za którymi tęskni.„Drugi cykl prac malarskich powstał specjalnie z myślą o wystawie w Galerii Bielskiej BWA, a jest oparty na dziełach sztuki, które zostały uznane za zaginione z powodu kradzieży, zniszczenia w czasie pożaru, czy wreszcie w czasie wojny. Ewa Juszkiewicz urodziła się w 1984 roku w Gdańsku. Dyplom z malarstwa pod kierunkiem prof. Macieja Świeszewskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku obroniła w 2009 roku. Laureatka Grand Prix 41. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2013”, organizowanego przez Galerię Bielską BWA w Bielsku-Białej; była też laureatką wcześniejszej edycji konkursu: 40. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2011” oraz 3. Festiwalu Sztuki Młodych „Przeciąg” w Szczecinie (2011). Zajmuje się rysunkiem, kolażem, rzeźbą oraz animacją, ale jej głównym żywiołem jest malarstwo.

Do 27 września 2015. Gdańsk. Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia. Damien Hirst – New Religion. Wernisaż: 24 lipca, godz. 18:00. Kuratorka: Anna Szynwelska. Na wystawie „New Religion” w ramach projektu Art+Science Meeting 2015, prezentowane będą prace jednego z głównych twórców sztuki współczesnej - Damienia Hirsta. Wiara była w centrum twórczości Damiena Hirsta od początku jego kariery. Jego wczesne prace przedstawiające szafki apteczne, jak na przykład „Bóg" z 1989 roku, przeciwstawiały bezkrytyczną wiarę w naukowy racjonalizm – przekonanie, że dzięki tabletkom będziemy zdrowi – bardziej subiektywnej wierze w religię i zbawienną, uzdrowicielską moc Boga. To porównanie wyrażało rozczarowanie Hirsta faktem, że nie wierzymy w sztukę w taki sposób, w jaki bezkrytycznie wierzy się w Boga lub naukę. Bez tej wiary w sztukę, jakiekolwiek poczucie znaczenia jest roztrwonione – a to przecież przemyślne spojrzenie sztuki i jej struktury formalne umożliwiają poznanie się na iluzjach życia. Projekt Hirsta, „New Religion”, wywodzi się z pojęcia wiary i rozszerza tę perspektywę na nowe obszary. Poszczególne elementy wchodzące w jego skład tworzą kaplicę dedykowaną pragnieniu – pragnieniu poskromienia śmiertelności, które jednocześnie jest jednak zmuszone do konfrontacji ze śmiercią. Cała wiara w religię i medycynę opiera się na tym pragnieniu, potwierdzonym tutaj przez swoje przedstawienia w sztuce – gdzie, na przykład, Święta Trójca wyobrażona jest jako wykres kołowy, starający się logicznie udowodnić to, czego udowodnić nie sposób.

Do 27 września 2015. Warszawa. CSW Zamek Ujazdowski „Co jest społeczne? 
Aktywność Zamku Ujazdowskiego w przestrzeni publicznej (1988–2014)”. Artyści: Paweł Althamer, Lene Berg, Black Market International, Christian Boltanski, Maurizio Cattelan, Peter Downsbrough, Christian Jankowski, Jenny Holzer, Heidrun Holzfeind, Jerzy Kalina, Martin Kaltwasser / Folke Köbberling, Tadashi Kawamata, Grzegorz Klaman,Andree Korpys / Markus Löffler / Marcus Kaiser, Barbara Kruger, Katharina Marszewski, David Mach,Teresa Murak, Jarosław Perszko, Cai Ulrich von Platen / Jan Håfström, Leszek Przyjemski, Joanna Rajkowska, James Turrell, Lawrence Weiner, Krzysztof Wodiczko oraz Maria Parczewska i Janusz Byszewski (LET). Wystawa prezentuje niezwykle różnorodne, prekursorskie projekty: interwencje w przestrzeń miejską, które zrealizowali dla CSW w Warszawie najsłynniejsi światowi i polscy artyści współcześni jak Jenny Holzer, Barbara Kruger, Christian Boltanski, Krzysztof Wodiczko i Joanna Rajkowska, kulturowe działania animacyjne powstałe we współpracy ze społecznościami lokalnymi, wystawy w przestrzeniach wokół Zamku oraz działania w innych obiektach i instytucjach kultury. Dla publiczności będzie to okazja do swego rodzaju podróży w czasie, a dla wielu osób okazja do przypomnienia sobie wydarzeń, w których uczestniczyły. W ramach wystawy zaprezentowane zostaną materiały z bogatych zbiorów dokumentacji CSW Zamek Ujazdowski oraz Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Współczesnej tej instytucji. Wystawa jest wstępem do podsumowania doświadczeń sztuki w przestrzeni publicznej w Polsce, a także przyczynkiem do krytycznej samorefleksji instytucji i zastanowienia się nad nowymi strategiami dla sztuki publicznej XXI wieku. Podczas trwania wystawy, CSW Zamek Ujazdowski we współpracy z Clear Channel Poland zrealizuje premierowy projekt artystyczny. Brazylijski artysta Vitor Cesar, rezydent programu A-I-R Laboratory w Zamku Ujazdowskim, wykorzysta nośniki Clear Channel Poland do działań artystycznych w przestrzeni publicznej w Warszawie.

Do 6 wrześnie 2015 roku. Kraków. Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. MINIMALNE FORMY REALNOŚCI. Kuratorka: Lidia Krawczyk. Kuratorka działań kontekstualnych: Karolina Vyšata. Koordynacja: Renata Zawartka. Aranżacja przestrzeni: Malwina Antoniszczak i Monika Bielak. Artyści: Michał Budny, Abraham Cruzvillegas, Thea Djordjadze, Vadim Fishkin, Jos de Gruyter i Harald Thys, Rachel Harrison, Vlatka Horvat, Grzegorz Klaman, Alicja Kwade, Gizela Mickiewicz, Anna Niesterowicz, Franciszek Orłowski, Lisi Raskin (we współpracy z Magdaleną Kościsz, Władysławem Markowskim i Katarzyną Olmą), Mariam Suhail, Anna Witkowska, Haegue Yang. Ile waży rzeźba? Prawdopodobnie dużo – z uwagi na ciężar materiału i tradycji. Jednak nie zawsze przygniata nas jej waga. Współczesny obiekt rzeźbiarski materializuje w sobie zmiany kulturowe, stosunek człowieka do przedmiotu, emocje, a także mimochodność, ponieważ rozpiętość materii rzeźby sięga od kontekstów tworzonych przez pojęcia takie jak slam chick, sztuka prekariatu, idea artysty-dłużnika funkcjonującego w późnokapitalistycznych systemach politycznych, po neomaterializm, skupienie się na znaczeniu formy i obiektu obecnego w obiegach produkcji i dystrybucji.„Minimalne formy realności” to międzynarodowa wystawa kierująca uwagę ku różnorodności form współczesnej rzeźby, jej odmian i języków. Zaproszeni artyści wyciągają przedmioty z kontekstu codziennego bytowania i samplują nowe, pozornie niepraktyczne instalacje, nie-rzeźby, zaprojektowane czasoprzestrzenne środowiska, pochłaniające i angażujące uwagę patrzącego. Do galerii zostały przeniesione przedmioty oderwane od funkcjonalnej rutyny: kapelusze i warsztatowe śmieci (Jos de Gruyter i Harald Thys), suszarka i lustro (Haegue Yang), liście, szyszki, opiłki drzew egzotycznych (Anna Niesterowicz), morskie śmieci (Anna Witkowska). To ani Duchamp, ani Rauschenberg, artystom raczej bliżej do twórczości artystów nurtu Arte Povera i Germano Celanta, faworyzującego w latach 60. intuicyjne i czyste tworzenie w opozycji do skomercjalizowanej amerykańskiej abstrakcji ekspresyjnej czy zbyt racjonalnego minimalizmu. Po sąsiedzku im także do sztuki prekariatu i twórców pochodzących z Ameryki Łacińskiej, jak Francis Alÿs, Hélio Oiticica, Gabriel Kuri czy Abraham Cruzvillegas – artystów, których fascynowały metody komunikowania światu o realnej biedzie i społecznym wykluczeniu. Stosowane przez nich techniki – sztuka odpadków, estetyka śmietnika, DIY czy autoconstrucción (autokonstrukcja – pojęcie, którym Cruzvillegas posługuje się do opisu własnej metody twórczej) – odwołują się do zasad, którymi reguluje się życie w fawelach, tzw. shanty town Meksyku czy Rio de Janeiro. Te ponowoczesne ready-made wywodzą się z założenia, że wszelka artystyczna aktywność wykorzystuje komponenty już istniejące. W takim rozumieniu materialność obiektu posiada zarówno znamiona emancypacyjne, wyznaczając ścieżki i sposoby uniknięcia uczestnictwa przedmiotów w kontekście ekonomii produkcji, jak i proponuje rodzaj nowego materializmu, sytuującego się poza fetyszyzmem materii, odwołując się do odnajdywania relacji pomiędzy przedmiotem i jego doświadczaniem. Więcej na http://bunkier.art.pl/?wystawy=minimalne-formy-realnosci

Do 6 września 2015. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie ARCHIPELAG JAZDÓW. Śniadanie prasowe: czwartek 18 czerwca 2015, godz. 12.00 CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2, Warszawa. Od 19 czerwca 20151. Otwarcie Archipelagu Jazdów dla publiczności: piątek 19 czerwca, godz. 19.00. Jazdów – oaza zieleni w centrum miasta – to miejsce niezwykłe. Na tym odcinku biegnąca wzdłuż Wisły Skarpa Warszawska jest najwyższa. Historia Jazdowa, sięgająca XII wieku, jest starsza niż historia Warszawy. Jazdów to przestrzeń o wyjątkowym potencjale społecznym i kulturalnym. W obronie zagrożonego osiedla domków fińskich ramię w ramię walczyli mieszkańcy i miejscy aktywiści, którzy wraz z wieloma oddolnymi organizacjami tworzą dziś społeczność Otwartego Jazdowa. Wyjątkowa lokalizacja Zamku na Jazdowie oraz sieć powiązań z najbliższym sąsiedztwem stanowi punkt wyjścia nowej odsłony letniego projektu CSW, zatytułowanego w tym roku ARCHIPELAG JAZDÓW. W ciągu dwunastu weekendów wspólnie z artystami i przy aktywnym zaangażowaniu uczestników stworzona zostanie kulturowa i społeczna mapa Jazdowa. Kluczem do kolektywnej eksploracji przestrzeni i otwartych działań edukacyjno-artystycznych będzie wsłuchiwanie się w głosy, historie i opowieści. Wspólnie z Grupą Projektową Centrala i zaproszonymi przewodnikami uczestnicy będą poznawać i wspólnie kreować nowe szlaki Jazdowa. 

Do 23 sierpnia 2015. Gdańsk. Zbrojownia Sztuki. Ogólnopolska Wystawa Najlepszych Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych 2015. W południe 17 lipca 2015 nastąpiło doroczne święto wszystkich publicznych szkół artystycznych, a zarazem jedno z ciekawszych wydarzeń artystycznych w Polsce. W gdańskiej Zbrojowni Sztuki otwarto VII Ogólnopolską Wystawę Najlepszych Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych, podczas której ogłoszono laureatów konkursu, w którym wzięło udział 39 dyplomantów z całego kraju. Komisja złożona z rektorów uczelni z Gdańska, Katowic, Krakowa, Łodzi, Poznania, Szczecina, Warszawy i Wrocławia oraz przedstawicieli mecenasów wystawy w towarzystwie dwóch zagranicznych jurorów przyznała pięć nagród i trzy wyróżnienia. W tym roku uroczystość uświetniła swoją obecnością Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Małgorzata Omilanowska. Przy okazji wernisażu opowiedziała też o planach związanych ze Zbrojownią Sztuki: - Celem tego projektu jest przywrócenie przestrzeni publicznej i kulturowej parteru Wielkiej Zbrojowni gdańszczanom i przejeżdżającym do Gdańska z całej Polski i świata, ale przywrócenia go w innej jakości. To nie jest już pasaż handlowy i nigdy nie będzie. To będzie miejsce, w którym będzie toczyło się życie artystyczne. Kolejna wystawa na parterze Wielkiej Zbrojowni, połączona z inauguracją działalności Zbrojowni Sztuki, odbędzie się z okazji jubileuszu 70-lecia Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku już w grudniu tego roku. Szczegóły: www.asp.gda.pl / www.facebook.com/aspgdansk

Deadline do 21 sierpnia 2015. Konkurs dla artystów w ramach festiwalu sztuki digitalnej „digital_ia 15”.Instytucja Kultury 13muz, Szczecin. Komunikat o konkursie: Zapraszamy do uczestnictwa w konkursie adresowanym do artystów tworzących dzieła interdyscyplinarne, wielodyscyplinarne i transdyscyplinarne w zakresie nowych mediów.Tegoroczne „digital_ia" odbędą się pod hasłem: RE_MANUFACT. Spróbujemy zdefiniować, na ile „stare" znajduje się w „nowym" i gdzie owo „stare" potrzebne jest w naszym codziennym życiu, abyśmy mogli produktywnie tworzyć „nowe". Technologia i automatyzacja zmieniły nasze życie codzienne oraz świat, w którym żyjemy. Przyjrzymy się przeszłym, teraźniejszym jak i przyszłym rewolucjom przemysłowym oraz temu jaki wpływ wywierają one na społeczeństwo, jak również na sztukę współczesną. Chcemy aby wystawa konkursowa pokazała sposoby jak wykorzystać ponownie stare rzeczy, jak poddać je recyclingowi i inaczej je wykorzystać, tak aby nadać im nową wartość oraz pokazać jak nowe technologie pozwalają na nowe i proste „projektowanie życia". Oczekujemy prac, które reprezentują też strategie artystyczne oraz produkcje z wykorzystaniem mediów związanych z tematem wystawy - od wideo, przez instalacje multimedialne, interaktywne, performance, projekty sieciowe (net art), po multimedialne projekty koncertowe, live cinema, mapping, działania w przestrzeni miejskiej etc. Konkurs jest skierowany do twórców zainteresowanych wykorzystaniem w swoich pracach mediów cyfrowych, a także jest otwarty dla dzieł, które w interesujący sposób integrują „stare" i „nowe" media w projektach. 23-24.10.2015 - weekend festiwalowy; czas trwania wystaw: do 30.11.2015. Pula nagród: 1 200 euro. Warunki uczestnictwa: Zgłoszone prace nie mogą być zrealizowane później niż w 2013 roku. Szczegółowe warunki uczestnictwa w konkursie znajdują się na stronie internetowej festiwalu digitalia.art.pl (w zakładce: konkurs dla artystów). Szczegóły o konkursie udostępnia Kamila Pałka: k.palka@13muz.eu. Osoby zainteresowanie prosimy o nadsyłanie zgłoszeń do 21 sierpnia 2015 roku (decyduje data stempla pocztowego), na adres: 13muz / Kamila Pałka, Pl. Żołnierza Polskiego 2, 70-551 Szczecin, Polska. Organizatorzy: Instytucja Kultury 13muz, Miasto Szczecin, Fundusze Norweskie.

Do 14 sierpnia 2015. Białystok. Galeria Arsenał (czas trwania wystawy: 30.04. – 14.08. 2015, wernisaż: środa, 29.04.2015, godz. 18.00 dyskusji, g.19.00/19.30 otwarcie wystawy). Pomimo wszystko / ukraińscy laureaci nagrody im. Kazimierza Malewicza/. Wystawa jest prezentacją czterech dotychczasowych laureatów nagrody im. Kazimierza Malewicza: Alevtiny Kakhidze, Stasa Volyazlovsky’ego, Zhanny Kadyrovej i Lady Nakonecznej. „Nagroda im. Malewicza to pierwsza nagroda artystyczna na Ukrainie (po niej pojawiła się PinchukArtCentre Prize). Nagroda, która dzięki staranności Instytutu trafiała w ręce wspaniałych, progresywnych artystów, dając jednocześnie sygnał, że przyszedł czas na inną niż proponowana przez zachowawczą akademię, sztukę. Z edycji na edycję liczba nominowanych do nagrody rosła, jak z roku na rok artystyczna scena  stawała się bardziej dynamiczna i interesująca. Mocną stroną tej nagrody jest fakt, że nie kierowano się powodami innymi niż artystyczne i co za tym idzie, nie trafiła ona nigdy w przypadkowe ręce. Jej laureaci Alevtina Kakhidze, Stas Volyazlovsky, Zhanna Kadyrova i Lada Nakoneczna są znakomitymi artystami. Młodzi, ale już ze znaczącym dorobkiem, obecni na międzynarodowej scenie, tworząc poruszają się swobodnie w różnych mediach od rysunku, przez rzeźbę , instalacje, performance i video, reprezentują różne strategie artystyczne. Sztuka Alevtiny Kakhidze jest gestem prywatnym, artystka zniosła granicę miedzy swoim życiem rodzinnym, osobistym a „uprawianym zawodem” artysty do tego stopnia, ze w swoim domu w Muzychi założyła rezydencje artystyczna, ona sama, jej codzienne zajęcia i wybory są obiektem tej autorefleksyjnej sztuki. Zhanna Kadyrova, członkini legendarnej grupy R.E.P., jest autorka przewrotnych prac inspirowanych przestrzenią publiczna i powstających wobec tej przestrzeni, czasem w formie interwencji czy komentarza. Artystka wykorzystuje proste materiały i przez zmianę funkcji nadaje im nowe, nieoczywiste treści. Lada Nakoneczna członkini R.E.P. i Hudrady, autorka subtelnych minimalistycznych rysunków, instalacji i działań performatywnych wykorzystuje sztukę do analizowania społecznych konsekwencji zjawisk politycznych i ekonomicznych, ostatnim obszarem jej zainteresowań jest... wojna. Stas Volyazlovsky jest autorem absurdalnych ironicznych filmów video i rysunków często w stylistyce komiksu. Na wystawie prezentuje ironiczną instalację „Ujut” nawiązującą do stylistyki mieszkań ubogich lecz nie pozbawionych estetycznych potrzeb mieszkańców jego rodzinnego Khersona.(...)”. Kuratorką wystawy jest Monika Szewczyk.

Do 31 lipca 2015. Poznań. Galeria EGO. Tomasz Ciecierski /ABITARE. Najnowsza seria prac Tomasza Ciecierskiego to przełożenie tych czynników na malarski język artysty. Wnikliwy obserwator kieruje spojrzenie w stronę najbliższego otoczenia – środowiska życia i mieszkania. Przyglądając się przestrzeni życiowej jako spójnej, harmonijnej i estetycznej kompozycji, tworzy własne propozycje na podstawie fotografii z włoskiego magazynu o projektowaniu wnętrz i architekturze Abitare. Tomasz Ciecierski (ur. 1945), ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni malarstwa prof. Krystyny Łady-Studnickiej. W latach 1972-75 był wykładowcą na macierzystej uczelni. Wystawiał na Documenta w Kassel (1992). W 1999 roku został laureatem nagrody im. Cybisa. Jego prace znajdują się w wielu muzeach i kolekcjach prywatnych. Od samego początku świadomie poszukuje własnej malarskiej formy i przywiązuje ogromną wagę do warsztatu –„stanu posiadania” artysty . Krytycy podkreślają, iż dzieła Ciecierskiego to swoisty i jedyny w swoim rodzaju „traktat o malarstwie”, w którym prowadzi rozważania na temat istoty samego malarstwa.

Do 26 lipca 2015. (Od 6 maja). Gdańsk. Gdańska Galeria Miejska. Günter Grass – kolekcja gdańska. Wystawę grafik, rysunków oraz rzeźb Güntera Grassa zgromadzonych przez Miasto Gdańsk. Wernisaż wystawy "Günter Grass – kolekcja gdańska" odbędzie się 5 maja o godzinie 20:30 w siedzibie Gdańskiej Galerii Güntera Grassa (ul. Szeroka 34/35, 36, 37, Grobla I 1/2). Kuratorki: Marta Wróblewska (Gdańska Galeria Miejska) i Magdalena Olszewska (Muzeum Narodowe w Gdańsku). Wystawa "Günter Grass – kolekcja gdańska" prezentuje największą w Polsce i jedną z największych na świecie kolekcję prac plastycznych Noblisty: grafik, rysunków oraz rzeźb. Dzieła zdeponowane są w Gdańskiej Galerii Güntera Grassa oraz w Muzeum Narodowym w Gdańsku. Ekspozycja składa się z kilkudziesięciu wybranych prac wykonanych przez Güntera Grassa różnymi technikami graficznymi, a także rysunków i rzeźb pochodzących z różnych okresów jego twórczości. Gdańska Galeria Güntera Grassa jest jedyną w Polsce galerią prezentującą twórczość plastyczną Güntera Grassa. 

Do 22 lipca 2015. Sokołowsko. V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Efemerycznej (18-22.07.2015.).Tegoroczny program obejmuje m.in. wystawę Alastaira MacLennana, wystawę poświęconą Performance Magazine redagowanemu przez Roba La Frenais, wystawę Katalogu Entropii Sztuki, liczne performance, projekcje i wydarzenia towarzyszące. V edycja Festiwalu skupia wybitnych artystów z kilku krajów. Przedstawia on sztukę efemeryczną w jej różnych przejawach, a zatem: performance, instalacje, realizacje dźwiękowe i multimedialne. Działania festiwalu nakierowane są również na społeczność miejscową: w skład festiwalu wchodzą działania w przestrzeni publicznej do udziału w których zapraszani są mieszkańcy Sokołowska, organizujemy warsztaty dla dzieci i dorosłych. Festiwalowi towarzyszą pokazy filmów i dokumentacji, prezentacja projektów artystycznych i instytucji je realizujących, a także wystawy. Przewidywane są dyskusje z udziałem artystów, krytyków i teoretyków sztuki. Piąta edycja festiwalu skupi się tematycznie wokół wody w wielorakich odniesieniach: żywioł, woda życia, „wszystko płynie”, powrót do źródeł, oczyszczenie, medium łączące świat i zaświaty... W historii Sokołowska jako uzdrowiska woda odgrywała istotne znaczenie jako element terapii – lecząca woda źródlana i pionierskie zastosowanie hydroterapii dr Priessnitza w sanatorium dr Brehmera. Do tych i innych kwestii odniosą się realizacje artystów. Każda edycja festiwalu honoruje klasyka polskiej sztuki. W „Kontekstach” I-IV byli to: Jan Świdziński, Zbigniew Warpechowski, Jerzy Bereś, Zygmunt Rytka. Tym razem oddajemy honory mieszkającemu w Irlandii Północnej szkockiemu klasykowi sztuki performance, Alastairowi MacLennanowi. Szczegółowy program znajduje się na stronie www.contexts.com.pl

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 3 kwietnia 2016. USA. Waszyngton DC. Smithsonian American Art Museum. "Living Modern". Obszerna prezentacja kolekcja Sama Rose i Julie Walters, którzy w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat zebrali prace, m.innymi: Georgii O'Keeffe, Alexandra Caldera, Davida Hockneya, Pabla Picassa i wielu innych amerykańskich i europejskich artystów, będących pionierami nowoczesności i sztuki współczesnej. Ta międzynarodowa perspektywa nowoczesności jest pierwszą taką ekspozycją w Smithsonian Muzeum. Na wystawie znajduje się siedemdziesiąt pięć obrazów i rzeźb. Głównym kuratorem wystawy jest Virginia Macklenburg. Prezentacji towarzyszy obszerny katalog.

Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum, "A Year at the Stedelijk: Tino Sehgal". Do 31 grudnia 2015. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum.Tino Sehgal (ur. 1976), brytyjsko-niemiecki artysta, którzy początkowo studiował ekonomię polityczną i taniec, zajął się w 2000 roku sztukami wizualnymi. Osiągnął międzynarodowe uznanie dzięki eksperymentalnym pracom prezentowanym na: Biennale w Wenecji, Documenta w Kassel, w Muzeum Guggenheima w Nowym York i Tate Modern w Londynie. Stedelijk Museum współpracowało z Sehgalem od samego początku jego kariery, prezentując jego prace w latach 2004 i 2006. Dla Tino Sehgala, twórczość artystyczna to spotkanie i kontakt widza z żywym obiektem sztuki. Sehgal tworzy "sytuacje" w przestrzeni muzeum, w którym głównym aktorem jest choreografia i rozmowy z widzami. Spotkania te oferują odwiedzającym całkowicie unikalne doświadczenie „żywej grafiki”.

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. Biennale di Venezia. 56 Międzynarodowa ekspozycja Sztuki pod nazwą All The World’s Futures (Wszystkie światowe wizje przyszłości): Kurator: Okwui Enwezor. Dyrektor generalny: Paolo Baratta. W sobotę, 9 maja zostało otwarte dla publiczności 56 weneckie biennale sztuki. Wystawy odbywają się na terenie całej Wenecji, głównie – tradycyjnie, na terenie Giardini i w Arsenale. 9 maja 2015 została ogłoszona oficjalnie lista nagrodzonych na Biennale. W jury znaleźli się: Naomi Beckwith (USA), Sabine Breitwieser (Austria), Mario Codognato (Włochy), Ranjit Hoskote (Indie) i Yongwoo Lee (Korea Południowa). Złoty lew przypadł Republice Armenii za pawilon Narodowy za oryginalne ukazanie dorobku artystów armeńskich tworzących w diasporze i w kraju. Złotego Lwa za całokształt twórczości zdobył rzeźbiarz El Anatsui z Ghany (rocznik 1944) uczestnik weneckiego biennale w 1990 roku. Specjalnego Złotego Lwa zdobyła za zasługi w dziedzinie propagowania sztuki współczesnej kuratorka i historyczka sztuki Susanne Ghez. Złoty Lew dla najlepszego artysty biennale przypadł w udziale Amerykance Adrian Piper (1948 r.) za pionierski wkład w rozwój sztuki konceptualnej i performatywnej. Srebrnego Lwa dla młodego, obiecującego artysty jury przyznało reżyserowi i twórcy wideoartu z Korei Południowej o nazwisku Im Heung-Soon (rocznik 1969) za film dokumentalny Factory Complex ukazujący dramatyczne warunki pracy kobiet w azjatyckich fabrykach i korporacjach. Specjalną nagrodą wyróżniono twórczość niemieckiego filmowca, autora instalacji, teoretyka, krytyka sztuki i kuratora Haruna Farocki'ego (ur. 1944., zm. 2014.) uznając jego szczególny wkład w powojenną kinematografię światową. Inna Nagroda Specjalna trafiła do grupy niezależnych filmowców Abounaddara collective za odważną dokumentację obecnego sporu politycznego w Syrii i walki ludzi tam mieszkających o przetrwanie. Również Nagrodą Specjalną wyróżniono młodego algierskiego artystę Massinissa Selmaniego (ur. 1980 r.). Wiecej: oficjalna strona Biennale; http://www.labiennale.org/en/biennale/index.html

Do 22 listopada 2015. Włochy. Wenecja. La Biennale di Venezia. Palazzo Bembo & Palazzo Mora. Jarosław Kozłowski. Personal Structures. Prezentacja prac polskiego artysty konsekwentnie odwołującego się do tradycji światowej i polskiej sztuki pojęciowej: Jarosława Kozłowskiego w ramach międzynarodowego projektu PERSONAL STRUCTURES w Wenecji.  

Do 15 listopada 2015. Niemcy. Berlin. Muzeum Fotografii."Newton. Horvat. Brodziak".Fotografie Szymona Brodziaka zostaną zaprezentowane obok zdjęć legendarnych artystów: Helmuta Newtona i Franka Horvata. Wystawę „Newton. Horvat. Brodziak” w berlińskim Muzeum Fotografii - Fundacji Helmuta Newtona będzie można oglądać od 4 czerwca do 15 listopada 2015 r. Zaproszenie do Muzeum Fotografii w Berlinie to kolejne już wyróżnienie dla fotografa z Poznania, uznanego przez Fashion TV podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2013 roku za najlepszego na świecie autora czarno-białych kampanii reklamowych. Brodziak to pierwszy Polak i jednocześnie najmłodszy artysta w historii czasowych wystaw, spośród zaproszonych do współpracy przez Fundację Helmuta Newtona. Helmuta Newtona i Franka Horvata pasjonatom fotografii nie trzeba przedstawiać. Zmarły w 2004 roku Newton to jeden z najwybitniejszych fotografów mody w historii. Podobnie jak nierozstający się od 65 lat z aparatem Horvat, którego sesje przez dekady prezentowały czołowe magazyny z dziedziny mody."Wolą Helmuta Newtona, założyciela Fundacji, było to, aby w Muzeum Fotografii w Berlinie jego prace były wystawiane w towarzystwie zdjęć innych artystów. Tegoroczna ekspozycja będzie miała wyjątkowy charakter, gdyż obok dzieł legend – Newtona i Horvata – pojawią się zdjęcia niezwykle utalentowanego Polaka. Bardzo uważnie obserwujemy artystyczny rozwój Szymona Brodziaka, który jest najmłodszym artystą, którego prace będą prezentowane przez naszą Fundację. Z jednej strony Brodziak zdaje się hołdować ideałom piękna obowiązującym w fotografii mody i aktu, z drugiej jednak podważa funkcjonujące w nich stereotypy. Dramaturgia wizualna jego zdjęć sprawia, że mamy wrażenie oglądania spektakularnych kadrów filmowych" – mówi dr Matthias Harder, kurator wystawy, reprezentujący Fundację Helmuta Newtona. Szymon Brodziak nie ukrywa, że niezwykle ceni twórczość Newtona: "Wiele razy odwiedzałem berlińskie Muzeum Fotografii, aby oglądać prace Helmuta Newtona. Również imponują mi prace Franka Horvata, który już od ponad sześciu dekad współtworzy historię współczesnej fotografii. Dlatego aż trudno mi uwierzyć, że znajdę się w tak wyjątkowym gronie, w tak wyjątkowym miejscu. To wielki zaszczyt, ale również zobowiązanie" – podkreśla fotograf.

Do 26 października 2015. Austria. Wiedeń. Belvedere.”Rembrandt – Tizian – Bellotto”.

Do 12 października 2015. Hiszpania. Madryt. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia.”Carl Andre: Sculpture as Place, 1958-2010”. Jak pisze Wojciech Delikta: „Dokładnie rok temu, w maju, przed budynkiem galerii Dia w nowojorskiej dzielnicy Chelsea odbyła się akcja protestacyjna, zorganizowana przez feministyczną grupę No Wave Performance Task Force, na czele której stała artystka, Christen Clifford. Pikieta wycelowana była w wystawę Carla Andre (a raczej w niego samego) oraz jej kuratorów. Manifestantki, sprzeciwiając się retrospektywie twórcy minimal artu, rozłożyły na chodniku transparent z hasłem „Chciał (a) bym, żeby Ana Mendieta nadal żyła” i skropiły płachtę kurzą krwią. Amerykański minimalista był mężem Mendiety, performerki pochodzenia kubańskiego i – co istotniejsze w tym kontekście – głównym oskarżonym o spowodowanie jej śmierci w 1985 roku. Wtedy to – w czasie agresywnej kłótni z małżonkiem – kobieta wypadła przez okno. Trzy lata później Andre uniewinniono od postawionego mu zarzutu morderstwa, lecz niesmak pozostał do dziś. Biorąc pod uwagę programowe odseparowanie sztuki minimalnej od biografii twórcy, mamy tu do czynienia z sytuacją nieomal bezprecedensową. Tragiczne wydarzenie na trwałe bowiem wpisało się w życiorys artysty i w znacznym stopniu przesłoniło jego plastyczne dokonania. Carl Andre to przede wszystkim jednak (obok Donalda Judda i Roberta Morrisa) jeden z filarów minimalizmu. Teoretyk i praktyk tego kierunku, od lat 60. XX stulecia konsekwentnie kreujący trójwymiarowe prace z nieekspresywnych cegieł, drewnianych i betonowych bloków oraz płyt metalu. Układając je na podłodze lub opierając o ściany, aranżował geometryczne struktury („Equivalent VIII”, „Steel Zinc Plain”, „Uncarved Blocks”). Materialne właściwości tworzywa, forma, skala, liczba użytych jednostek skłaniają widza do przemyślenia swojej pozycji w otaczającej go przestrzeni, w którą wdzierają się stereometryczne, minimalistyczne obiekty. Andre pojmował rzeźbę właśnie jako przestrzeń, rodzaj specyficznego miejsca, wymuszającego określone sposoby poruszania się w jego ramach. Ten trop praktyki artystycznej minimalisty podejmuje retrospektywna wystawa „Sculpture as Place” w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii w Madrycie. Składająca się z blisko dwustu dzieł ekspozycja ukazuje ponadpięćdziesięciolenią działalność Amerykanina, który położył podwaliny pod sztukę konceptualną i land art”.

Do 4 października 2015. USA. Waszyngton. National Gallery of Art. "Gustave Caillebotte: The Painter’s Eye”.

Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation"Do 27 września 2015. Francja. Paryż. Musée Rodin."Rodin: The Laboratory of Creation". Wystawa Rodin: Pracownia Kreacji pozwoli nam poznać tajemnice pracowni rzeźbiarza ─ prawdziwego laboratorium jego twórczości. Wyjątkowy wybór około 150 prac z gipsu i terakoty, z których wiele nigdy nie zostały pokazane wcześniej, zostaną pobrane z archiwum muzeum do tego szczególnego wydarzenia. Utwory te ukazują szkice i wstępne projekty rzeźbiarza. Odwiedzający znajdą się w sercu procesu twórczego; obserwując jego pracownię, będą mogli uzyskać dostęp do warsztatu Rodina.

Do 19 września 2015. Francja. Paryż. Musée d’Orsay"Dolce Vita? Italian Decorative Art 1900-1940, from the Liberty to Industrial Design"We Włoszech na początku XX wieku, sztuki dekoracyjne zostały wykorzystane do scalenia kultury narodu, który budował swoją nową tożsamość. Twórcy mebli, ceramicy i szklarze, wszyscy współpracowali z czołowymi artystami, tworząc prawdziwie "włoski styl". Ten okres niezwykłej kreatywności przypomina ekspozycja, ukazując około chronologicznie przeszło sto wybranych prac . Styl, który zapanował na przełomie XIX i XX wieku, ukazany jest się poprzez projekty: Carlo Bugattiego, Eugenio Quartiego i Federica Tesio. Druga część poświęcona jest futuryzmowi i jego estetyce inspirowanej ideą szybkości i postępu. Późniejszy powrót do klasycyzmu we Włoszech pojawił się w różnych formach, znajdując swój wyraz w estetyce ceramiki Gio Ponti lub w szklanych kreacjach Carlo Scarpii, ("Novecento"). Prace te były prekursorskie w aspekcie rozwoju współczesnego projektowania (designu). 

Do 20 września 2015. Austria. Wiedeń. Albertina.”Drawing Now”.

Do 6 września 2015. Austria. Wiedeń. Albertina."Abstraktion in Österreich. 1960 bis Heute".

Do 14 września 2015. Austria. Wiedeń. Leopold Museum."Tracey Emin – Egon Schiele. Where I Want to Go". Z niegdyś prywatnej kolekcji sztuki Rudolfa i Elżbiety Leopoldów powstało w roku 2001 Muzeum Leopoldów, które stało się najczęściej odwiedzanym domem w wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów. Muzeum Leopoldów mieści największy na świecie zbiór dzieł Egona Schiele oferując tym samym jedyny w swoim rodzaju przegląd twórczości wybitnego malarza i najbardziej liczącego się rysownika austriackiego ekspresjonizmu.

Do 7 września 2015. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art."One-Way Ticket: Jacob Lawrence’s Migration Series and Other Works". Jacob Lawrence (Ur. 7 września 1917, zm. 9 czerwca 2000) to afroamerykański malarz znany z obrazowania życia czarnych mieszkańców USA. Jego styl określa się jako "dynamiczny kubizm", choć Lawrence wylansował własny styl inspirowany twórczością mieszkańców Harlemu. Lawrence jest jednym z najbardziej znanych malarzy afro-amerykańskich XX wieku. W wieku 23 lat zyskał uznanie w kraju malując cykl, serię 60 prac przedstawiających wielką migrację Afroamerykanów z południa USA do miast północy. Jego prace są w stałych zbiorach licznych muzeów, w tym: Philadelphia Museum of Art, Museum of Modern Art, Whitney Museum, Phillips Collection, Metropolitan Museum of Art, Brooklyn Museum i Reynolda House Museum of American Art.

Do 30 sierpnia 2015. Berlin. Hamburger Bahnhof. "A-Z. Die Sammlung Marzona. #6/9 PQR”. Szósta odsłona wystawy ukazującej kolekcję Egidio Marzony od A do Z. Tym razem ekspozycja skupi się na PQR, czyli „Process”, „Questiones & Answers” oraz „Ed Ruscha”.

Do 30 sierpnia 2015. Niemcy. Düsseldorf. Museum Kunstpalast. "Bernard Schultze. Works from the Kemp collection". Ekspozycja poświęcona jednemu z pionierów malarstwa taszystowskiego w Niemczech. Schultze najpierw tworzył swe dzieła pod wpływem ekspresjonistów i surrealistów, następnie: odnalazł własną formułę obrazowania realizując abstrakcję.

Do 23 sierpnia 2015. USA. Nowy Jork. Brooklyn Museum."Basquiat. The Unknown Notebooks"

Do 16 sierpnia 2015. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art."Peter Doig". 

Do 16 sierpnia 2015. Austria. Wiedeń. Albertina ."Lee Miller". Lee Miller (1907-1977) jest uważana za jedną z najbardziej fascynujących postaci fotografii XX wieku. Artystka w swej twórczości podążała drogą od surrealistycznych obrazów do fotografii z dziedziny mody, przez fotografię podróżniczą, portretową i reportażową czasów II wojny światowej. Albertina prezentuje panoramę jej prac przy pomocy 100 wybranych fotogramów. Lee Miller rozpoczęła karierę artystyczną jako fotografka zawiązana z surrealistami w Paryżu w 1929 roku. Używała jak na owe czasy eksperymentalnych technik - jak np.; solaryzacji. Fotografią podróżniczą, zajęła się w Egipcie w 1934. Jako jedna z niewielu kobiet fotografek, w 1940, zaczęła dokumentować katastrofalne skutki II wojny światowej. Znane są jej zdjęcia Londynu bombardowanego przez Luftwaffe ("Blitz"), a także wyzwolonego Paryża. W Salzburgu, w 1945 roku fotografowała panoramę miasta zniszczonego przez wojnę, a także dokumentowała sytuację powstałą w dziecięcych szpitalach. W Albertinie głównie demonstrowane są jej nieznane i mało znane zdjęcia.

Do 17 sierpnia 2015. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum. Fatal Attraction. Dwie wystawy Piotra Uklańskiego prezentuje od środy Metropolitan Museum na Manhattanie. Jedna z nich przedstawia wyłącznie prace Uklańskiego, w tym głośnych „Nazistów”. Druga ekspozycja pokazuje także dzieła innych twórców, powstałe na przestrzeni wieków.„Fatal Attraction: Piotr Uklański Photographs” jest niemal wyłącznie kolekcją zdjęć. Blisko połowa pochodzi z serii „Radość fotografii” (1997–2007). Wystawę zapowiadają dominujące w wielkim hallu muzeum dwa ogromne zdjęcia dyptyku: Bez tytułu („Solidarność”). Artysta odwołuje się do znanego symbolu, kreując logo związku ułożone z trzech tysięcy żołnierzy w Stoczni Gdańskiej. Pośród kilkudziesięciu prac Uklańskiego nie brak kontrowersyjnych, eksponowanych m.in. w warszawskiej Zachęcie „Nazistów” z ponad 160 portretami odtwarzających ich role aktorów w niemieckich mundurach. Większość fotografii opatrzona jest opisem „bez tytułu”. Jest tam m.in. wizerunek Jana Pawła II stworzony, podobnie jak w przypadku „Solidarności”, tym razem w Sao Paulo - z 3,5 tys. brazylijskich żołnierzy. Uklański komentuje bulwersujące wydarzenia artystyczne z przeszłości. Tak jest np. w przypadku fotografii "GingerAss" jego partnerki, a obecnie żony - Alison Gingeras. Fotografia stanowi komentarz do twórczości amerykańskiej rzeźbiarki Lyndy Benglis, wywołującej w latach siedemdziesiątych skandale. Organizatorzy zwracają uwagę na genezę serii „Radość fotografii”. Artysta urodzony w 1968 roku wykorzystywał instrukcję posługiwania się aparatem firmy Eastman Kodak dla fotografów-amatorów, w celu wyczarowania własnej, przenikniętej niekiedy ironią poetyki. Drwi ze stylu życia Amerykanów, z tego jak pojmują rozrywkę. Raz nawiązuje do sztuki malarstwa ("Vesuvius” czy „Blue Sky), kiedy indziej znajduje piękno w tym, co zdegradowano do poziomu wizualnej kliszy („Waterfall”). Niezależnie od demonstrowania nowoczesnego, wyrafinowanego języka fotografii nie waha się powrócić do przebrzmiałych już metod, czy konwencji estetycznych. W jego ujęciu nie zatraciły piękna i uroku. Kurator Doug Eklund nazwał w rozmowie z PAP Uklańskiego mistrzem prowokacji, który lubi przeciągać strunę i zdaje sobie sprawę, że w dzisiejszej kulturze właśnie w ten sposób można przyciągnąć uwagę ludzi. „Chce dostarczyć rozrywki, ale jednocześnie chodzi mu o to, by głębiej rozumieli jak zdjęcia, czy obrazy funkcjonują w kulturze. Powraca na przykład do potwornych zbrodni nazistów, które zredukowano do karykatury i pyta, kto jest temu winien? Jak sądzę, sztuka Uklańskiego nawiązuje też do cynizmu naszych czasów. (…) Mamy świadomość, że jesteśmy manipulowani, a Uklański traktuje to w kategoriach emocji. Wie jak wygląda interakcja z tym światem wizerunkowym w codziennym życiu. Przenosi to na obszar sztuki i mówi, że powinniśmy się przed tym chronić” – ocenił Eklund. Druga wystawa - "Fatal Attraction: Piotr Uklański Selects from the Met Collection", obejmuje ponad 60 fotografii i 20 innych prac. Ilustruje ona, w opinii animatorów ekspozycji, znajdujące wyraz w sztuce sprzeczne siły: eros, czyli instynkt seksualny i thanatos - instynkt śmierci. Jak tłumaczą, polski artysta rezygnuje z wyraźnie pornograficznego ujęcia na rzecz głębszego, bardziej poetyckiej prezentacji obu związanych ze sobą tematów. Zgromadzono tam różnorakie dzieła. Poczynając od zachowanego fragmentu egipskiej rzeźby „Twarz królowej” powstałej w latach ok. 1353 – 1336 p.n.e., peruwiańskiej „Maski śmierci Sican” z ok. X lub XI wieku, poprzez bliższe naszym czasom jak „Maska śmierci” Amadeo Modiglianiego, Accomodation of Desire Salvadora Dali, „Erotycznej sceny” Pabla Picassa, po fotografię amerykanki Laurie Simmons „Walking Gun” z 1991 roku. Pośród wyselekcjonowanych przez Uklańskiego klasyków awangardy fotograficznej znaleźli się m.in. Dora Maar, Stanisław Witkiewicz, Germaine Krull, Roger Perry, Edward Weston, Edward Steichen. Polski artysta polemizuje z opiniami przypisującymi mu celowe kreowanie prowokacyjnych prac. „Nie tworzę z zamiarem prowokowania. Nie wsadzam dynamitu w puszkę i nie naciskam guzika. Używając obrazów rezonujących w naszej kulturze, należy się jednak liczyć z różnymi reakcjami, które przynosi widz ze swoją wiedzą, kulturą, intelektem. Ta sama praca wywołuje inne reperkusje w Polsce, a inne np. w Niemczech czy w Brazylii” – tłumaczył PAP Uklański. Mówił też o symbolach w swej twórczości. Najbardziej intrygują go takie, które są najbogatsze w znaczenia. „Orzeł jest symbolem, w który wszyscy inwestujemy, podobnie jak papież. Z drugiej strony mamy nazistów. Nawet kowboje mogą potencjalnie zainteresować, zmusić do myślenia” – ocenił Uklański, który jest reżyserem westernu „Summer love". Zdaniem artysty koncepcja odnoszenia ikonografii narodowej, jako propozycji dla zagranicznego odbiorcy ma sens. Czytelna jest także dla Amerykanina. Uklański twierdzi, że interesuje go, aby dzieło sztuki miało potencjał umożliwiający różnoraką interpretację z upływem czasu.„Jeżeli coś jest dosłowne, zamknięte w swych ramach, tworzy bardzo ograniczoną opcję. Uważam, że dzieła żyją dopóty, dopóki mają potencjał odczytywania ich na nowo” – skonkludował artysta. Mieszkający w USA Polak, fotografik, malarz, filmowiec, jest też autorem instalacji, wideo, sztuki performance. Jego prace znajdują się w Nowym Jorku w zbiorach renomowanych placówek jak MoMA, Metropolitan oraz muzea Guggenheima czy też Whitney.Ekspozycja „Fatal Attraction: Piotr Uklański Photographs” potrwa do 17 sierpnia, a wystawa z selekcją dzieł pochodzących ze zbiorów muzeum do 14 czerwca. (Andrzej Dobrowolski - PAP)

Do 3 sierpnia 2015. Francja. Paryż. Grand Palais."Jean Paul Gaultier".Jean-Paul Gaultier (ur. 24 kwietnia 1952 w Arcueil) – francuski projektant mody, muzyk. Jean Paul Gaultier swoją karierę zawodową rozpoczął od wysyłania drobnych szkiców do różnych projektantów. Wkrótce jego talentem zachwycił się Pierre Cardin, który przyjął go na stanowisko asystenta w 1970 roku. Swoją pierwszą kolekcję Jean Paul Gaultier zaprezentował w 1976 roku. Jego projekty haute couture były z jednej strony zaprojektowane w formalnej ascezie, a z drugiej strony łamały dominujące zasady. Następne kolekcje utrzymane były w większości w tzw. „stylu miejskim” i skupiały się na trendach kultury masowej. Własny, charakterystyczny styl projektant wypracował około roku 1981. 

Do 2 sierpnia 2015. Niemcy. Monachium. Haus der Kunst. "Louise Bourgeois. Structures of Existence: The Cells"

Do 2 sierpień 2015. Niemcy. Berlin. Museum für Fotografie."Willy Maywald. Photographer and Cosmopolitan". Willy Maywald (1907-1985) był jednym z najważniejszych fotografów pracujących w Paryżu w latach 1930 -1960. Kształcił się w szkołach sztuki stosowanej w Krefeld, Kolonii i Berlinie, które ukształtowały jego awangardowy styl. W 1932 roku przeniósł się do miasta, nad Sekwaną, gdzie zaprzyjaźnił się z wieloma artystami z kręgu sztuki współczesnej. Jego szerokie spektrum zainteresowań, obejmujących zarówno fotografię zleceniową i fotografię artystyczną doprowadziły do powstania spektakularnych kolekcji: zdjęć portretowych, zdjęć mody dla wszystkich głównych paryskich domów couture, zdjęć tańca i fotografii architektury, jak również albumów dokumentujących podróże i fotografie miast. Wystawa prezentuje po raz pierwszy całą twórczość Willy'ego Maywalda we wszystkich jej aspektach.

Do 26 lipca 2015. Niemcy. Berlin. Staatliche Museen zu Berlin. Mario Testino - In Your Face. Wystawa fotografii Mario Testino. Artysta ten zdecydowanie należy do grona czołowych fotografów świata – lista tytułów magazynów, dla których fotografował, kampanii reklamowych, które realizował, jest oszałamiająca. Od ponad 30 lat przed jego obiektywem stają modelki, aktorki, piosenkarki, kobiety ze świata sztuki i polityki. Obecnie w Berlinie otwarta jest wystawa "In Your Face", składająca się z 125 fotografii Mario Testino. Zbiór jego zdjęć po raz pierwszy prezentowany był w Bostonie w 2012 roku i za każdym razem wystawę odwiedzała rekordowa liczba widzów. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów i galerii na całym świecie. "Nie interesuje mnie to, co po sobie zostawiam, lubię porównywać życie do imprezy i gdy się skończy, to skończy się naprawdę. Nigdy nie chciałem mieć dzieci, nie mam potrzeby budowania dziedzictwa, żyję tylko tu i teraz. Kiedy ludzie pytają mnie, gdzie mieszkam zawsze mówię, że w British Airways. Przyjaciele dokuczają mi, że nie potrafię być sam. Odpowiadam, że nie chcę być sam. Uwielbiam ludzi i to chcę pokazać na moich zdjęciach. Chcę tylko robić zdjęcia, na których ludzie pięknie wyglądają. I muszę robić je coraz szybciej, bo zostało mi przecież coraz mniej czasu" – mówi Mario Testino. Testino dorastał w Limie, stolicy Peru. Na początku studiował ekonomię. Jako 22-latek Mario przeniósł się do Londynu, gdzie po raz pierwszy na poważnie zajął się fotografią. Testino zdradza sekret: "Jak zostać najlepiej opłacanym fotografem świata? Przez lata nauczyłem się, że najlepszą rzeczą, jaką mogę robić, to wygłupiać się. Gdy ludzie przychodzą, by zrobić im portret, zawsze się boją. Wygłupiając się, pokazuję im, że ja się nie liczę, że to oni są najważniejsi. Wtedy zaczynają mi ufać. A ja chcę pokazywać ich w chwilach szczęścia, bo wtedy wyglądają najpiękniej. A za wyidealizowane piękno magazyny płacą krocie".

Do 22 lipca 2015. Francja. Paryż. Grand Palais. "American Icons: Masterworks from the SFMOMA and the Fisher Collection". „Paryżanie, którzy wkrótce odwiedzą Grand Palais, po raz kolejny będą zmuszeni odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie w ich imieniu zadał Serge Gibault w 1983 roku: jak Nowy Jork ukradł ideę sztuki nowoczesnej? Gdy amerykańscy krytycy (z Clementem Greenbergiem i Irvingiem Sandlerem na czele) głosili wszem i wobec triumf amerykańskiego malarstwa, wymęczona II wojną światową Francja nie miała dostatecznie wiele sił, by zareagować i bronić strategicznej pozycji Paryża jako stolicy sztuki XX wieku. Centrum artystycznego świata przeniosło się już na trwałe na drugą stronę Atlantyku, do witalnego Nowego Jorku, skąd rezonowało na wszystkie krańce Ziemi. Nowo otwarta wystawa w Grand Palais, zatytułowana „American Icons...”, dowodzi, że to właśnie powojenne Stany Zjednoczone stały się areną nowatorskich i nierzadko wizjonerskich wystąpień artystycznych. Prezentacja składa się z kilkudziesięciu dzieł amerykańskich twórców. Eksponaty pochodzą ze zbiorów San Francisco Museum of Modern Art oraz Donalda i Doris Fisherów. Założone w 1935 roku SFMoMA było drugą (po nowojorskim MoMA) instytucją promującą rodzimą sztukę, lecz pierwszą taką na Zachodnim Wybrzeżu. (…) Pośród tytułowych ikon znaleźli się między innymi: Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Ellsworth Kelly, Agnes Martin, Richard Diebenkorn czy Chuck Close. Różnorodność postaw artystycznych i doniosłość odkryć Amerykanów w drugiej połowie XX stulecia może być porównywana przez paryskiego lub raczej europejskiego odbiorcę choćby z dokonaniami Wielkiej Awangardy. Świadomość nieustającej rywalizacji, a jednocześnie dopełniającego się dialogu między dwiema stolicami sztuki stanowi bodaj najcenniejszą wartość wystawy. Z jednej strony, zaprezentowane realizacje amerykańskich ikon prowadzą myśli ku europejskim zdobyczom artystycznym; z drugiej natomiast – uwidaczniają innowacyjność i odwagę sztuki Stanów Zjednoczonych.” (Wojciech Delikta)