CSW
sztuka na spad

KALENDARIUM POLSKA

Do 28 lutego 2015. Poznań. Galeria Art Stations, Stary Browar. Wystawa: DE. FI. CIEN. CY [Ułomność], na której pokazany zostanie szeroki wybór prac na papierze Andrzeja Wróblewskiego, René Daniëlsa i Luca Tuymansa. Ekspozycja skupia się na dziełach Wróblewskiego z lat 1955 - 1957 oraz Daniëlsa i Tuymansa powstających od początku lat 80-tych XX wieku. Prace wypożyczono z kolekcji prywatnych i państwowych z Polski, Belgii, Holandii, Francji, Niemiec i Szwajcarii. Ponadto Luc Tuymans specjalnie na wystawę wykona w galerii rysunek ścienny w dużym formacie. Wszyscy trzej twórcy mieli ogromny wpływ na sztukę współczesną i zaliczani są do najważniejszych artystów XX wieku. To pierwsza wystawa, na której ich dzieła zostały ze sobą zestawione. Wystawa DE. FI. CIEN. CY, jak wszystkie prezentacje realizowane w galerii Art Stations, odwołuje się do Kolekcji Grażyny Kulczyk, tym razem poprzez postać Andrzeja Wróblewskiego. Prace tego polskiego malarza zajmują istotne miejsce w zbiorach, których trzon stanowi polska i zagraniczna sztuka awangardowa XX wieku. Jednym z kluczy budowania Kolekcji jest dla Grażyny Kulczyk zestawianie twórczości polskich artystów ze światowymi; ta sama logika przyjęta została w koncepcji tej wystawy. Projekt ten jest także zamknięciem jubileuszowego programu Fundacji przygotowanego na 10 rok jej działalności.

Do 22 lutego 2015. Toruń. CSW Znaki Czasu. "Alfredo Jaar / Brzmienie ciszy"."Brzmienie ciszy", jedna z najsłynniejszych, monumentalnych i poruszających instalacji słynnego chilijskiego artysty Alfredo Jaara, będzie głównym punktem jego pierwszej wystawy indywidualnej w Polsce, w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu. Alfredo Jaar zdobył międzynarodowy rozgłos dzięki swoim zaangażowanym politycznie pracom, w których skupia się na takich wydarzeniach jak wojna, korupcja na najwyższych szczeblach władzy i niesprawiedliwość społeczna, wywołana brakiem ekonomicznej równowagi pomiędzy krajami rozwijającymi się i zindustrializowanymi. W swojej sztuce koncentruje się na problemach, o których wolelibyśmy nie pamiętać – jego instalacje, fotografie, filmy i projekty społeczne odwołują się do wrażliwości widzów, uodpornionej poprzez massmedia na obrazy ludzkiego nieszczęścia: ludobójstwa, globalnych klęsk i epidemii. Dla "Brzmienia ciszy" tym “wydarzeniem z prawdziwego życia” i bezpośrednią inspiracją była autentyczna historia Kevina Cartera, fotografa z Afryki Południowej i członka słynnego bractwa “Bang-Bang”, który zdobył nagrodę Pulitzera za jedno z najbardziej szokujących i kontrowersyjnych zdjęć w historii fotografii prasowej, obrazujących głód w Afryce.

APEL. Bydgoszcz. Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego. Muzeum przygotowuje wystawę monograficzną Karola Mondrala (1880-1957), grafika i malarza oraz pedagoga związanego m.in. ze środowiskiem artystycznym dwudziestolecia międzywojennego w Bydgoszczy (w latach 1921-1932). Ekspozycja będzie pierwszą tak pełną prezentację dzieł artysty, którego twórczość po raz ostatni była przedstawiona na wystawie w 1959 roku. Planowana wystawa będzie obejmowała grafikę artystyczną, ekslibrisy, nieliczne zachowane rysunki i obrazy oraz sporadycznie wykonywane rzeźby. Muzeum zwraca się z prośbą o udostępnienie materiałów związanych z Karolem Mondralem oraz informacje o jego pracach. Informacje można przesyłać na adres: barbara.chojnacka@muzeum.bydgoszcz.pl

Do 15 lutego 2015. Toruń. CSW Znaki Czasu. Karol Radziszewski. "The Prince and Queens. Ciało jako archiwum". Wystawa Karola Radziszewskiego, realizowana pod opieką kuratorską Eugenio Viola, to kolejna, czwarta już odsłona międzynarodowego projektu wystawienniczego FOCUS POLAND, stanowiącego część programu artystycznego Dobrili Denegri. Podczas kolejnych edycji cyklu, wybitni polscy artyści młodego pokolenia realizują w przestrzeniach Centrum wystawy pod opieką doświadczonych zagranicznych kuratorów, zaproszonych przez Dobrilę Denegri do Torunia. The Prince and Queens (Książę i królowe) jest najobszerniejszą jak dotąd wystawą poświęconą prowokacyjnym pracom Karola Radziszewskiego. Tytuł wystawy ironicznie określa trzy obszary graniczne tego projektu, opierającego się na pracach Jerzego Grotowskiego, Natalii LL i grupy artystycznej General Idea – postaciach wybranych przez artystę w celu przeanalizowania koncepcji związanych z ciałem i tożsamością: tematami centralnymi w twórczości Radziszewskiego. Karol Radziszewski jest artystą eklektycznym, który w swojej praktyce wykorzystuje szereg różnych mediów: od fotografii po wideo, od malarstwa po rysunek, od filmu po performance. Artysta koncentruje się na dominujących narracjach i ich sprzecznościach, na ich wizjach i związanych z nimi represjach.

Do 1 lutego 2015. Gdańsk. Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia. From longing to belonging / Z tęsknoty do przynależności / Honorata Martin, Michał Szlaga, Leung Chi Wo, Tsang Kin-Wah, Tse Yim On / kuratorka: Jolanta Woszczenko. Wszyscy jesteśmy związani emocjonalnie z miejscem, w którym dorastaliśmy. Zarówno pamięć zbiorowa, historia, kultura jak smaki i radości dzieciństwa, są fundamentem tego, kim jesteśmy. Poprzez zrozumienie stanu naszego umysłu, mamy nadzieję uzyskać lepszą świadomość tego, co dzieje się wokół nas. Na wystawie Z tęsknoty do przynależności / From longing to belonging zostaną zaprezentowane prace dwójki artystów z Gdańska - Honoraty Martin i Michała Szlagi i trójki artystów z Hongkongu - Leung Chi Wo, Tsang Kin-Wah, Tse Yim On. Program wystawy połączony jest z programem edukacyjnym oraz przeglądem filmów, który odbędzie się w styczniu 2015 r.

Do 31 stycznia 2015. Warszawa. Narodowa Galeria Sztuki Zachęta ."Suzan Shuta. Stając się..." Wszystkie prace amerykańskiej artystki Suzan Shutan łączy wytyczanie linii w przestrzeni, kodowanie emocji za pomocą koloru, uwypuklanie nieoczywistych i efemerycznych cech kompozycji przy pomocy ruchomego cienia lub ingerencji oglądającego. Artystkę inspirują unoszone wiatrem zarodniki roślin, stada lecących ptaków, ruchy podróżnych wysypujących się z wagonów metra – wszystkie te zjawiska organizuje w zbiory i systemy. Proces twórczy nie kończy się na wyważonej i wyspekulowanej abstrakcji, ale jest prostą i dynamiczną wizualizacją ruchu, światła i koloru, w której ważną zasadą jest zdolność komunikowania.

Do 25 stycznia 2015. Kraków. MOCAK. "Instalacja czy obiekt?" Instalacja jest efektem rozbicia dzieła sztuki, procesu zapoczątkowanego przez awangardy XX wieku. Powstaje poprzez zestawienie przedmiotów – specjalnie wykonanych lub gotowych – z przestrzenią. Obiekt z kolei jest wynikiem rozszerzenia definicji rzeźby. Najczęściej obiekt nie odnosi się do przestrzeni. Artyści lubią jednak przekraczać granice – również mediów – więc pojawiają się dzieła balansujące pomiędzy instalacją a obiektem. Wystawa Instalacja czy obiekt? – w zakresie wyrażonym tytułem – analizuje problem płynności mediów w sztuce współczesnej. Komentarzem podsumowującym zderzenie instalacji i obiektu jest wystawa prac Mikołaja Smoczyńskiego „Przedmiot, przestrzeń, fotografia” w Galerii Alfa (również z Kolekcji MOCAK-u). Artysta ten budował instalacje, brutalnie ingerując w przestrzeń. 

Do 12 stycznia 2014. Warszawa. Galeria Przy Teatrze ."Jasinski&friends III. Apetyt na polską sztukę". Na wystawie znajdą się obrazy w duchu tradycyjnego realizmu, popartowskie reminiscencje współczesnej kultury konsumpcyjnej, ale także poetyckie kompozycje niedopowiedzeń. Innowacją będzie tu spotkanie ze sztuką użytkową powstałą z projektów Dominika Jasińskiego. W wystawie bierze udział 22 twórców, są to: Anna Helena Anuszewska, Oksana Bagriy, Katarzyna Banaś, Wit Bogusławski, Marta Czarnecka, Katarzyna Długosz, Tomasz Filipowicz, Margo Gabryszewska, Jakub Godziszewski, Bartosz Hadryś, Sylwia Jagieła, Dominik Jasiński, Łukasz Kaugan, Jonasz Koperkiewicz, Janusz Orzechowski, Piotr Pasiewicz, Urszula Pągowska, Marta Julia Piórko, Maggie Piu, Aleksandra Prusinowska, Aleksandra Supińska, Barbara Szal‐Porczyńska. 

Do 11 stycznia. Katowice. Galerii Rondo Sztuki. Galeria Sztuki Współczesnej BWA. Kowalnia. Z archiwum pracowni Grzegorza Kowalskiego. Wystawa odbywa się w ramach XXIII Festiwalu Ars Cameralis i prezentowana będzie w dwóch galeriach: 1. Filmy absolwentów pracowni Grzegorza Kowalskiego — Galeria ASP w Katowicach Rondo Sztuki. Wernisaż 21 listopada o godz. 18.00. / 2. Z archiwum pracowni Grzegorza Kowalskiego — Galeria Sztuki Współczesnej BWA. (Wernisaż 21 listopada o godz. 19.00.). Wystawa Kowalnia jest pierwszą w Katowicach, tak obszerną prezentacją prac absolwentów legendarnej pracowni prowadzonej w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych przez profesora Grzegorza Kowalskiego. 

Do 11 stycznia 2015. Warszawa. Muzeum Narodowe. "Masoneria. Pro publico bono". W Muzeum Narodowym w Warszawie od 11 września możemy oglądać wystawę poświęconą masonerii, jednemu z ważniejszych, a nieczęsto przywoływanych składników kultury polskiej i powszechnej, począwszy od XVIII wieku do dnia dzisiejszego. Niezwykła ekspozycja pokazuje kształtowaną przez masonerię na przestrzeni wieków wizję świata: polityki, sztuki, społeczeństwa. Blisko 500 dzieł prezentowanych w ośmiu muzealnych salach – zaaranżowanych na wzór drogi wtajemniczenia do loży – ilustruje nie tylko historię i dorobek rodzimej masonerii, nazywanej też wolnomularstwem, lecz także reprezentowane przez nią uniwersalne wartości: wolność, braterstwo, solidarność, tolerancję oraz ideę samodoskonalenia jednostki i całych grup społecznych.

Do 4 stycznia 2015. Częstochowa. Miejska Galeria Sztuki. „I stało się światło. Niezwykła historia zwykłej fali elektromagnetycznej". Wystawa, która obejmuje kwestie rzadko podejmowane w praktyce wystawienniczo-edukacyjnej. Prezentowane na niej są jednocześnie zjawiska i wiedza z zakresu fizyki, jak i prace artystyczne. Projekt zrealizowany w formie interaktywnej wystawy.W części artystycznej wystawy, której kuratorka jest Barbara Major, biorą udział artyści multimedialni, dla których światło jest podstawowym tworzywem i przedmiotem zainteresowania. Obejrzymy zatem projekcje multimedialne prof. Antoniego Porczaka i prof. Jerzego Olka, instalację-kolaż przestrzenny Kuby Garści, wielkoformatową lampę Jakuba Jagiełły, rzeźbę Mariusza Sołtysika, projekty Pauliny Ortenburger, Justyny Rybak, fotografie Wojciecha Prażmowskiego i jego studentów i inne. Udział w wystawie zapowiedział Dominik Lejman ze swoim najnowszym freskiem video Lightweight.

Do 4 stycznia 2015. Częstochowa. Miejska Galeria Sztuki. "Piotr Bożyk – Kineticos, obiekty kinetyczne”. Piotr Bożyk - urodzony w 1944 r., studiował na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz w Kansas University USA (stypendium Fulbright’a). Jast dizajnerem, rzeźbiarz (interaktywne obiekty kinetyczne, wystawy w Polsce, Niemczech, USA) i pedagogiem (profesor tytularny, kierownik Pracowni Projektowania Konceptualnego na WFP ASP w Krakowie, promotor prac doktorskich i licencjackich, inicjator i współorganizator Biennale Sztuki Projektowania w Krakowie).

Do 4 stycznia 2015. Kraków. Muzeum Narodowe. Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego, Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie, ul. Piłsudskiego 10-12. "Mars krwawy. Starodruki militarne w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie". Wystawa obejmuje ponad 80 obiektów, powstałych w okresie od XVI do XVIII wieku, wybranych ze zbioru liczącego ok. 36 tysięcy starodruków i obiektów kartograficznych, znajdującego się w Muzeum Narodowym w Krakowie. Bezcenne egzemplarze eksponowane są w Pałacyku Czapskich, w pomieszczeniu XIX-wiecznej prywatnej biblioteki — jednej z nielicznych bibliotek zachowanych z całym wyposażeniem.

Do 31 grudnia 2014. Białystok. Galeria Arsenał. Iza Tarasewicz - „przez oczywistą niemożliwość aranżacji znaków”. „IZA TARASEWICZ urodziła się w 1981 r. i wychowała w małej wsi niedaleko Białegostoku. W 2008 r. ukończyła Wydział Rzeźby i Działań Przestrzennych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jej prace można postrzegać jako strefy tymczasowych spotkań substancji, energii, miejsc, momentów, nastrojów i idei, które w ujęciu artystki są jedynie zdarzeniami w nieprzerwanym ciągu materialnych i symbolicznych interakcji. (...) Dzięki swojej dociekliwości artystka wydobywa istotę różnych materii, łączy je, dekonstruuje i nadaje im inny bieg, aby wydobyć na światło dzienne ukryte aspekty i związki, a zarazem podkreślić przypadkowość i niedostatki w racjonalnym, ludzkim podejściu do tych właściwości. (tekst: Post Brothers)

Do 21 grudnia 2014. Opole. Galeria Sztuki Współczesnej ."World Press Photo 2014". W tegorocznym konkursie World Press Photo wzięło udział 5754 fotografów z całego świata. Międzynarodowe jury składające się z grupy czołowych specjalistów oceniało 98671 zdjęć. Nagrody przyznawane były w ośmiu następujących kategoriach: Contemporary Issues, Daily Life, General News, Nature, Observed Portraits, Sports, Spot News, Staged Portraits. W każdej z nich wyróżniono pierwsze, drugie i trzecie miejsce. Za najlepszą pracę jury uznało zdjęcie amerykańskiego fotografa John'a Stanmeyer'a przedstawiające afrykańskich emigrantów na wybrzeżu Dżibuti unoszących w górę telefony komórkowe w celu uchwycenia taniego sygnału sieci z sąsiedniej Somalii.  

Do 14 grudnia 2014. Tyniec. Benedyktyński Instytut Kultury. "Światła symboli. W stronę ogrodu". BIK zaprasza na cykl „warsztatów słowa i obrazu”, w których poprzez historię ogrodów oraz ich przedstawień w sztuce zbliżymy się do zawartej w nich refleksji nad losem człowieka i jego miejscem w świecie. Tematy spotkań: 1. Symbol, próba definicji./ 2. Motywy roślinne w sztuce średniowiecza. Księga Natury i Księga Biblii./3. Natura obrazem rajskiego ogrodu. Hortus conclusus – ogród zamknięty./4. Opuszczony ogród./5. Ogród – miejsce stworzenia i odkupienia. Ogród Zmartwychwstania./6. Pustynia i ogród. Prowadzące: Monika Wlezień – historyk sztuki, Justyna Kamykowska – absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Dominikańskiego Studium Filozofii i Teologii.

Do 10 grudnia 2014. Łódź. Galeria Manhattan. Paweł Hajncel. „Before” - malarstwo. Paweł Hajncel swoją twórczość realizuje w dwóch równoległych obszarach – w przestrzeni publicznej i w pracowni, a są to: malarstwo, murale, filmy, rysunki, akcje performatywne. Jego twórczość osadzona jest w kontekście polityczno- społecznym. Cechuje go dystans do zastanej rzeczywistości. Zasłynął w Polsce z performatywnych akcji interwencyjnych w przestrzeni publicznej, po których komentatorzy życia artystycznego określili go jako najbardziej radykalnego i wywrotowego artystę w Polsce. Jednak jest on przede wszystkim malarzem. Tworzy swój własny oryginalny styl i język, który wyznacza mu wyraziste miejsce wśród artystów jego pokolenia w Polsce.  

Do 6 grudnia 2014. Warszawa. Galeria STALOWA. Berenika Kowalska – Malarstwo. Po prezentacji prac Romana Opałki, jednego z najwybitniejszych XX-wiecznych artystów polskich, Galeria powraca do promocji młodego malarstwa. Na listopadowej wystawie będzie można zobaczyć obrazy, wycinanki oraz haftowane makatki młodej artystki, od dawna współpracującej z Galerią - Bereniki Kowalskiej. Berenika Kowalska jest tegoroczną absolwentką krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom z wyróżnieniem w pracowni interdyscyplinarnej prof. Zbigniewa Bajka). W 2010 r. studiowała na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Leona Tarasewicza. W 2011 skończyła studia na międzywydziałowej Otwartej Pracowni Projektowania Mody. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w Krakowie, Warszawie, Gdańsku i za granicą. W 2014 r. otrzymała stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Do 3 grudnia 2014. Opole. Galeria ZPAP. "KOLOR-off". Wystawa grafiki studentów Instytutu Sztuki Uniwersytetu Opolskiego z pracowni Prof. Moniki Kamińkiej i Dr Bartłomieja Trzosa. Kurator Dr Bartłomiej Trzos. Uczestnicy: Marta Momot, Klaudia Eckert, Marta Wolna, Nikola Kravets, Mateusz Malarz, Joanna Rudnicka, Roksana Robok, Paweł Klimczak, Szymon Puto, Monika Kalla, Marek Szymczak, Aleksandra Rodzik, Agnieszka Sozańska, Ksenia Czernoliakhova, Paulina Ornatowska, Jolanta Wawrzonek. Wystawa "KOLOR-off" jest przeglądem dokonań studentów Instytutu Sztuki w zakresie grafiki warsztatowej jak i cyfrowej. W przypadku tej wystawy, poszukiwania własnej wypowiedzi artystycznej młodych artystów oparte są na tradycyjnym warsztacie, gdzie podstawowym środkiem ekspresji staje się manualna umiejętność uzewnętrznienia własnych idei poprzez akwafortę, suchą igłę, akwatintę. Eksplorowany jest również świat cyfrowy, gdzie zauważalne są rozwiązania bliskie współczesnemu warsztatowi fotograficznemu, w którym obraz złapany przez obiektyw i wygenerowany cyfrowo służy do dalszych poszukiwań graficznych, dając w rezultacie obrazowanie w postaci grafiki cyfrowej i sitodrukowej.

Do 16 listopada 2014. Katowice. Organizatorzy: Instytucja Kultury Ars Cameralis, Urząd Marszałkowski, Miasto Katowice, Galeria BWA, ASP Katowice, Galeria Rondo Sztuki Patronat medialny: Trójka PR, Dwójka PR, TVP Katowice, Polskie Radio Katowice, Gazeta Wyborcza, Co Jest Grane, Ultramaryna, onet.pl, SZUM, Obieg, Notes na 6 Tygodni. Per Ars Ad Astra — wystawa jubileuszowa Instytucji Ars Cameralis. Wystawa odbywa się w ramach XXIII Festiwalu Ars Cameralis. Prace Jeana Michela Alberoli, Andrzeja Tobisa, Jacka Rykały, Marka Kusia, Wojciecha Kucharczyka, Sławomira Rumiaka, Ireneusza Walczaka, Mariana Oslislo czy Sławomira Elsnera są więc nie tylko wyjątkową dedykacją dla Instytucji Ars Cameralis z okazji jej XX-lecia. Ekspozycja tych szczególnych prac, jak i całego dorobku artystycznego Ars Cameralis, jest jednocześnie podziękowaniem złożonym przez Instytucję nie tylko ich autorom, ale wszystkim współpracującym z nią artystom.

Do 31 października 2014. Poznań. Galeria Art Stations. „Instalatorzy”. Artyści: Wojciech Bąkowski, Jan Berdyszak, Izabella Gustowska, Jarosław Kozłowski, Katarzyna Krakowiak, Mariusz Kruk, Maciej Kurak, Piotr Kurka, Agata Michowska, Antoni Mikołajczyk, Andrzej Pepłoński, Monika Sosnowska. Kurator: Mateusz Bieczyński Współpraca i aranżacja wystawy: Maciej Kura. Tytułowych Instalatorów łączą dwie cechy. Przede wszystkim każdy z bohaterów wystawy w galerii Art Stations silnie związany jest, jako absolwent lub wykładowca, z Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu (wcześniej Akademią Sztuk Pięknych). Drugim elementem wspólnym dla tej grupy twórców jest medium artystyczne – instalacja. Punktem wyjścia wystawy jest termin „Poznańska Szkoła Instalacji” (PSI) ukuty w latach 90. przez krytyków związanych z magazynem Raster. Konfrontacja tej kategorii z rzeczywistością i aktualnym dorobkiem Instalatorów stała się naczelną motywacją przy tworzeniu koncepcji wystawy. W kontekście ekspozycji termin „instalacja” należy rozumieć szeroko, jako dzieło plastyczne o przestrzennym charakterze, złożone z elementów składowych o różnej naturze (np. rzeźba, obiekt, video, fotografia), którego znaczenie łączy się silnie z kontekstem prezentacji. Już ta pojemna definicja pojęcia zwiastuje, że wystawa będzie przeglądem dzieł charakteryzujących się różnorodnością form, tematów i przekazów, stąd medium jest tutaj stosunkowo luźną klamrą, a nie kluczem służącym stworzeniu całościowej charakterystyki „poznańskiego ducha sztuki”. Czy w związku z tym zasadne jest zamykanie dzieł poznańskich artystów, nazywanych przez Rastrowców prześmiewczo „psikusami” (pochodna od skrótu PSI), w ramy jednej szkoły? Ekspozycja podzielona jest na trzy części odpowiadające trzem generacjom Instalatorów. Ten układ umożliwi widzom obserwację rozwoju medium w twórczości poznańskich artystów w ramach poszczególnych pokoleń, ale także pomiędzy generacjami.

Do 28 września 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”."Milczenie Marcela Duchampa jest przeceniane". Część 2 aneksu do wystawy ARENA "Milczenie Marcela Duchampa jest przeceniane" 11.04 – 28.09.2014. Artyści: Justyna Scheuring, Łukasz Surowiec, Zbyszko Trzeciakowski, Andrzej Wasilewski. Kurator: Piotr Lisowski. Projekt Milczenie Marcela Duchampa jest przeceniane stanowi aneks do wystawy Arena [http://csw.torun.pl/wystawy/baza-wystaw/arena] badającej różnorodność sposobów artystycznego i kulturowego zaangażowania na szeroko rozumianej społecznej i politycznej płaszczyźnie.Jego kształt i charakter podyktowany został tematem wystawy, dla której punktem wyjścia jest artystyczna postawa Josepha Beuysa, a w szczególności działania twórcy, które podejmują refleksję dotyczącą społecznej roli artysty i sztuki oraz budowania nowych relacji w kreowaniu i modernizowaniu społecznych więzi. Tytuł projektu został zaczerpnięty od akcja Beuysa przeprowadzonej w 1964 roku, podczas której artysta podjął dialog z dokonaniami Marcela Duchampa, krytykując jego wycofanie się z działalności artystycznej. To upomnienie się o obecność, uczestnictwo i odpowiedzialność, okupione jest wiarą w kreatywną siłę każdej jednostki, tłumioną jedynie przez standaryzację zachowań i sztywne ograniczenia społeczne, polityczne, kulturowe. Propozycja aneksu zakłada czteroczęściową narrację, zbudowaną z indywidualnych prezentacji, gdzie wariant obecności i zaangażowania sprowadza się do wyrażeń: wykluczenie, diagnoza, manipulacja, radykalizm, anarchizm, relacja, przetrwanie. Ten niekoniecznie linearny ciąg w swojej konsekwencji stanowi formę negocjacji i konfrontacji, ale także powinności wobec codziennej rzeczywistości, której najwartościowszy kształt wypełniają wzajemne relacje.

Do 28 września 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”. ARENA. Artyści: Aderemi Adegbite, Manolis Anastasakos & Alexandros Vasmoulakis, Mirosław Bałka, Guy Ben-Ner, Joseph Beuys, Victor Ehikhamenor, Ninar Esber, Hans-Peter Feldmann, Edy Ferguson, Dor Guez, Chaja Hertog & Nir Nadler, Adelita Husni-Bey, Jannis Kounellis, Oliver Laric, Cristina Lucas, Maha Maamoun, Jumana Manna & Sille Storihle, Jasmina Metwaly, Gustav Metzger, Avi Mograbi, Anna Moreno, Ciprian Mureşan & Gianina Cărbunariu, Ima-Abasi Okon, Itamar Rose, Roee Rosen, Michal Rovner, Justyna Scheuring, Ruti Sela & Maayan Amir, Marinella Senatore, Katharina Sieverding, Łukasz Surowiec, Adrian Tranquilli, Zbyszko Trzeciakowski, Adejoke Tugbiyele, Mona Vatamanu & Florin Tudor, Andrzej Wasilewski, Wooloo, Zafos Xagoraris. Kuratorka: Dobrila Denegri. W naszych czasach nie można „trzymać się z dala od polityki”. Te słowa George'a Orwella pozostają ciągle aktualne i prawdziwe, zwłaszcza w kontekście dwóch ostatnich dekad. Począwszy od obalenia muru berlińskiego, poprzez zamach na WorldTrade Center, aż po globalny kryzys finansowy, życie w skali całej planety staje się coraz bardziej podporządkowane wpływowi polityki. Sztuka zarówno prowadzi do tych przewrotów, jak i je dokumentuje. Szuka nowych dróg zmian społecznych, ale także tworzy przestrzeń refleksji i dyskusji. Dokładnie na tych przesłankach oparta jest Arena – projekt, który funkcjonować ma nie tylko jako wystawa, ale też dynamiczny program pokazów wideo – medium, które w sposób najbardziej masowy rozpowszechnia i kanalizuje dziś przekaz artystyczny. To również platforma wykładów, spotkań i dyskusji z udziałem międzynarodowych kuratorów oraz uczestniczących w projekcie artystów, a także gościnnych wykładowców z Polski. Punktem wyjścia projektu wystawienniczego Arena jest twórczość i artystyczna sylwetka Josepha Beuysa. Tytuł wystawy nawiązuje do pracy Arena (gdzie bym dotarł, gdybym był inteligentny!), która stanowi punkt zwrotny w jego działalności jako artysty i aktywisty. Prezentowana ona będzie jako reedycja materiałów dokumentacyjnych, którą znana niemiecka artystka i fotograficzka Katharina Sieverding stworzyła specjalnie na potrzeby tej ekspozycji. mediów i wpływu, jaki mają na nasze postrzeganie społeczeństwa.

Do 1 września 2014. Warszawa. Galeria Działań. AKTYWNA CISZA. Kuratorzy: Fredo Ojda, Grzegorz Borkowski. „(...) chcemy zaakcentować wartość ciszy, jako umożliwiającej autentyczną rozmowę i aktywność, ciszy jako przestrzeni uwolnionej od presji rutynowego reagowania na okoliczności. Ciszy, która nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz szansą wytyczenia w niej drogi.” („Bo w gruncie rzeczy te najprostsze zjawiska w sztuce prowadzą nas gdzieś Strefę Ciszy. Ciszy, a nie końca sztuki”.Jerzy Ludwiński) Lista artystów biorących udział w wystawie: Teodor Ajder (PL), Fernando Aguiar (Portugal), Paweł Bagiński (PL), Bruce Barber (Canada),Jacek Bąkowski ((PL), John M. Bennett (USA), Katy Bentall (PL), Iza Bick-Bagińska (PL), Krystyna Borkowska (USA), Grażyna Borowik (PL), Izabella Bryzek (Great Britain), Jan Chwałczyk (PL), Ryosuke Cohen (Japan), Andrzej Ciesielski (PL), Janusz Ducki (PL), Andrzej Dudek-Dürer (PL), Jerzy Derkacz (PL), Petra Deus (Germany), Leopold Duszka-Kołcz (USA), Jacek Dyrzyński (PL), Anna Francman (PL), Giovanni Fontana (Italy), Klaus Groh (Germany), Alojzy Gryt (PL), Marcin Harlender (PL), John Held jr (USA), Małgorzata Iwanowska – Ludwińska (PL), Jacek Jagielski (PL), Alicja Jodko (PL), Wolf Kahlen (Germany), Koji Kamoji (PL), Arek Karapuda (PL), Heinz Kasper (Germany), Jacek Kasprzycki (PL), Roberto Keppler (Brazil), Lise Kjaer (USA), Krzysztof Klimek (PL), Roscislav Koterlin (Ukraine), Piotr C. Kowalski (PL), Makoto Kobayashi (Japan), Jacek Lilpop (PL), Wiesław Łuczaj (PL), Hanna Łuczak (PL), Ryszard Ługowski (PL), Ruggero Maggi (Italy), Zbigniew Makarewicz (PL), Daria Milecka (PL), Jan Mioduszewski (PL), Andrzej Mitan (PL), Emilio Morandi (Italy), Ewa Myoshin Hadydon (Japan), Nyogen Nowak (Japan), Fredo Ojda (PL), Andrzej Partum (PL), Andrzej Pepłoński (PL), Cheryl Penn (South Africa), Paweł Petasz (PL), Waldemar Petryk (PL), Justyna Pikulska (PL), Leszek Przyjemski (Germany), Podpis nieczytelny/illegible signature (PL), PWK (Switzerland), Władysław Radziwiłłowicz (PL), Tulio Restrepo (Colombia), Józef Robakowski (PL), Grzegorz Rogala (PL), Nigel Rolf (Ireland), Agnieszka Rożnowska (PL), Wojciech Różyński (PL), Jan Rylke (PL), Piotr Sakowski (PL), Maciej Sawicki (PL), Alan Scaritt (USA), Renato Sclaunich (Italy), Ignacy Skwarcan (PL), Marian Stępak (PL), Małgorzata Szandała (PL), Zbigniew Tomaszczuk (PL), Lubomyr Tymkiv (Ukraine), Carole Willbrand (Germany), Krzysztof Wojciechowski (PL), Anatolij Zwirzyński (Ukraine).

Do 31 sierpnia 2014. Poznań. Muzeum Archidiecezjalne. "Grafiki i akwarele Hieronima Różańskiego".Zapomnienie i niepamięć są chyba największym ciosem dla dorobku artysty – szczególnie wtedy, kiedy ten całe swe życie poświęcił problemom sztuki i jej arkanom. Dlatego też na szczególną uwagę zasługują wszelkie inicjatywy związane z ochroną i popularyzacją dorobku twórców, których dzieło rozpatrywane ogólnie i całościowo wydaje się być godnym zapamiętania „faktem” kulturowym, lecz które niestety jest jednocześnie narażone na bezlitosne oddziaływanie fali ludzkiej nieuwagi i obojętności. (…) Krystyna Różańska-Gorgolewska w 2010 roku, kończąc swe studia na Wydziale Edukacji Artystycznej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu – napisała pracę magisterską pod kierunkiem profesora Romana Kubickiego pt. „Hieronim Różański – mistrz wielu dyscyplin”, poprzez którą starała się utrwalić pamięć o swym Ojcu oraz jego artystycznych dokonaniach. Cztery lata później, a więc latem 2014 roku, córka artysty podejmuje inicjatywę zorganizowania wystawy wybranych grafik i akwarel z dorobku Różańskiego w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu. Przy okazji tego właśnie wydarzenia warto przypomnieć, choć w paru słowach, charakter wspomnianych prac oraz ich relacje wobec tendencji artystycznych lat 60. i 70. minionego wieku. (…) Hieronim Różański ukończył studia artystyczne w 1954 roku i niewątpliwy wpływ na jego fascynacje malarskie miał „kanon” polskiego malarstwa kolorystyczno-kapistowskiego. Koloryzm polski był bowiem w tym czasie jedną z doktryn i konwencji dominujących na ówczesnej scenie artystycznej. Preferencje wspomnianego kanonu silnie oddziaływały na całą późniejszą twórczość malarską Hieronima Różańskiego, w tym pośrednio także na jego kameralne obrazy akwarelowe.” (Rafał Boettner-Łubowski)

Do 31 sierpnia 2014 Legnica. Galeria Sztuki. Biosfera Juliusza Kosina. Malarstwo artysty jest zapisem emocjonalnego przeżywania więzi z miastem, które dla niego jest strukturą „naturalną”, organiczną, żyjącą własnym życiem – właśnie tytułową „biosferą”. Jego pejzaż, często zatopiony w mroku nocy, posiada walory metafizyczne. Stąd miasto na płótnach krakowskiego twórcy jest bardziej podmiotem niż przedmiotem malarskich poszukiwań. Juliusz Kosin – rocznik 1989, zdobywca Grand Prix w 23. Ogólnopolskim Przeglądzie Malarstwa Młodych PROMOCJE 2013, absolwent malarstwa w ASP im. J. Matejki w Krakowie. Laureat stypendium twórczego i artystycznego Prezydenta Miasta Częstochowy oraz stypendium rektora dla najlepszych studentów ASP, wyróżniony na XI Jesiennym Salonie Sztuki Homo Quadratus Ostroviensis.

Do 31 sierpnia 2014 Legnica. Galeria Sztuki. Łemkowskie Jeruzalem. Ekspozycję przedstawiającą prace artystów związanych z kulturą łemkowską, m.in. Nikifora.

Do 31 sierpnia 2014. Białystok. Galeria Arsenał. Eliza Proszczuk – "Pasiak".

Do 27 sierpnia 2014. Bielsko-Biała. Galeria Bielska. 3. Bielski Festiwal Sztuk Wizualnych 2014. (pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Bielska-Białej Jacka Krywulta) Stanowi on kontynuację wystaw środowiskowych bielskich artystów, organizowanych od 1945 roku, które dawniej odbywały się w formie wiosennych i jesiennych salonów sztuki. Obecnie formuła festiwalu została rozszerzona. Jak pisze kurator festiwalu, dyrektor Galerii Bielskiej BWA, Agata Smalcerz – „Sztuki wizualne to pojęcie, które w szerszym użyciu pojawiło się pod koniec XX wieku, zastępując dotychczasowe plastyka. Już nie tylko malarstwo, rzeźba, rysunek i grafika są domeną dzisiejszych artystów; coraz bardziej popularne są tzw. nowe media: fotografia, wideo, instalacja, performans. To nowe pojęcie obejmuje więc szerszy zakres aktywności twórczej współczesnych artystów plastyków”. Pierwsza edycja festiwalu odbyła się w 2007 roku. Wystawy trzeciej edycji, prezentowane w kilku miejscach w Bielsku-Białej, mają na celu konfrontację różnych postaw twórczych i zaprezentowanie najnowszych dokonań artystów z bielskiego regionu. Festiwal ma charakter interdyscyplinarny, obejmuje 13 kategorii z różnych obszarów sztuki wizualnej: malarstwo, rysunek, grafikę, plakat, fotografię, rzeźbę, obiekt, instalację, ceramikę, tkaninę, film, wideo i performans. W tegorocznej edycji bierze udział ponad 160 artystów. Ich prace będą eksponowane w Galerii Bielskiej BWA, Muzeum Historycznym w Bielsku-Białej: na Zamku książąt Sułkowskich i Starej Fabryce, w Galerii Fotografii B&B oraz Fundacji Centrum Fotografii. Oprócz tego, tak jak w poprzednich edycjach, festiwal wyjdzie poza wnętrza galerii i muzeów, prezentując dzieła artystów również w przestrzeni publicznej. Podczas wernisażu zostaną uhonorowani wybrani przez jury artyści. Nagrodę Główną wręczy Prezydent Miasta Bielska-Białej Jacek Krywult, Nagrodę Sponsora – jej fundator, przedstawiciel firmy AQUA SA. Zostaną przyznane także Nagrody Specjalne Festiwalu w postaci wystaw indywidualnych: w Galerii Bielskiej BWA przez Dyrektora Galerii Bielskiej BWA, w Galerii Fotografii B&B przez Prezesa Fundacji Centrum Fotografii, a także w Galerii ZPAP przez Prezesa Okręgu ZPAP w Bielsku-Białej. Organizatorem festiwalu jest Galeria Bielska BWA, współorganizatorami: Muzeum Historyczne w Bielsku-Białej, Galeria Fotografii B&B i Fundacja Centrum Fotografii oraz Zarząd Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków. Kurator festiwalu – Agata Smalcerz.

Do 24 sierpnia 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”."Milczenie Marcela Duchampa jest przeceniane". Część 3: Zbyszko Trzeciakowski – Probabilizm stanu pozornego. Wchodząc w obszar sztuki Zbyszko Trzeciakowskiego (1957-2006), napotykamy przestrzeń sytuującą się pomiędzy dwoma elementami. Pierwszy z nich zasadza się na medialnych poszukiwaniach, skoncentrowanych na zapisie mechanicznym (fotografia, wideo). Drugi pociąga za sobą intymne, skrajne i destrukcyjne doświadczenia wykorzystujące ciało (działania, performance). Dopiero na styku tych elementów w konsekwencji kształtuje się forma, dla której najistotniejsza pozostaje obecność oraz kontakt z żywą osobą. Niezależnie od tego, czy kierunek działań artysty zmierzał w stronę doświadczania samego siebie, badania i rejestracji medium, czy też poszukiwania nowych form kontaktu, to właśnie czynnik ludzki – nawet jeżeli często ograniczony tylko do roli przypadku – wyznaczał wspólny horyzont doświadczania. Rzeczywistość, codzienność, ale także realia społeczno-polityczne traktowane były jako rodzaj pola poznawczego, w którym zaistniałe sytuacje i zdarzenia stają się przyczyną do podjęcia trudu odkrywania, w jaki sposób możemy kształtować świat, w którym żyjemy. Niezależnie od jego pozorności i skutków takiego odkrycia. Wystawa, prezentując ślady i urywki działań artysty, akcentuje tę formę, przypominając fotograficzne eksperymenty oraz radykalne w swoim charakterze akcje z pierwszej połowy lat osiemdziesiątych XX wieku. Nie bez znaczenia pozostają związki artysty ze środowiskiem Kultury Zrzuty. Trzeciakowski jako uczestnik ruchu brał udział między innymi w prywatnych plenerach w Teofilowie (1983) i Zadzimiu (1982), współpracował z pismem „Tango”, a w późniejszym czasie współredagował własny artzin „bez tytułu”. Niezależne środowisko artystyczne i specyfika jego działania stały się ważnym kodem twórczości artysty. Trzeciakowski do końca był na marginesie, sytuując się poza wyborami, które narzucała rzeczywistość, wymykając się schematycznemu myśleniu i postępowaniu. To wycofanie  i permanentne trwanie w tym stanie pozostało jego najbardziej radykalnym gestem.

Do 24 sierpnia 2014. Poznań. Muzeum Narodowe, Galeria Malarstwa i Rzeźby."Jan Berdyszak. Horyzonty grafiki". Stolica Wielkopolski oddaje swoisty hołd jednemu z najciekawszych polskich artystów, który od połowy XX wieku jest związany z poznańskim środowiskiem artystycznym. Jan Berdyszak to obecnie jeden z „Instalatorów” na wystawie w Galerii Art Stations, ale przede wszystkim bohater indywidualnej ekspozycji, zatytułowanej „Horyzonty grafiki” w tutejszym Muzeum Narodowym. Okazją do zorganizowania tego szczególnego wydarzenia są nie tylko 80. urodziny artysty, ale także podarowanie instytucji 167 grafik jego autorstwa z lat 1959-2004. Organizatorzy postanowili zaprezentować około 60 prac, które są wizytówkami jego najważniejszych cykli – dzięki temu odwiedzający mogą prześledzić rozwój sztuki tego artysty, począwszy od tradycyjnej grafiki z lat 60. XX wieku aż po nowatorskie dzieła powstałe na przełomie wieków. Co najważniejsze, wystawa jest kolejnym dowodem na otwartość sztuki tego twórcy, który wciąż podaje w wątpliwość granice poszczególnych dziedzin artystycznych. Pojęcie „grafiki” nie jest dla Berdyszaka czymś stałym i zawężonym stylistycznie, co udowadnia w podejmowanych eksperymentach formalnych.

Do 17 sierpnia 2014. Kraków. Bunkier Sztuki. Anna Baumgart - Zaśpiewajcie, Niewolnicy. kurator: Tomasz Plata. Anna Baumgart lubi gry – z historią, z tradycjami kultury, ze schematami naszego myślenia. Lubi także przedstawienia. Sytuacje teatralne czy performatywne powracają w jej pracach z wielką regularnością. Niemal nieustannie ktoś kogoś tu odtwarza, wchodzi w czyjąś rolę, próbuje sprostać jakiemuś zapisanemu wcześniej scenariuszowi. Niekiedy efektem takiego działania jest ujawnienie represji, przemocy wpisanej w podobny układ, wydobycie jej na plan pierwszy. Kiedy indziej – coś więcej, czyli owej represji przekroczenie w subwersywnym geście zerwania ze społecznymi normami. Właśnie o takich grach opowiada wystawa „Zaśpiewajcie, niewolnicy”. Tytuł to pierwsze słowa z „Księcia Niezłomnego” Juliusza Słowackiego, dramatu otoczonego w historii polskiego teatru szczególną legendą. Realizacjom Baumgart towarzyszą interwencje o charakterze teatralnym, m.in. seria monologów „dopisanych” przez reżyserkę Weronikę Szczawińską postaci Bombowniczki – naga kobieta w ciąży z maską świni na twarzy staje się w efekcie Feniksaną, zapomnianą kobiecą bohaterką „Księcia Niezłomnego”. Wystawa rozgrywa się na granicy między sztukami wizualnymi a teatrem i performansem. Czy może raczej: odkrywa performatywny potencjał tego, co wizualne. Dowodzi, że to, co widzialne, może zostać odmienione, że nie jesteśmy skazani na obrazy, które zastaliśmy, które nam podsunięto, ponieważ w performatywnej grze możemy je przeobrazić w coś nowego, nadać im nowy sens.

Sierpień 2014. Warszawa. Uniwersytet Warszawski. NIE/SAMOWITE. W sierpniu koło naukowe Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego CZARNY KWADRAT organizuje wystawę NIE/SAMOWITE. W związku z tym zwracamy się do Państwa z prośbą o objęcie patronatem medialnym naszego wydarzenia. W tym celu pragniemy przybliżyć Państwu nasz projekt. Wystawa będzie mieć miejsce w warszawskiej galerii STARTER. Wernisaż planowany jest na 2.08.2014 na godzinę 19. Nasza inicjatywa ma na celu promocję młodej polskiej sztuki oraz zapoznanie szerszej publiczności z koncepcją „niesamowitości” jako kategorią estetyczną. Jurorami wspierającymi nasze przedsięwzięcie są: artysta Karol Radziszewski, zastępca dyrektora artystycznego Teatru Dramatycznego w Warszawie Dorota Sajewska, kierownik Zakładu Teorii Sztuki w IHS UW Gabriela Świtek oraz historyczka sztuki i kuratorka prowadząca galerię Starter Marika Zamojska. Na wystawie znajdą się prace: Magdaleny Lary, Soni Regi, Damiana Reniszyna, Mikołaja Sobczaka oraz Pawła Stasiewicza. Jest to już drugie tego typu wydarzenie utworzone w ramach powstałego w 2013 roku projektu kuratorskiego ABBILD, będącego częścią działalności CZARNEGO KWADRATU. Szczegółowe informacje dotyczące wystawy NIE/SAMOWITE oraz wcześniejszej wystawy URBILD/ABBILD organizowanej w lokalu_30 znajdują się na oficjalnej stronie projektu ABBILD. Link do wydarzenia na Facebooku.

Od 5 sierpnia 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”. Gra miejska WĘDRÓWKI Z NIESPORCZAKIEM - dla dzieci, dorosłych i zwierzaków. Od wtorku 5 sierpnia można w recepcji CSW dostać grę miejską (wiek: 5-105 lat).”Zapraszamy Was na WĘDRÓWKI Z NIESPORCZAKIEM – mikroskopijnym stworzeniem, które jest w stanie przetrwać najstraszniejszą katastrofę i co więcej, stało się inspiracją współczesnych artystów i architektów. NIESPORCZAK zaprasza Was do gry miejskiej: na wyznaczonej przez niego trasie, wiodącej przez toruńską Starówkę i Bydgoskie Przedmieście, będziecie musieli znaleźć kolejne zwierzaki i fantastyczne stworzenia, które na co dzień ukrywają się w tkance miasta. Przewidywany czas trwania wyprawy: ok 2,5 godz. Gra dostępna będzie od 5 sierpnia do końca wakacji w cenie biletu wstępu, do pobrania w recepcji CSW(w godzinach otwarcia Centrum).

Od 1 sierpnia 2014. Wernisaż godz. 19.00.Ostrów Wielkopolski. Galeria Sztuki Współczesnej, ul. Królowej Jadwigi 10. Nancy Skolos & Thomas Wedell, to amerykański duet artystyczny wykorzystujący w projektowaniu plakatów, okładek i wydawnictw kolaż fotograficzny, i typografię. Równolegle są wykładowcami Rhode Island School of Design, krytykami i autorami publikacji w zakresu projektowania graficznego. www.gsw.ostrowwlkp.pl

27 lipca 2014. Informacja o nagrodach w ramach konkursu: DESIGN 32 – Najlepsze Dyplomy Projektowe państwowych uczelni artystycznych w 2014 roku. Jury obradowało w następującym składzie: 1. Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku – prof. Janusz Akermann, Dziekan Wydziału Grafiki; 2. Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach – prof. Antoni Cygan, Rektor; 3. Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie – prof. Andrzej Ziębliński, Dziekan Wydziału Form Przemysłowych; 4. Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi – dr hab. Mariusz Włodarczyk, Prorektor ds. nauki, rozwoju i pozyskiwania funduszy; 5. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu – prof. Marek Owsian, Dziekan Wydziału Architektury i Wzornictwa; 6. Akademia Sztuki w Szczecinie – dr hab. Ireneusz Kuriata, Dziekan Wydziału Sztuk Wizualnych; 7. Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie – prof. Jerzy Bogusławski, Prorektor ds. inwestycji i rozwoju; 8. Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu – dr hab. Agata Danielak-Kujda, prof.  ASP, Prorektor ds. artystyczno-badawczych i naukowych; 9. Przewodniczący Zarządu ZAiKS – Janusz Fogler; 10. Stowarzyszenie Twórców Grafiki Użytkowej – Edgar Bąk. Wystawa DESIGN 32 – Najlepsze Dyplomy Projektowe odbywa się w Galerii ASP Katowice Rondo Sztuki w Katowicach do 31 sierpnia 2014. Jak co roku swoja nagrodę przyzna też publiczność. 25 lipca uruchomiona zostanie wirtualna galeria prac dyplomowych gdzie będzie można oddać swój głos na dwa sposoby:- głosując na stronie http://www.asp.katowice.pl/ - lajkując na profilu FB https://www.facebook.com/Design28. Głosy zostaną zliczone po zakończeniu wystawy, a wśród głosujących rozlosowane zostaną nagrody ufundowane przez młodą śląską markę 0-32.

Do 1 lipca 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”. „TORMIAR” Festiwal Architektury i Wzornictwa. Plastyka Toruńska. 

Architektura wnętrz 1945–2000. Wystawa jest opowieścią o miejscach i ludziach, którzy tworzyli krajobraz Torunia w 2. połowie XX wieku. Powstająca w tym okresie architektura wnętrz warunkowana była przez wydarzenia polityczne, zmiany obyczajowe, rozwój gospodarczy. Dziś pozostaje ona wyjątkowym źródłem wiadomości o mieście, które pragnęło być nowoczesne, podążając w swej architekturze za najnowszymi tendencjami obecnymi w kraju i poza jego granicami. Jest przykładem możliwości projektowych, a także ambicji ówczesnych architektów oraz plastyków. Jest również cennym świadectwem zmieniających się realiów i potrzeb oraz możliwości technicznych. Plastyka Toruńska stanowi punkt wyjścia dla dyskusji, jest zaledwie rozpoczęciem tematu. Niektóre z pokazanych tu wnętrz wciąż istnieją, jednak wiele uległo przekształceniom, modernizacji lub nawet destrukcji, powoli znikając z krajobrazu miasta. Warto jednak przyjrzeć im się dokładniej, zwrócić uwagę na ich wartość artystyczną, wykonawczo-rzemieślniczą, a także funkcjonalną. 

II Indywidualna wystawa prac Franciszka Michałka. Projekty dekoracji wnętrz. Franciszek Michałek (1923–2006) to jedna z najciekawszych postaci powojennej sceny artystycznej Torunia – aktywny działacz lokalnego środowiska twórczego, społecznik, wieloletni prezes Związku Polskich Artystów Plastyków. Przez trzy dekady był czołowym malarzem-dekoratorem wnętrz nowo powstających budynków w mieście i regionie. Jego dekoracje zniknęły jednak z obiektów, dla których je projektował, a on sam jako twórca został zapomniany. Tytuł wystawy w sposób bezpośredni nawiązuje do pierwszej prezentacji dzieł artysty w toruńskim Biurze Wystaw Artystycznych (1965). Pomimo iż Michałek pozostawił po sobie kilkaset szkiców, projektów i obrazów, jego twórczość przez kolejne półwiecze nie doczekała się opracowania ani ekspozycji. W ciągu całego życia malarz brał udział tylko w kilku wystawach zbiorowych, a obok wspomnianej wystawy z 1965 r., samodzielnie prezentował swoje rysunki jeszcze tylko raz, rok później, w Klubie „Millenium” w Toruniu. Projekty autorstwa Michałka pokazywane są publiczności po raz pierwszy. Na wystawie znajdują się obok nich dwa obiekty zrealizowane według pozostawionych przez artystę rysunków: wielkoformatowa ceramiczna mozaika, odtwarzająca kompozycję przeznaczoną dla Hotelu Pracowników Zagranicznych Zakładów Azotowych we Włocławku, oraz świetlno-malarska dekoracja sali projekcyjnej Kina „Górnik” w Łęczycy.

Do 18 maja 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”. Spójrz na mnie… (tak piękną, tak zabawną) Look at me...(so beautiful, so fun) Artyści: Anita Frech i Jakob Lena Knebl, kuratorka: Pia Jardí. Wystawa jest prezentacją fotografii dwóch artystek austriackich, Anity Frech (St. Pölten, 1973) oraz Jakoba Leny Knebl (Wiedeń, 1970). Obie wykorzystują w pracy własne ciało oraz jego opakowanie, tworząc z nich scenerię swoich przedstawień. Twórczość Jakoba Leny poświęcona jest zagadnieniom związanym z płcią kulturową, natomiast prace Anity Frech konstruowane są przy pomocy elementów i kodów nawiązujących do „sfery kobiecości”, jednak na tej wystawie ich dokonania po raz pierwszy zostały zaprezentowane z innej perspektywy. Twórczość artystek odczytano jako przejaw oraz artystyczne studium społecznego i kulturowego zjawiska, które zdominowało współczesną kulturę materializmu i konsumpcjonizmu – mody.

Do 27 kwietnia 2014. Warszawa. Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki. Paulina Ołowska. Czar Warszawy. To pierwsza tak obszerna prezentacja twórczości Pauliny Ołowskiej w Polsce, pokazująca wielowątkowość zarówno tematyki, jak i metod pracy artystki. Zawiera malarstwo, rzeźbę, scenografię, instalacje, neon, asamblaż, rysunek, kolaż i tkaninę, oraz przygotowaną specjalnie na wystawę nową instalację – sklep z kolekcją mody firmy Clemens en August. W swoich pracach artystka porusza problem związków pomiędzy historycznymi awangardami i teraźniejszością, tworząc swoisty melanż sztuk – wysokiej z użytkową i popularną. Interesuje ją współczesność i aktualność, którą zderza z utopijnymi wizjami z przeszłości, namawiając widza do refleksji nad zapomnianą estetyką i ideologią. Tytuł wystawy pochodzi od nazwy perfumerii na rogu ulic Kruczej i Żurawiej w Warszawie, istniejącej od lat 60. Paulina Ołowska urodziła się w 1976 roku w Gdańsku. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych: 50. Biennale w Wenecji, 2003; 9. Biennale w Istambule, 2005; 1. Biennale w Moskwie, 2005; 5. Berlińskim Biennale Sztuki Współczesnej, 2008; „Ecstatic Alphabets”, MoMA, Nowy Jork, 2012; „Ostalgia”, New Museum, Nowy Jork, 2012; Carnegie International, Pittsburgh, 2013. Wybrane wystawy indywidualne: „Head-Wig (Portrait of an Exhibition)”, Camden Arts Centre, Londyn, 2009; „Applied Fantastic”, Metro Pictures, Nowy Jork, 2010; „Accidental Collages”, Tramway, Glasgow, 2010; „Zemsta Wróżki”, Fundacja Galerii Foksal, Warszawa, 2011; „Mother200”, Simon Lee Gallery, Londyn, 2012; Kunsthalle Basel, Bazylea, 2013.

Do 9 marca 2014. Toruń. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”. DYPLOM 2013. Dyscypliny: grafika / malarstwo / rzeźba / edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych/ konserwacja i restauracja dzieł sztuki. (Otwarcie wystawy: piątek, 14 lutego 2014 roku, godz. 19.00). Jak co roku o tej porze, Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu i CSW zapraszają na wystawę, która dzięki swojej wieloletniej tradycji stała się wyraźnym i pewnym znakiem na mapie twórczego życia środowiska artystycznego Torunia. DYPLOM 2013 to wystawa najlepszych prac dyplomowych absolwentów Wydziału Sztuk Pięknych UMK. Absolwenci Wydziału z wszystkich kierunków, czyli Malarstwa, Rzeźby, Grafiki, Edukacji Artystycznej w zakresie Sztuk Plastycznych oraz Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki, zaprezentują najciekawsze realizacje dyplomowe powstałe w 2013 roku. Na wystawę składają się najlepsze prace dyplomantów WSP, które powstały w Instytucie Artystycznym - stworzone różnorodnymi technikami, od malarstwa, przez rzeźbę, grafikę, rysunek, aż po nowe media. Pulsujące życiem, wrażliwością, świeżością i przeróżnymi talentami prace sygnalizują ciągłe poszukiwania nowych środków wyrazu i oryginalnych wypowiedzi przez rozpoczynających dorosłe artystyczne życie młodych twórców. Część ekspozycji tworzą też prace dyplomowe z Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa z kierunku Konserwacja i Restauracja Dzieł Sztuki - im także warto się bliżej przyjrzeć, wskazują bowiem nie tylko na dorobek i tradycję, ale także na nieustanny rozwój tzw. Toruńskiej Szkoły Konserwacji. Podczas finisażu wystawy w CSW 7 marca 2014 r. o godz. 13.30, najlepsi z najlepszych dyplomantów, prezentujących swoje prace, otrzymają medale: im. Tymona Niesiołowskiego, im. Janusza Boguckiego, im Adolfa Ryszki, a także nagrody, w tym nagrodę im. Jerzego Remera, im. Leonarda Torwirta oraz im. Josepha Saundersa.

Do 6 lutego 2014. Warszawa. Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki. Aneta Grzeszykowska - Śmierć i Dziewczyna. Na wystawę Anety Grzeszykowskiej w Zachęcie składają się filmy z ostatnich lat oraz nowa seria zdjęć przygotowana specjalnie z myślą o tym pokazie. Wybór prac ujawnia podstawowe strategie artystyczne stosowane przez Grzeszykowską: manipulacje medium filmowym i fotograficznym, a w konsekwencji widzem, sięganie do prac innych artystów w celu nadania im nowych znaczeń. Prace te pozwalają dostrzec również główne motywy twórczości artystki: przetwarzanie historii osobistych, problemy reprezentacji ciała, jak bezceremonialne ujawnianie samej siebie, ale również autodestrukcyjne gesty – obsesyjne powracanie do kwestii niewidzialności, wymazywania swojej postaci.

Do 30 listopada 2013. Orońsko. Centrum Rzeźby Polskiej. "Magdalena Abakanowicz – Retrospektywa”. Dziś znana jako rzeźbiarka, swą aktywność artystyczną zaczynała Abakanowicz od kolorowych gwaszy i akwareli, w których w fantazyjny sposób przetwarzała motywy zaczerpnięte z królestwa fauny i flory. Prace te były wynikiem uczęszczania do pracowni malarskiej Marka Włodarskiego. Abakanowicz zawsze marzyła o realizacjach przestrzennych, jednak ze względu na rzekomy brak „wyczucia formy” nie została przyjęta do pracowni rzeźbiarskiej. Szybko odeszła od myślenia o tkaninie jako dwuwymiarowej dekoracji – jej formy zaczęły być przestrzenne. Wkrótce zaczęła korzystać także z innych materiałów jak: aluminium, drewno, brąz. W tym ostatnim artystka odlewała swoje „Tłumy”, z których najliczniejszy zbiór znajduje się w poznańskim Parku na Cytadeli („Nierozpoznani”). Także w Orońsku prace rzeźbiarki zostaną pokazane w plenerze – na terenie parku krajobrazowego.

Do 30 listopada 2013. Łódź. MGS, Re:Medium. Włodzimierz Cygan, "Po-Światy". Wystawa towarzysząca 14. Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź 2013. Wystawa jest wynikiem doświadczeń artysty, związanych z włączeniem do klasycznie tkanego gobelinu elementu technologicznej nowości w formie włókien optycznych. Prace zaprezentowane na wystawie w większości wykonane zostały w ostatnich 3 latach i są efektem najnowszych zainteresowań zmierzających do połączenia wartości tradycyjnych z nowymi technikami aranżacji wnętrz.

Do 3 listopada 2013. Łódź. Centralne Muzeum Włókiennictwa. 14 Międzynarodowe Triennale Tkaniny, Łódź 2013. W tegorocznej edycji udział bierze 131 artystów z 50 krajów. Na wystawie prezentowane są prace różnorodne, od klasycznych przyściennych po formy przestrzenne czy wręcz instalacje; od ciężkich gobelinów po lekkie ażury; od form figuralnych, przedstawiających - po różnego typu abstrakcje. Łódzkie triennale jest najstarszą, największą i najbardziej prestiżową na świecie wystawą promującą współczesną tkaninę. W dotychczasowych 13 edycjach, od 1972 r. swoje dzieła miało okazję zaprezentować już ponad 1000 artystów z 68 krajów.

Do 29 września 2013. Kraków. Muzeum Narodowe, Kamienica Szołayskich. "Zawsze Młoda! Polska sztuka około 1900". Wystawa prezentująca najlepszą sztukę polską około 1900 roku w odnowionych wnętrzach Kamienicy Szołayskich – Oddziale Muzeum Narodowego w Krakowie, w mieście-stolicy sztuki przełomu XIX i XX wieku. Tytuł ekspozycji odnosi się do niesłabnącej popularności sztuki tamtego okresu, mimo że wydawać by się mogło, iż powiedziano o niej już wszystko. Wystawa w wielu salach zaprezentuje dzieła najwybitniejszych artystów „sztuk czystych” epoki a także wybitne, nieczęsto wystawiane „sztuki piękne i użyteczne” – przykłady prac z innych dyscyplin, które tak imponująco rozkwitły u schyłku XIX wieku.

Do 15 września 2013. Toruń. CSW Znaki Czasu. Heinz Cibulka / W rytmie światła i mroku. Wystawa W rytmie światła i mroku prezentuje prace pochodzące z różnych okresów aktywności Heinza Cibulki: poczynając od współuczestnictwa w akcjach Rudolfa Schwarzkoglera i Hermanna Nitscha, poprzez wczesne obiekty i asamblaże, typowe dla artysty „obrazowe poematy” (kombinacje czterech fotografii z motywami charakterystycznymi dla Austrii, Europy, Afryki, Azji i Ameryki), kończąc na najnowszych wielkoformatowych cyfrowych kolażach oraz pracach multimedialnych. Heinz Cibulka urodził się w 1943 r. w Wiedniu. Od 1972 r. tworzył cykle fotograficzne, poematy obrazowe, obiekty i asamblaże, cyfrowe kolaże fotograficzne i różnorodne prace multimedialne we współpracy z innymi artystami. W latach 1980-2010 wraz z Magdaleną Frey dokumentował większość akcji Hermanna Nitscha. W latach 1989- 2002 zorganizował różnorodne wydarzenia we FLUSS – Lower Austrian Photo Initiative (Wolkersdorf, Austria). W latach 1997-1998 pełnił funkcję profesora wizytującego w dziedzinie fotografii na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Patronat Artluka. 

Do 8 września 2013. Wrocław. Muzeum Architektury. „Korespondaż”. Wystawa ta to historia niezwykłej korespondencji. Jiří Kolář zmarł dziesięć lat temu. Określany jako genialny samouk, eksperymentator wyrosły z XX-to wiecznych awangard, niezłomny poszukiwacz nowych form wyrazu. Uznawany jest za jednego z prekursorów rozwiązań grafiki komputerowej. Wystawiał swe prace na indywidualnych i zbiorowych wystawach na całym świecie, Wygrał Biennale w Sao Paulo, trzykrotnie miał samodzielne wystawy w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Podczas pobytu na emigracji próbowano skazać go na zapomnienie i wymazać jego sztukę z historii rodzimej kultury. Jiří poznał Béatrice Bizot pod koniec lata 1986 roku w normandzkim Etretat, dokąd wraz z żoną został zaproszony przez francuskich przyjaciół. Już na pierwszym spotkaniu zaproponował wymianę korespondencji. Niebawem przesłał również maszynopis „umowy”, zgodnie z którą ich pisemny dialog miał trwać dzień po dniu, przez okrągły rok. W wypadku widokówek adresowanych do Béatrice Bizot mamy do czynienia zarówno z listami obrazkowymi, jak i swoistym dziennikiem wizualnym. Ich kontakt nie skończył się po ustaniu tej ustanowionej pisemną umową wymiany listów. Wystawa zorganizowana została przez Galerię Miejską we Wrocławiu przy współpracy Galerii Narodowej w Pradze. Patronat Artluka. www.galeriamiejska.pl

Do 1 września 2013. Poznań. Art Stations. "Erna Rosenstein. Organizm". Tytułowy Organizm to obraz Erny Rosenstein z 1968 roku, przedstawiający wnętrze ciała, a zarazem maszynę. To organizm-mechanizm: dyskretny, kobiecy, ale i drapieżny. Artystka zapowiada wątki feministyczne, które pojawiły się w późniejszej sztuce kobiet, mówi o cielesności, zmysłowości, ale i obcości „tego co kobiece” w kulturze. Rosenstein, dorastając i kształtując się w dobie modernizacji lat 30., w przededniu Zagłady, doskonale znała doświadczenie obcości, tego co l’abject. 

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 19 kwietnia 2015. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art. "Thomas Hart Benton’s America Today Mural Rediscovered". Wystawa upamiętnia przekazanie epickiego fresku Thomas Harta Bentona od AXA Equitable Life Insurance Company dla Metropolitan Museum of Art w grudniu 2012 roku. Hart Benton (1889/75) namalował ten mural na nowojorskiej New School for Social Research zdobiąc salę konferencyjną szkoły w stylu modernistycznym na West 12th Street w Nowym Jorku. To rodzajowa panorama amerykańskiego życia w 1920 roku. Fresk „Dzisiejsza Ameryka” zaliczany jest do najbardziej znanych dzieł Bentona i jest jednym z najbardziej niezwykłych dokonań w amerykańskiej sztuce tego okresu. Mural składający się z dziesięciu paneli jest zaprojektowany dla w przestrzeni sali konferencyjnej, w którym pierwotnie wisiał. W Galerii znajdują się szkice i projekty tego gigantycznego muralu. Jackson Pollock był studentem Bentona w tym czasie i służył jako model w czasie powstawania muralu.

Do 19 kwietnia 2015. USA. Chicago. Museum of Contemporary Art. "Body Doubles". Jean Arp, Valerie Belin, Robert Gober, Rashid Johnson, Mike Kelley, Paul McCarthy, Bruce Nauman, Richard Price, Collier Shorr, Cindy Sherman, Xaviera Simmons, Wu Tsang i inni.

Do 1 marca 2015. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art. „Paryż Toulouse-Lautreca: grafiki i plakaty”(od 26 lipca 2014 roku). Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Montfa urodził się 24 listopada 1864 w Albi we Francji, zmarł 9 września 1901 na zamku Malrome w regionie Gironde – wybitny rancuski malarz i grafik. Przedstawiciel postimpresjonizmu, swoimi litografiami wywarł wielki wpływ na rozwój nowoczesnego plakatu. Pochodził z rodziny z arystokratycznymi korzeniami, która utraciła większość ze swojego prestiżu. Urodził się jako pierworodny syn hrabiego Alphonse i hrabiny Adèle de Toulouse-Lautrec. Toulouse żył swoją sztuką. Został on znaczącym przedstawicielem postimpresjonizmu, twórcą litografii i ilustracji, na których uwiecznił życie bohemy dziewiętnastowiecznego Paryża. W połowie lat 90 XIX wieku Toulouse tworzył ilustracje dla humorystycznego pisma Le Rire. Toulouse miał opinię duszy Montmartre – dzielnicy paryskiej, w której zamieszkiwał. Malarstwo Toulouse przedstawia życie Moulin Rouge i innych paryskich kabaretów i teatrów oraz burdeli (w których prawdopodobnie zaraził się kiłą). Często umieszczał w swoich pracach dwoje spośród znajomych – śpiewaczkę Yvette Guilbert i Louise Weber – tancerkę i twórczynię francuskiego kankana. Toulouse uczył malarstwa i pochwalał artystyczne postępy swojej modelki (i prawdopodobnie kochanki) – Suzanne Valadon. Toulouse zmarł w wieku 36 lat na terenie posiadłości rodzinnych w Malromé z powodu komplikacji zdrowotnych. Artysta został pochowany w Verdelais, Gironde, kilkanaście kilometrów od miejsca urodzenia. Po śmierci Toulouse, jego matka hrabina Adele de Toulouse-Lautrec i Maurice Joyant, marszand i przyjaciel Henryka z dzieciństwa, wypromowali jego sztukę. Matka Toulouse przeznaczyła pieniądze na budowę muzeum poświęconego artyście w Albi, miejscu urodzenia Henriego. Toulouse-Lautrec uznawany jest za genialnego artystę, posiadającego zadziwiającą umiejętność obserwacji połączoną z wyjątkową sympatią i zrozumieniem dla ludzkości. 1 listopada 2005 obraz Praczka został sprzedany w domu aukcyjnym Christie's za 22 416 000 dolarów amerykańskich.

Do 16 lutego 2015. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art."Cubism. The Leonard A. Lauder Collection". Georges Braque, Juan Gris, Fernand Léger, Pablo Picasso. Prekursorami kubizmu byli Pablo Picasso i Georges Braque. Po raz pierwszy określenia kubizm użył krytyk sztuki Louis Vauxcelles. W języku francuskim brzmi ono cubisme i pochodzi od łacińskiego słowa cubus, co oznacza kostka lub sześcian. Ten termin przyjął się i szybko wszedł do powszechnego użytku, jednak twórcy tego kierunku długo unikali jego stosowania.W całej historii malarstwa nie było innego tak intensywnego zerwania z osiągnięciami sztuki, jak to dokonane przez kubistów. Kubistom zaś zależało na zdefiniowaniu rzeczywistości, wydobyciu “stereometrycznej struktury przedmiotów”. Kubizm przyczynił się wraz z impresjonizmem i ekspresjonizmem do rozwoju Pierwszej Awangardy. Chociaż sam nie zaliczał się do sztuki awangardowej, dzięki zastosowaniu nowych technik takich jak deformacja, dekonstrukcja i kolaż, wywarł wielki wpływ na nowoczesną estetykę. Kubizm był inspiracją i impulsem do rozwoju takich kierunków jak: konstruktywizm, futuryzm i ekspresjonizm.

Do 15 lutego 2015. Austria. Wiedeń. Kunsthistorisches Museum."Velázquez". Diego Rodríguez de Silva y Velázquez (ochrzcz. 6 czerwca 1599 w Sewilli, zm. 6 sierpnia 1660 w Madrycie) – hiszpański malarz, przedstawiciel baroku, portrecista, nadworny malarz króla Filipa IV. Obok van Dycka i Rembrandta był najwybitniejszym portrecistą XVII w. Malował też obrazy religijne i mitologiczne, a także sceny rodzajowe. W 1623 został malarzem nadwornym króla Filipa IV. Wykonywał portrety reprezentacyjne i dworskie, głównie króla Filipa IV (ponad 30) i członków jego rodziny, dworzan (seria karłów i błaznów) oraz znanych postaci bywających na dworze hiszpańskim. Poczynając od XIX wieku, dzieła Velázqueza stały się inspiracją dla wielu malarzy, szczególnie Francisca Goi i Édouarda Maneta (nazwał go „malarzem nad malarzami”). Wielu współczesnych artystów, między innymi Pablo Picasso i Salvador Dalí, złożyli hołd Velázquezowi, powołując się na jego obrazy w niektórych swoich sławnych dziełach. Oddziałał też na polskich artystów m.in. na Piotra Michałowskiego i Olgę Boznańską. Najwięcej jego płócien (ponad 1/3 dorobku) znajduje się obecnie w muzeum Prado w Madrycie. Imponująca jest także seria portretów w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu.

Do 1 lutego 2015. Niemcy. Monachium. Haus der Kunst."Georg Baselitz – Back then, in between, and today". Prezentacja najnowszej serii prac uznanego niemieckiego malarza, Georga Baselitza. Oprócz obrazów na ekspozycji znalazły się również rzeźby z brązu. Georg Baselitz, właśc. Hans-Georg Bruno Kern (ur. 23 stycznia 1938 w Kamenz) był niemieckim malarzem i rzeźbiarzem. Do ukończenia szkoły średniej mieszkał w rodzinnym mieście. Po maturze rozpoczął studia w Wyższej Szkole Artystycznej we wschodnim Berlinie-Weissensee. W 1958 zamieszkał na stałe w zachodniej części miasta. Tu zapoznał się z teoriami Kandinskiego i Malewicza. W 1961 przyjął pseudonim artystyczny „Georg Baselitz“ nawiązujący do swojego miejsca urodzenia. Jego nonkonformizm stał się przyczyną skandali. Na wiosnę 1965 otrzymał stypendium rzymskie. W 1969 namalował „Las stojący na głowie” – pierwszy z serii obrazów o odwróconych motywach. Dzieła Baselitza wywarły znaczny wpływ na sztukę swojego czasu, szczególnie prowokacyjne obyczajowo dzieła lat 60. Jego malarstwo charakteryzuje się szkicowością, brutalizmem, żywiołowością.  

Do 25 stycznia 2015. Montreal. Montreal Museum of Fine Arts. "From van Gogh to Kandinsky. Expressionism in Germany and France, 1900-1914".

Do 26 stycznia 2015. Austria. Wiedeń. Leopold Museum. "Alberto Giacometti: Modernist Pioneer".

Do 18 stycznia 2015. Dania. Kopenhaga. Statens Museum for Kunst. "Manet’s Goya. Prints". Wystawa prezentuje wpływ twórczości Goyi, szczególnie prac przedstawiających walki byków i sceny wojenne (egzekucje) na twórczość Maneta. Prace na wystawie to zbiory kolekcji: Royal Collection of Graphic Art. Kolekcja ta gromadzi 240 000 prac od XV wieku do czasów sztuki współczesnej. Francisco José de Goya y Lucientes (ur. 30 marca 1746 w Fuendetodos, zm. 16 kwietnia1828 w Bordeaux) – hiszpański malarz, grafik i rysownik okresu romantyzmu, nadworny malarz Karola III Burbona, Karola IV Burbona i Ferdynanda VII Burbona, portrecista i malarz scen rodzajowych. W ciągu ponad pół wieku jego pracy zawodowej powstało około 700 malowideł, 280 grafik i około tysiąca rysunków. W roku 1814 Artysta namalował dwa duże płótna ilustrujące powstanie mieszkańców Madrytu przeciw oddziałom Napoleona (tzw. Dos de Mayo), które wybuchło 2 maja 1808 i zostało krwawo stłumione. Pierwsze to Rozstrzelanie powstańców madryckich, którego oryginalny tytuł obrazu brzmiał: Rozstrzeliwanie na wzgórzu księcia Pío, a drugi to Szarża mameluków. Płótna te zainspirowały m.in. Edouarda Maneta (Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana, 1867–68), Wasilija Wierieszczagina (Rozstrzelanie podpalaczy Moskwy – 1897–98) oraz Pabla Picassa (Masakra w Korei, 1951). Goya stał się źródłem inspiracji dla XIX-wiecznych malarzy takich jak Eugène Delacroix, Édouard Manet, Honoré Daumier i XX-wiecznych takich jak Edvard Munch, Otto Dix, oraz Pablo Picasso i Francis Bacon. Inspirował impresjonistów, symbolistów, ekspresjonistów, fowistów i surrealistów.

Do 18 stycznia 2015. Anglia. Londyn. Tate Britain."Late Turner: Painting Set Free". Tate Britain – instytucja opiekująca się największą i najważniejszą częścią spuścizny J. M. W. Turnera organizuje wystawę obrazów, akwarel i rysunków brytyjskiego malarza z okresu 1835-1850. Joseph Mallord William Turner (ur. 23 kwietnia 1775 w Londynie, zm. 19 grudnia 1851 w Chelsea) – malarz angielski, znany przede wszystkim z romantycznych pejzaży. Uważany za prekursora impresjonizmu. Jego najbardziej znane dzieła to Zachód słońca, Deszcz, para, szybkość, Upadek Kartaginy, Statek niewolników oraz Burza śnieżna na morzu. Pierwszą akwarelę, scenę z Oxfordu, namalował w 1787 roku. Odbył liczne podróże po Anglii i Europie. W 1790 po raz pierwszy wystawił swój obraz na Salonie Królewskiej Akademii Sztuki, a 10 lutego 1802 roku został członkiem tejże akademii. Prowadził własną galerię, wiele podróżował po Anglii, wyjeżdżał do Paryża, Holandii, Szwajcarii i Włoch (Wenecja). Turner zostawił po sobie blisko trzydzieści tysięcy prac, z których większość to szkice krajobrazu. Większość z nich (282 płótna olejne, 19 049 szkiców) przekazał w testamencie Galerii Narodowej w Londynie.

Do 18 stycznia 2015. Niemcy. Monachium. Alte Pinakothek. "Canaletto – Bernardo Belotto Paints Europe". Bernardo Bellotto zwany Canaletto, także Canaletto młodszy (ur. 30 stycznia 1721 w Wenecji, zm. 17 listopada 1780 w Warszawie) – włoski malarz, przedstawiciel weneckiego malarstwa wedutowego, od 1767 czynny w Polsce. Malarstwa uczył się w pracowni swojego wuja Canala, również zwanego Canalettem. Nim przybył do Polski, działał w Wenecji i innych włoskich miastach, potem w Wiedniu, Dreźnie, Monachium i Pirnie, gdzie zasłynął jako malarz wedut – niewielkich wymiarów pejzaży przedstawiających widoki miast. Na dworze Stanisława Augusta Poniatowskiego zyskał pozycję nadwornego malarza. Jego głównym dziełem jest 30 wedut Warszawy i pałacu w Wilanowie, które umieszczono w oddzielnej Sali Prospektowej (zwanej też Salą Canaletta) na Zamku Królewskim. Do dzisiejszych czasów zachowało się ich 24. Canaletto malował również obrazy o tematyce historycznej, np. Elekcja Stanisława Augusta czy Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633. Jego obrazy można oglądać w Zamku Królewskim i Muzeum Narodowym. Obrazy Bellotta charakteryzują się przede wszystkim wielką pieczołowitością w odmalowywaniu szczegółów. Z detalami uwieczniana była i architektura. Ta dokładność, możliwa dzięki zastosowaniu camery obscura i szkieł powiększających, została wykorzystana przy odbudowie zniszczonej podczas wojny Warszawy.

Do 18 stycznia 2015. Hiszpania. Madryt. Museo Thyssen-Bornemisza. "Hubert de Givenchy". wielkiemu projektantowi mody Hubertowi de Givenchy. To on kreował styl współczesnych Europejczyków. Hubert de Givenchy (ur. 20 lutego 1927) – francuski projektant mody, kolekcjoner sztuki, absolwent Ecole des Beaux Arts, przyjaciel i współpracownik Audrey Hepburn. Pracował u Jacques'a Fatha, Luciena Lelonga oraz Elsy Schiaparelli, po czym w roku 1952 otworzył dom mody w Paryżu. Pracowała w nim znana modelka Bettina, której imieniem nazwał słynną bluzkę z białej organdyny, ozdobioną czarnym haftem i falbanami. W 1995 wycofał się z prowadzenia swojego domu mody.

Do 15 stycznia 2015. Francja. Paryż. Grand Palais. "Hokusai". Hokusai Katsushika (jap. 葛飾北斎 Katsushika Hokusai, znany głównie pod imieniem Hokusai, ur. 23 września 1760 w Edo (obecnie Tokio), zm. 10 maja 1849) – jeden z najwybitniejszych i najpłodniejszych japońskich malarzy i twórców barwnych drzeworytów w stylu ukiyo-e. Podpisując dzieła posługiwał się wieloma (co najmniej trzydziestoma) pseudonimami, m.in. Shunrō, Sōri, Taito, Manji. Uczył się w pracowni Shunshō. Zasłynął jako niezwykle płodny artysta, świetny rysownik, pejzażysta, ilustrator i karykaturzysta. W swych obrazach zaludnionych najczęściej mnóstwem postaci, odtwarzał ówczesną Japonię. Namówiony przez swoich uczniów wydał 15 tomów szkiców i rysunków pt. Manga (1814). Jego dzieła wywarły głęboki wpływ na impresjonistów europejskich takich jak Claude Monet i innych. Jego najbardziej znanym dziełem jest cykl drzeworytów ukiyo-e pt. 36 widoków na górę Fudżi, który powstał w latach 1826-33 w okresie Taito. Składa się on tak naprawdę z 46 grafik (10 zostało dodanych później). Oprócz obrazów i rysunków, stworzył ilustracje do ponad 500 książek, z których część sam napisał.

Do 11 stycznia 2015. Anglia. Londyn. Victoria & Albert Museum. "Constable: The Making of a Master". John Constable (ur. 11 czerwca 1776, zm. 31 marca 1837) – malarz angielski, uznawany za jednego z najwybitniejszych pejzażystów XIX wieku. Malował przede wszystkim krajobrazy angielskie (rodzinne hrabstwo Suffolk), był znany z doskonałego ukazywania zjawisk przyrody. Reprezentował wzorce holenderskiego, tzw. realizmu melancholijnego (pozostawał pod wpływem Jacoba Ruisdaela). Constable nadał malarstwu pejzażowemu nowy wymiar. Nigdy nie wyjeżdżał za granicę, przez całe życie malował swoje rodzinne strony. Malarstwo studiował w Londynie w Królewskiej Akademii i wkrótce zaczął odnosić sukcesy. W 1821 r. za obraz Wóz z sianem zdobył złoty medal na paryskim Salonie, a w 1829 r. został przyjęty w poczet członków Akademii, co było niewątpliwym wyrazem uznania. John Constable zawsze widział naturę jako dynamiczny układ. Jako pierwszy zaczął malować w plenerze. Twierdził, że malarz powinien pamiętać o tym, iż każdy dzień, a nawet godzina, jest niepowtarzalna. To właśnie zjawiska atmosferyczne nadają krajobrazowi dynamiczny charakter. Choć swoje obrazy olejne kończył w pracowni, to podstawowe szkice wykonywał bezpośrednio w plenerze. Często odnotowywał dzień, godzinę i pogodę, przy których namalował konkretną akwarelę.

Do 11 stycznia 2015. Austria. Wiedeń. Albertina."Joan Miró. From Earth to Sky". Wystawa katalońskiego surrealisty-wizjonera składa się z około stu obrazów, rysunków i obiektów, naznaczonych wyjątkową poetyką magicznej tajemniczości. Joan Miró i Ferrà (ur. 20 kwietnia 1893 w Barcelonie, zm. 25 grudnia 1983 w Palma de Mallorca) – kataloński malarz, rzeźbiarz i ceramik. Jego dzieła interpretuje się jako przynależące do surrealizmu, jako wyraz powrotu do dzieciństwa Początkowo Miró tworzył w różnych modnych stylach, na przykład fowistycznym i kubistycznym. W 1920 jeździł kilkakrotnie do Paryża, a rok później osiedlił się tam na stałe. Poznał Pabla Picassa, Wasilija Kandinskiego i wielu innych znanych artystów. W 1924 dołączył do surrealistów z kręgu André Bretona, ale – mimo że tworzył pod ich wpływem – pozostał na obrzeżach tego nurtu, zachowując pozycję outsidera. Styl Miró skrystalizował się z początkiem lat 30. XX wieku. Jego sztuka wykorzystuje elementy folkloru katalońskiego. André Breton – twórca surrealizmu i jeden spośród jego bardziej radykalnych teoretyków – nazwał Miró „najbardziej surrealistycznym spośród nas wszystkich”.

Do 11 stycznia 2015. Niemcy. Kolonia. Museum Ludwig Köln. "Ludwig Goes Pop". Obszerna ekspozycja dzieł sztuki popularnej. Kolońskie Museum Ludwig posiada największy w Europie zbiór popartu. Na wystawie pojawią się prace, m.in. Rosenquista, Lichtensteina i Rauschenberga. Pop art, popart (z ang. popular art = sztuka popularna) – prąd artystyczny w sztuce po II wojnie światowej, wywodzący się z ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Termin pop-art został po raz pierwszy użyty przez angielskiego krytyka sztuki Lawrence’a Allowaya w „Przeglądzie Architektonicznym” („Architectural Digest”) z 1952 roku do opisania tych obrazów, które ilustrowały powojenny konsumpcjonizm i czerpały z dóbr materializmu. Początki pop-artu sięgają londyńskiej Independent Group, którą tworzyli między innymi Richard Hamilton i Eduardo Paolozzi (połowa lat 50. XX wieku). Pozostali przedstawiciele pop-artu w Wielkiej Brytanii: Peter Blake, David Hockney, Patrick Caulfield, Allen Jones, Peter Phillips. W Stanach Zjednoczonych pop-art zaczął rozkwitać na początku lat 60. XX wieku, kiedy w Anglii właściwie wygasał. W czasie gdy artystyczne skandale wydawały się przeszłością, pop-art budził gwałtowne protesty. Przedstawiciele pop-artu w Stanach Zjednoczonych: Jasper Johns, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Tom Wesselmann, Robert Rauschenberg, Andy Warhol, Jim Dine, Robert Indiana, Mel Ramos, James Rosenquist, Ed Ruscha.

Do 11 stycznia 2015. Anglia. Londyn. Barbican Art Gallery. „Photography and Architecture in the Modern Age". Wystawa pokazuje pracę 18 wybitnych fotografów od 1930 roku do dnia dzisiejszego, którzy zmienili sposób widzenia architektury i postrzegania świata wokół nas. Od pierwszych drapaczy chmur w Nowym Jorku i niszczejących budowli kolonialnych w Kongo, do ekskluzywnych podmiejskich domów powojennej Kalifornii i nowoczesnych wież Wenezueli, galeria zaprasza w podróż przez globalną wizję architektury XX i XXI wieku. Ponad 250 prac podkreśla potęgę fotografii w ujawnianiu ukrytych prawd. Fotografowie ci to: Berenice Abbott, Iwan Baan, Bernd i Hilla Becher, Hélène Binet, Walker Evans, Luigi Ghirri, Andreas Gursky, Lucien Hervé, Nadav Kander, Luisa Lambri, Simon Norfolk, Bas Princen, Ed Ruscha, Stephen Shore, Julius Shulman, Thomas Struth, Hiroshi Sugimoto, Guy Tillim, Prace ukazuja obiekty wybitnych architektów: Le Corbusiera. Frank Lloyd Wrighta, Minoru Yamasakiego, Luis Barragana, Aldo Rossiego, Pierre Koeniga, Charles i Ray Eamesów i Daniela Libeskinda.  

Do 7 stycznia 2015. USA. Nowy Jork. Solomon R. Guggenheim Museum."ZERO: Countdown to Tomorrow, 1950s-60s". „Zainteresowanie grupą Zero, zawiązaną w Düsseldorfie w 1957 roku, przeżywa dziś prawdziwy renesans. (…) w październiku w Guggenheim Museum w Nowym Jorku będzie można podziwiać obszerną wystawę sztuki Piene’a, Heinza Macka i Günthera Ueckera. Nazwę dla grupy ukuł właśnie Piene. Definiował „zero” jako „sferę ciszy i czystych możliwości dla nowego początku, jak w wypadku odliczania przed wystrzeleniem rakiety – zero to niemierzalna przestrzeń, w której stary stan przemienia się w nowy”. Wspomniana metaforyczna rakieta pojawiła się na okładce pisma wydawanego przez artystów od 1958 roku, na łamach którego krytykowali wszelkie przejawy indywidualizmu, subiektywizmu i realizmu w sztuce. (…) Źródło wielu rozwiązań artystycznych stanowiła myśl filozoficzna Dalekiego Wschodu, a także praktyka Yvesa Kleina, Lucia Fontany czy Piera Manzoniego.” (…) (Wojciech Delikta)

Do 6 stycznia 2015. Hiszpania. Barcelona. Museum of Contemporary Art Barcelona. "Oskar Hansen – Open Form". Oskar Hansen studiował na Wydziale Mechanicznym w Wyższej Szkole Technicznej w Wilnie oraz Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (dyplom w roku 1951 u Romualda Gutta). W 1948 wyjechał do Paryża gdzie studiował malarstwo u Fernanda Légera. Tam też praktykował architekturę u Pierre'a Jeannereta. Od roku 1955 był wykładowcą, a od 1967 profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego dydaktyka oraz teorie, zwłaszcza teoria formy otwartej, wywarły ogromny wpływ na jego studentów, m.in. Grzegorza Kowalskiego, Zbigniewa Frączkiewicza, Zofię Kulik, Elżbietę Cieślar, Emila Cieślara, Wiktora Gutta i innych. Był mężem architektki Zofii Garlińskiej-Hansen, z którą poznał się podczas studiów na Wydziale Architektury. Wiele projektów stworzyli wspólnie. Oskar Hansen jest twórcą teorii formy otwartej. Opracował urbanistyczną koncepcję rozwoju miast przyszłości ("Linearny System Ciągły" (LSC) i "Forma Ciągła"). Teorie Hansena znajdują zastosowanie w BAS (Bergen School of Architecture) w Bergen w Norwegii założonej w 1983 r. przez jego ucznia Sveina Hatløya.

Do 5 stycznia 2015. Francja. Paryż. Centre Pompidou. "Marcel Duchamp. La peinture, même". Marcel Duchamp pochodził z rodziny artystów: był bratem rzeźbiarza Raymonda Duchamp-Villona (1876–1918), malarza fowisty, rysownika i grawera Jacques’a Villona (Gaston Duchamp) (1875–1963) i malarki Suzanne Duchamp (1889–1963), żony malarza Jeana Crottiego. Studiował na Académie Julian do roku 1905. Po raz pierwszy wystawiał swoje dzieła w 1909 na Salonie Niezależnych i Salonie Jesiennym w Paryżu. Początkowo obracał się w kręgu fowistów, nawiązywał też do Cézanne’a (Portret ojca artysty, 1910), symbolizmu (Portret doktora Dumouchel, 1910), kubizmu (Portret szachistów, 1911), działał, wraz z, m.in. Francisem Picabią, w grupie Section d’Or (Złoty podział), inspirowanej twórczością Picassa i Braque’a. Repertuar kubistycznych środków wzbogacał o zagadnienia prezentacji ruchu na obrazie, jak w Ivonne i Madelaine rozerwane na strzępy, 1911 i Akt schodzący po schodach nr 2 (Nu descendant un escalier No. 2, 1912). W tym samym roku Marcel Duchamp porzucił tradycyjny warsztat artystyczny malarza. Swoimi działaniami wyprzedził rozwinięcie się ruchu dadaistycznego w Zurychu (1916). Stworzył termin ready-made, oznaczający użycie „przedmiotu gotowego” jako dzieła sztuki. Duchamp bardzo roztropnie tworzył swoje arcydzieło Panna młoda rozebrana przez swoich zalotników (Wielka szyba), pracując nad nim od 1915 do 1923 z wyjątkiem okresów, kiedy przebywał w Buenos Aires. W pracach łączył wyniki przypadkowych czynności, studiów perspektywicznych oraz mistrzowskie, techniczne wykonanie. Wielka Szyba była uznawana za jego największe dzieło. Mimo upływu ponad 50 lat od śmierci Duchampa, jego postać i wpływ na sztukę współczesną uważane są za kontrowersyjne. Można łatwo stwierdzić, że poprzez głównie zaakceptowanie ready-mades wszystko w sztuce obecnie uchodzi. Duchamp zaproponował sztukę jako swobodne działanie ścisłego i otwartego na przygodę umysłu, dając tym samym podwaliny pod zarzuty dla tych, którzy do tej przygody nie są gotowi się włączyć. Dyskusja nad granicami i definicjami sztuki jest wciąż otwarta.

Do 9 listopada 2014. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum. "Bad Thoughts – Collection Martijn and Jeannette Sanders".

Do 20 października 2014. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. Richard Long, „Prints 1970 – 2013”. Richard Long jako czołowy przedstawiciel land artu swoje nietrwałe prace tworzy poprzez bezpośrednią ingerencję w materię krajobrazu, następnie dokumentuje działania, zanim natura zatrze artystyczne ślady. Na wystawie po raz pierwszy zostaną zaprezentowane fotografie wszystkich prac z lat 1970-2013.

Do 5 października 2014. Holandia. Amsterdam. Rijksmuseum."Calder at the Rijksmuseum". Alexander Calder (ur. 22 lipca 1898 w Filadelfii – zmarł 11 listopada 1976 w Nowym Jorku) – rzeźbiarz, malarz, ilustrator i grafik amerykański, członek grupy Abstraction-Création, jeden z głównych przedstawicieli sztuki kinetycznej. Tworzył malarstwo abstrakcyjne, barwną grafikę oraz słynne formy przestrzenne, przeważnie metalowe, najpierw statyczne (tzw. stabile), potem ruchome (tzw. mobile, poruszane powiewem powietrza lub przy pomocy silniczków). Konstruował także wielkie rzeźby plenerowe. Wywarł silny wpływ na współczesną rzeźbę.

Do 28 września 2014. Szwajcaria. Bazylea. Kunstmuseum Basel. "Charles Ray. Sculpture 1997-2014".

Do 21 września 2014. Niemcy. Akwizgran. Ludwig Forum. "Paweł Althamer. Kinderkönigreich". Rzeźbiarz, performer, akcjoner, twórca instalacji, filmów wideo. Urodzony 12 maja 1967 w Warszawie, mieszka w Warszawie. Studiował w latach 1988-1993 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Grzegorza Kowalskiego, u którego zrobił dyplom. Wystawiając od 1991 z kolegami z pracowni, m.in. Katarzyną Kozyrą, Jackiem Markiewiczem, Jackiem Adamasem, współtworzył zjawisko "Pracowni Kowalskiego" vel "Kowalni" - jednego z czołowych ugrupowań młodej sztuki polskiej lat 1990. W 2004 otrzymał prestiżową nagrodę Vincenta Van Gogha, przyznawaną przez holenderską Fundację de Broere. W styczniu 2010 podczas gali wręczenia Paszportów "Polityki" artysta otrzymał Specjalną Nagrodę dla Kreatora Kultury.

Do 14 września 2014. Hiszpania. Madryt. Museo Thyssen-Bornemisza."Pop Art Myths". Ekspozycja blisko 70 prac brytyjskich i amerykańskich przedstawicieli pop-artu oraz europejskich epigonów tego nurtu. Wystawa jest również formą rozpoznania i rozprawienia się z mitami narosłymi wokół sztuki popularnej.

Do 7 września 2014. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art. „Philip Guston”. Nie ulega wątpliwości, że Louisiana Museum of Modern Art – z racji swego nieco peryferyjnego położenia na mapie Europy, w cieniu nieodległej stolicy Danii – może się wydawać instytucją wystawienniczą małej rangi. Wprawdzie nie próbuje nawet konkurować ze zbiorami muzeów takiego formatu, jak nowojorskie MoMA, paryskie Centre Pompidou czy berlińska Neue Nationalgalerie, to jednak aktywnością, pomysłową aranżacją ekspozycji oraz umiejętnością pozyskiwania na ich potrzeby dzieł popularnych artystów stara się dorównać tym największym. W zaledwie ostatnich dwóch latach zorganizowano tam wystawy prac Pabla Picassa, Jacksona Pollocka, Eda Kienholza, Andy’ego Warhola, Ai Weiweia i innych tuzów świata sztuki XX i XXI wieku. Bohater zbliżającej się prezentacji, amerykański malarz pochodzenia kanadyjskiego – Philip Guston – prawdopodobnie skłoni wielu, by zboczyć z utartego szlaku muzealnych gigantów i przekroczyć próg „Louisiany”. Przedstawiany jako jeden z najwybitniejszych abstrakcyjnych ekspresjonistów, Philip Guston nigdy nie zerwał całkowicie z figuratywnością. Był bowiem przeciwny sztuce, która istnieje sama dla siebie, jest autonomiczna i analizuje się ją przez pryzmat formalnych składników – faktury płótna, intensywności koloru czy gwałtowności pociągnięć pędzla. W jego bogatej artystycznej karierze abstrakcja stanowiła zaledwie epizod. (…) Choć nie zdobyły uznania pośród amerykańskiej publiczności, utorowały drogę nowej figuracji. (Wojciech Delikta)

Do 7 września 2014. Szwajcaria. Bazylea. Fondation Beyeler. „Gerhard Richter”. „Wystawa w szwajcarskim muzeum Fundacji Beyeler prezentuje dzieła jednego z najważniejszych artystów naszych czasów - Gerharda Richtera. Koncentruje się na pracach seryjnych oraz projektach przestrzeni, ale oprócz nich zaprezentowany został szereg pojedynczych prac, z których wiele ma status kultowych dzieł artysty. Ekspozycja obejmuje około stu prac, wśród których są zdjęcia, portrety, martwe natury, pejzaże, abstrakcje - wraz z dwoma obiektami ze szkła. Wybór obejmuje główne okresy w karierze Richtera od 1966 roku oraz ostatnie prace pokazywane pierwszy raz publicznie (...)” (Alicja Wilczak)

Do 13 lipca 2014. Francja. Paryż. Grand Palais.„Robert Mapplethorpe”. Ostatnia wystawa, przygotowywana jeszcze za życia, umierającego na AIDS artysty, skończyła się sprawą sądową, oskarżeniem o szerzenie pornografii i zamknięciem pokazu. Teraz, 25 lat po śmierci Roberta Mapplethorpe'a paryskie muzeum Grand Palais honoruje go jako wielkiego artystę. Na wystawie oglądać można 250 prac Amerykanina. "Ta ekspozycja nie wymaga usprawiedliwiania ani tłumaczenia. Dziś nikt nie ma już wątpliwości, że Robert Mapplethorpe był jednym z najważniejszych fotografów XX wieku, więc prezentowanie jego prac to oczywistość z artystycznego punktu widzenia" - mówi kurator wystawy. Robert Mapplethorpe (1946-1989) to jeden z najbardziej znanych, ale i kontrowersyjnych fotografów XX wieku. Jego specjalnością były wystylizowane czarno-białe portrety. Fotografował także kwiaty oraz wzbudzające kontrowersje męskie akty. Z uwagi na śmiałość prac utrzymanych w homoerotycznej stylistyce uchodził często za skandalistę. Swoją przygodę z fotografią zaczynał od Polaroida. W roku 1973 odbyła się jego pierwsza indywidualna wystawa, w Light Gallery, w Nowym Jorku. Dwa lata później, gdy w jego ręce trafił średnioformatowy aparat Hasselblad, pracował już tylko na nim. Podejmował zlecenia komercyjne, był także autorem okładki albumu swojej przyjaciółki, piosenkarki Patti Smith. Współpracował z magazynem "Interview".

Do 7 lipca 2014. Niemcy Berlin. Ai Weiwei. W przestrzeniach Martin-Gropius-Bau ma miejsce wystawa znanego chińskiego artysty, Ai Weiwei, zaangażowanego w ujawnienie serii nadużyć w sprawie ofiar trzęsienia ziemi w Syczuanie. Tematem wystawy jest przede wszystkim pobyt artysty w areszcie chińskim, ale również modernizacja Chin i związane z nią perypetie. Wystawa w Berlinie to największe indywidualna ekspozycja prac artysty, na której znajduje się między innymi reprodukcja białej celi, w której był przetrzymywany 81 dni przez chińskie władze w 2011 roku. Otwarcie wystawy odbyło się w 2 kwietnia, bez obecności autora, który nie otrzymał od władz chińskich paszportu. Znany na cały świecie Ai Weiwei jest zarazem artystą i politykiem, a przy tym potężnym krytykiem reżimu. W 2011 r. został wtrącony do więzienia, a jego twórczość została obłożona sankcjami. Najnowszą berlińską wystawę w Martin-Gropius-Bau otwarto dokładnie w trzecią rocznicę jego aresztowania. Do dziś artysta jest poddawany represjom. Wolno mu wprawdzie pracować w studiu i wysyłać prace za granicę, ale w dalszym ciągu zamknięty pozostaje jego blog i nie ma mowy o jego aktywnym życiu artystycznym w Chinach. Międzynarodowa Ai Weiwei kariera zaczęła się w 2007 r. od spektakularnej akcji w niemieckim Kassel na wystawie Dokumenta 12, gdzie oprócz dwunastometrowej rzeźby 'Template', artysta zaprezentował projekt 'Fairytale'. Koncept Weiweia polegał na zaproszeniu do Niemiec 1001 Chińczyków, którzy w ramach projektu siedzieli na antycznych chińskich krzesłach. Byli widomym świadectwem zmian w polityce kulturalnej Chin, stanowiąc jednocześnie stoicki kontrapunkt dla osób pospiesznie zwiedzających wystawę.(Justyna Kiraga)

Do 13 czerwca 2014. Wielka Brytania. Londyn. Twelve Star Gallery. Gerald Howson „Fotografie z PRL-u”.(przy współpracy Instytutu Polskiego). W 1959 roku Brytyjczyk Gerald Howson otrzymał zlecenie od elitarnego czasopisma Queen. Miał pojechać do Polski i przywieźć materiał do artykułu, w tym zdjęcia o życiu za Żelazną Kurtyną. Po długiej podróży pociągiem, Howson odwiedził Lublin, następnie Kraków i Nową Hutę, później Warszawę. Nie mówił ani słowa po polsku, ale podchodził blisko, na wyciągnięcie ręki. Zleceniodawca, magazyn Queen, wycofał się z projektu. Według redakcji tego czasopisma fotografie Howsona były zbyt szorskie i depresyjne. Po latach autor pokazał je Bogdanowi Frymorgenowi, a teraz może je podziwiać szeroka publiczność.

Do 30 stycznia 2014. Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof. "Body Pressure. Sculpture since the 1960s".

Do 6 stycznia 2014. USA. Los Angeles. Norton Simon Museum. "Beyond Brancusi: The Space of Sculpture". Artyści: Carl Andre, Barbara Hepworth, Robert Irwin, Donald Judd, John McCracken, Henry Moore, Isamu Noguchi.

Do 24 listopada 2013. Włochy. Wenecja. 55. Biennale Sztuki w Wenecji.

Do 27 października 2013. Szwecja. Sztokholm. Moderna Museet. "Niki de Saint Phalle. The Girl, the Monster and the Goddess".

Do 13 października 2013. Niemcy. Baden-Baden. Museum Frieder Burda. "Emil Nolde". Emil Nolde, właściwie Emil Hansen (ur. 7 sierpnia 1867 w Nolde koło Bocholt, zm. 13 kwietnia 1956 w Seebüll w Niemczech) – niemiecki malarz i grafik.Był przedstawicielem niemieckiego ekspresjonizmu. Studiował w Monachium, Paryżu i Kopenhadze. Działał głównie w Berlinie. Od około 1906 do 1907 r. był związany z grupą "Die Brücke". Początkowo pod wpływem impresjonizmu, po 1908 tworzył ekspresjonistyczne kompozycje graficzne i malarskie, o tematyce religijnej i symbolicznej (na przykład motyw z maskami). Jego twórczość odznaczała się uproszczoną formą i żywą, ostrą, barwną plamą oraz dążeniem do groteski i deformacji. W pierwszych latach III Rzeszy głosił wyższość „sztuki germańskiej” i był zdeklarowanym antysemitą, czemu dał wyraz w książce Jahre der Kämpfe (Lata walki, 1934). Został członkiem duńskiej sekcji NSDAP. Domagał się zakazu handlu dziełami sztuki francuskich impresjonistów, kubistów, surrealistów i prymitywistów. Ze zdumieniem przyjął zaliczenie go przez władze hitlerowskie do grona twórców „sztuki zdegenerowanej”. Władze hitlerowskie skonfiskowały ponad tysiąc dzieł Noldego, z czego część została sprzedana za granicę, a reszta zniszczona. Od 1941 został objęty zakazem tworzenia. Wtedy wyjechał do Seebüll i ograniczył się do malowania niewielkich akwarel, które miały być w przyszłości źródłem obrazów olejnych.

Do 6 października 2013. Włochy. Rzym. MAXXI."Alighiero Boetti in Rome".

Do 29 września 2013. USA. Chicago. Art Institute of Chicago. "Undressed: The Fashion of Privacy".

Do 22 września 2013. Sztokholm. Moderna Museet. "Pop Art Design". Artyści: Peter Blake, Judy Chicago, Charles & Ray Eames, Öyvind Fahlström, Richard Hamilton, Roy Lichtenstein, Verner Panton, Martial Raysse, Ed Ruscha, Studio 65, Andy Warhol i inni.

Do 22 września 2013. Niemcy. Frankfurt. Städel Museum."Piero Manzoni". Dzieła zaprezentowane na wystawie (ponad sto eksponatów) odzwierciedlają różne oblicza twórczej praktyki Piero Manzoniego – od sztuki informel po działania konceptualne.

Do 22 września 2013. Norwegia. Oslo. Astrup Fearnley Museet."Cindy Sherman – Unititled Horrors". 

Do 15 września 2013. Szwajcaria. Zurych. Kunsthaus Zürich. "Félix Vallotton. Precious Moments".

Do 15 września 2013. Hiszpania. Madryt. Museo Thyssen-Bornemisza. "Pissarro".

Do 9 września 2013. Francja. Paryż. Centre Pompidou. "Simon Hantaï". 

Do 8 września 2013. Francja. Paryż. Pinacothèque de Paris. "Art Nouveau. The Decorative Revolution" / "Tamara de Lempicka. The Queen of Art Déco". 

Do 8 września 2013. Włochy. Mediolan. Palazzo Reale. Modigliani e gli artisti maledetti. La collezione Netter. Na wystawie zaprezentowano 122 dzieła. Wystawa skupia głównie dzieła Amadeo Modiglianiego, ale także takich artystów jak : Maurice Utrillo, Suzanne Valadon , Moise Kissling, Maurice de Vlaminck, Andre Derain, Pinchus Kremegne, Michel Kikoine. Jest to pierwsza wystawa w Europie, na której można zobaczyć aż tyle dzieł Modiglianiego. 

Do 8 września 2013. Wenecja. Peggy Guggenheim Collection. "Robert Motherwell: Early Collages".

Do 2 września 2013. Los Angeles. Los Angeles County Museum of Art. "Hans Richter: Encounters".

Do 25 sierpnia 2013. Niemcy. Berlin. Museum für Fotografie."The Naked Thruth and More Besides. Nude Photography around 1900".

Do 25 sierpnia 2013. Szwecja. Malmö. Moderna Museet. "Lies About Painting". Czy możliwe jest malowanie bez pędzla? Moderna Museet w Malmö prezentuje 11 dzieł, które stawiają wiele pytań dotyczących współczesnego malarstwa. Szwedzka wystawa ukazuje różnorodne strategie artystyczne związane z pojęciem obrazu. Tauba Auerbach, Gardar Eide Einarsson, Alex Israel, Klara Lidén, Frederik Værslev i inni.

Do 25 sierpnia 2013. Szwecja. Malmö. Moderna Museet Malmö ."Scandinavian Pain: Ragnar Kjartansson, Edvard Munch". Interesujący projekt wystawienniczy łączy twórczość wybitnego norweskiego symbolisty Edvarda Muncha z realizacjami Islandczyka Ragnara Kjartanssona – malarza, rysownika, twórcy instalacji, performera i muzyka. Wystawa „Scandinavian Pain” bada źródła stereotypu nordyckiego przygnębienia, melancholii i obezwładniającego spleenu.

Do 18 sierpnia 2013. Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof. "Martin Kippenberger: Very Good".

Do 14 sierpnia 2013. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art. "Punk: Chaos to Couture". Można wykrzyknąć: „Punk is not dead!”. Punk, jako kwintesencja nonkonformizmu, przeniknął do wszystkich dziedzin życia. Nie dziwi więc fakt, że zalęgł się również w modzie. Podarte tkaniny, wyraziste makijaże, zaostrzone agrafki, ćwieki i skórzane kurtki głosiły od lat 70. rewolucję i „groziły” całemu światu. O twórcach punkowych kreacji opowiada nowa wystawa w MET. (Browne, Dior, Kawakubo, Lang, Margiela, Prada, Rodarte, Yamamoto, Westwood i in.).

Do 11 sierpnia 2013. USA. Waszyngton. Smithsonian American Art Museum."Nam June Paik: Global Visionary". Nam June Paik (1932-2006) – amerykański artysta pochodzenia koreańskiego, zajmował się komponowaniem muzyki, sztuką performance, wideoartem; jako pierwszy wykorzystał media elektroniczne do artystycznych celów tworząc prace wideo i interaktywne instalacje. Jest jedną z czołowych postaci międzynarodowego ruchu artystycznego Fluxus. 

Do 11 sierpnia 2013. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. "Fail Better. Moving Images". W wystawie biora udział artyści: Marina Abramović, Vito Acconci, Bas Jan Ader, Francis Alÿs, John Baldessari, Guy Ben-Ner, Tacita Dean, Rineke Dijkstra, Tracey Emin, Jeanne Faust, Fischli & Weiss, Ceal Floyer, Annika Kahrs, Steve McQueen, Bruce Nauman, Christoph Schliengensief, Gillian Wearing.

Do 11 sierpnia 2013. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. "Fail Better. Moving Images". Marina Abramović, Vito Acconci, Bas Jan Ader, Francis Alÿs, John Baldessari, Guy Ben-Ner, Tacita Dean, Rineke Dijkstra, Tracey Emin, Jeanne Faust, Fischli & Weiss, Ceal Floyer, Annika Kahrs, Steve McQueen, Bruce Nauman, Christoph Schliengensief, Gillian Wearing.

Do 8 sierpnia 2013. Norwegia. Oslo. Nasjonalmuseet, Museet for samtids kunst. "Paradox. Positions in Norwegian video art". Od 1980 roku norweska sztuka wideo  z marginalnej formy sztuki przekształciła się w dyscyplinę dominującą. Wystawa prezentuje wybór prac  z lat 1980 - 2010. Można na niej prześledzić rozwój sztuki wideo, z innowacyjnej techniki w latach 1970, do jego dzisiejszej cyfrowej formuły; od bycia technologiczną nowinką do zaistnienia postmodernistycznej formy wypowiedzi  integrującej cyfrową fotografie, film i dźwięk. Wystawa stawia pytania: czy są możliwe do zidentyfikowania cechy charakterystyczne dla sztuki wideo, która przetrwała mimo szybkiego postępu technologicznego? W jakich dziedzinach ma wideo (jako medium) wpływ na sztukę  Norwegii?

Do 5 sierpnia 2013. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art. "Claes Oldenburg: The Street, The Store, Mouse Museum, Ray Gun Wing".

Do  4 sierpnia 2013. Francja. Nancy. Musée des Beaux-Arts de Nancy. "Autumn of the Renaissance: from Arcimboldo to Caravaggio".

Do 28 lipca 2013. USA. Nowy Jork. Brooklyn Museum. "John Singer Sargent: Watercolors".

Do 28 lipca 2013. Anglia. Londyn. Victoria & Albert Museum. "David Bowie Is".  Wystawa ukazuje wariacje plastyczne na temat twórczości i postaci gwiazdy alternatywnego rocka: Davida Bowie. Wystawa ukazuje szeroki zakres wspópracy Bowiego z artystami i projektantami w dziedzinie; mody, dźwięku, grafiki, teatru, sztuki i filmu. 

Do 22 lipca 2013. Francja. Paryż. Musée de l’Orangerie. "The Macchiaioli 1850-77: Italian Impressionists?" Wystawa poświęcona „Macchiaioli” – grupie toskańskich malarzy działających od połowy XIX stulecia. Artyści ci (m.in. Silvestro Lega, Giovanni Fattori, Vito d’Ancona) porzucili edukację w akademii na rzecz malowania w plenerze, zanim uczynili to francuscy impresjoniści. Ich płótna odznaczają się żywymi, rozwibrowanymi kolorami oraz grą światła i cienia.

Do 21 lipca 2013. Niemcy. Wolfsburg. Kunstmuseum Wolfsburg."Christian Boltanski – Moved". Pamięć i przemijanie są  głównymi motywami twórczości Christiana Boltanskiego (ur. 1944 w Paryżu). Wystawa Moved grupuje dużych rozmiarów instalacje kinetyczne, specjalnie zrealizowane dla sal Kunstmuseum Wolfsburg. Są one kontynuacją monumentalnych instalacji z 2011 w Grand Palais Paryżu, wykonanych przez artystę z okazji Biennale w Wenecji w 2011. 

Do 21 lipca 2013. Francja. Paryż. Musée du Luxembourg. "Marc Chagall. Between War and Peace".

Do 14 lipca 2013. Austria. Wiedeń. Bank Austria Kunstforum. Meret Oppenheim.

Do 14 lipca 2013. Niemcy. Drezno. Albertinum Dresden. "Constable, Delacroix, Friedrich and Goya. A Shock to the Senses".

Do 7 lipca 2013. Niemcy. Düsseldorf . Kustsammlung Nordrhein-Westfalen K21. "Wolfgang Tillmans". Prace niemieckiego fotografa o międzynarodowej sławie. Po okresie życia i pracy w Hamburgu (1987/90), studiował on w Bournemouth i Poole College of Art (1990/92), a następnie osiadł w Londynie. W 1998 roku został mianowany profesorem wizytujacym w Hochschule für bildende Künste w Hamburgu. Pod koniec roku 1980 Tillmans zaczął robić zdjęcia, które stanowią intrygującą hybrydę fotografii mody i reportażu dokumentalnego. W 1988 roku rozpoczął współpracę z brytyjskim magazynem iD. Jego prace to m.in.; kameralne martwe natury oraz portrety przyjaciół i gwiazd, dotykające  kwestii socjologicznych i politycznych, takich jak: bezdomność, rasizm i prawa gejów. Tillmans jest laureatem nagrody Turnera w 2000 roku. 

Do 7 lipca 2013. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. "Paul Klee. Angels". Szwajcarsko-niemiecki artysta Paul Klee (1879-1940) namalował serię aniołów, które są jednocześnie zaskakujące i zagadkowe. Ten fascynujący dorobek, przedstawia 50 wariacji na temat aniołów, osób łączących Boga z człowiekiem.

Do 26 maja 2013. Niemcy. Franfurt nad Menem. Museum für Moderne Kunst. "Rineke Dijkstra. The Krazy House"

Do 2 czerwca 2013. Włochy. Modena. Galleria Civica di Modena. "Nam June Paik in Italia".

Do 26 maja 2013. USA. Waszyngton. National Gallery of Art."Color, Line, Light: French Drawings, Watercolors, and Pastels from Delacroix to Signiac".

Do 26 maja 2013. Szwajcaria. Bazylea. Fondation Beyeler. "Ferdinand Hodler".

Do 26 maja 2013. Niemcy. Franfurt nad Menem. Städel Museum. "Beauty and Revolution: Neoclassicism 1770-1820". Wystawa skupia uwagę na sztuce neoklasycyzmu oraz uwydatnia wpływ, jaki miała ona na romantyzm. Składa się z około stu eksponatów z lat 1770-1820. Städel Museum prezentuje dzieła Banksa, Canovy, Davida, Ingresa, Mengsa, Schadowa, Thorvaldsena.

Do 20 maja 2013. Austria. Wiedeń. Essl Museum."Georg Baselitz. Werke von 1968 bis 2012".

Do 12 maja 2013. Holandia. Rotterdam. Kunsthal Rotterdam."The Fashion World of Jean Paul Gaultier".

Do 5 maja 2013. Włochy.Turyn. Castello di Rivoli – Museo d’Arte Contemporanea "Ana Mendieta. She Got Love".

Do 20 maja 2013. Hiszpania. Madryt. Museo Nacional Centro De Arte Reina Sofia."Robert Adams: The Place We Live. A Retrospective Selection of Photographs".

Do 19 maja 2013. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle "Giacometti. The Playing Fields".

Do 12 maja 2013. Niemcy. Monachium. Kunsthalle der Hypo-Kulturstiftung. "Karl Friedrich Schinkel. Architect, Painter, Designer".

Do 8 maja 2013. USA. Nowy Jork. Museum at Fashion Institute of Technology "Fashion and Technology".

Do 5 maja 2013. USA. Nowy Jork. National Academy Museum."Seismic Shifts: 10 Visionaries in Contemporary Art and Architecture". Nick Cave, Thornton Dial, Tom Friedman, Greg Lynn, Vic Muniz, Wangechi Mutu, Kate Orff, Betye Saar, Moshe Safdie, Bill Viola.

Do 5 maja 2013. Austria. Wiedeń. Albertina Wien."Max Ernst. Retrospective".

Do 22 kwietnia 2013. Niemcy. Berlin. Bauhaus-Archiv Museum of Design."Female Bauhaus: Gertrud Arndt, Weaver and Photographer, 1923 - 1931".

Do 21 kwietnia 2013. USA. Chicago. Museum of Contemporary Art."Color Blind: The MCA Collection in Black & White". Na wystawie prezentowane są dzieła z kolekcji chicagowskiego Muzeum Sztuki Współczesnej. Punktem wyjścia dla aranżacji ekspozycji są dwa kolory – czerń i biel. Choć uznawane za barwy neutralne, stanowią one istotny nośnik znaczeń. O ich różnorodności traktują prace Barbary Kruger, Marlene Dumas, Ada Reinhardta, Kary Walker, Richarda Serry, Félixa Gonzalesa-Torresa i wielu innych.

Do 1 kwietnia 2013. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau "Michael Schmidt. Lebensmittel".

Do 31 marca 2013. Francja. Saint-Étienne. Parc François Mitterrand. Prezentacja polskiego etnodizajnu.14 marca startuje kolejna edycja Międzynarodowego Biennale Designu w Saint-Étienne. W tym roku w jego programie znalazła się prezentacja polskiego etnodizajnu, przygotowana przez Muzeum Etnograficzne w Krakowie. Wystawę pt. Irrépressible besoin de joie (Nieposkromiona potrzeba frajdy) tworzą interaktywne mega-zabawkimiejskie dla dzieci i dorosłych, powstałe we współpracy pracy młodych polskich projektantów i rzemieślników z okolic Krakowa. Prezentowane na wystawie instalacje są wynikiem przetworzenia tradycyjnych motywów zdobniczych oraz wytworów rzemieślniczych z kolekcji MEK. Stanowią wyraz szacunku dla niegdysiejszych technik malowania, wycinania, wyplatania czy rzeźbienia. Dowodzą, że w dawnych przedmiotach, materiach i umiejętnościach można szukać inspiracji dla nowoczesnego świata. Ten swoisty park doświadczeń będzie okazją do intensywnego spotkania z kulturą polską, do jej poznania w najlepszy z możliwych sposobów – w interakcji, w zabawie i w ruchu. Wystawa ma charakter plenerowy i jest prezentowana na terenie parku miejskiego, w sąsiedztwie kompleksu Manufacture d’Armes de Saint-Étienne (budynki dawnej manufaktury broni), gdzie swą siedzibę ma Centre du Design – organizator Biennale. Tegoroczna edycja imprezy jest już ósmą z rzędu, tym razem poświęcono ją zagadnieniu empatii, kategorii kluczowej dla wszelkiej aktywności dizajnerskiej. W swym programie Biennale proponuje ponad 70 wystaw oraz liczne spotkania, konferencje i warsztaty.

Do 24 marca 2013. Irlandia. Dublin. Royal Hibernian Academy."Sigmar Polke and Gerhard Richter. Works on Paper".

Do 1 marca 2013. Szwajcaria. Berno. Kunstmuseum Bern. "Johannes Itten – Paul Klee. Cosmos of Color".

Do 24 lutego 2013. Hiszpania. Barcelona. Fundació Joan Miró. "Explosion! The legacy of Jackson Pollock". Celem wystawy jest odtworzenie historii sieci połączeń i wpływów, którą tkano od początku istnienia nurtu action painting. Jej twórcami (obok Pollocka) byli między innymi: Yves Klein, Niki de Saint Phalle, Allan Kaprow, Lynda Benglis czy japońska grupa Gutai.

Do 20 lutego 2013. Niemcy. Monachium. Museum Brandhorst. "Hiroshi Sugimoto. Revolution". W ostatnich latach wybitny japoński fotograf Hiroshi Sugimoto koncentrował się na architekturze, meblarstwie i modzie, pozostawiając macierzystą dyscyplinę nieco na boku. Na monachijskiej wystawie powraca do wielkoformatowych zdjęć. Nowy cykl „Revolution” to nokturnowe morskie pejzaże, obrócone o 90 stopni. Ich abstrakcyjny charakter przybliża je do malarskiego medium.

Do 17 luteo 2013. Włochy. Rzym. Museo nazionale delle arti del XXI secolo MAXXI. "L’Italia di Le Corbusier"

Do 17 lutego 2013. Austria. Salzburg. Museum der Moderne. "Chuck Close. Multiple Portraits".

Do 10 lutego. 2013. Holandia. Rotterdam. Kunsthal Rotterdam. "Aristide Maillol".

Do 3 lutego 2013. Niemcy. Kolonia. Museum Ludwig Köln. "David Hockney. A Bigger Picture".

Do 3 lutego 2013. USA. San Francisco. San Francisco Museum of Modern Art. "Jasper Johns. Seeing with the Mind’s Eye".

Do 31 stycznia 2013. Austria. Wiedeń. Anzenbergergallery. "Me, myself & I". Wystawa prezentuje projekty siedmiu artystek, które posługują sie autoportretem zadając pytania o własną tożsamość. Isabelle Graeff (Niemcy), Lucy Hilmer (USA), Katarzyna Majak (PL), Emily Peacock (USA), Petra Rautenstrauch (Austria), Jana Romanova (Rosja) i Alena Zhandarova (Rosja). Fotografie Katarzyny Majak  pochodzą z jej dwóch cykli - 'desire' i 'dechirer'. W 'desire' artystka wykorzystała sukienkę z niedoszłych zaślubin, która stała się symbolem przedmiotu sterującego naszym życiem. Sukienka była fotografowana w jednym z warszawskich atelier fotograficznych na kiczowatych ręcznie malowanych tłach, uczestniczyła w "typowej" sesji w parku, była pożyczana (do zaślubin homoseksualnych, sesji reklamowej wyposażenia łazienek, do projektu książkowego amerykańskiego zaprzyjaźnionego artysty), odbyła podróż do Indii aby być fotografowana, stałą się przedmiotem realizacji wideo i działań per formatywnych. W  'dechirer'   -  drugiej części projektu – jednostka wyzwala się z władzy przedmiotu. Starsza krawcowa szyje kopie sukienki, dzięki czemu otwiera się więcej możliwości jego destrukcji, i utrwalania tych działań na fotografii i wideo. Każda z kopi zostaje zniszczona w inny sposób – podarta, ręcznie malowana na czarno, palona, używana w rytuałach. Projekt był pokazywany w licznych miejscach w Polsce, Niemczech oraz USA. Wygrał konkurs ‘Optical – ‘Staged’ na wystawę w Raandesk Gallery w Nowym Jorku. Alena Zhandarova tworzy obrazy siebie we wnętrzach. Pełna samoświadomości Jana Romanova bada ideał piękna. Petra Rautenstrauch pokazuje siebie jako Peggy Poetry w rolach cowgirl, czarownicy i matki. Emily Peacock rekonstruuje prace Diane Arbus sama pozując do aparatu.  Lucy Hilmer fotografuje siebie w dniu swych urodzin od 40 lat. Isabelle Graeff bada siebie i swoja matkę, do której jest uderzająco podobna.

Do 29 stycznia 2913. Norwegia. Oslo. Museet for samtidskunst. "I wish this was a song. Music in Contemporary Art".

Do 29 stycznia 2013. Niemcy. Berlin. Instytut Sztuki Współczesnej KW. "One on One".16 listopada 2012 r. w Instytucie Sztuki Współczesnej KW w Berlinie miała miejsce Dornbracht Conversations 4 - platforma publicznego dyskursu pomiędzy architekturą, designem i sztuką. Temat dyskusji „Public Intimacy” to wstęp i odniesienie do rozpoczynającej się wystawy „ONE ON ONE”, której sponsorem jest firma Dornbracht. Kurator Instytutu Susanne Pfeffer zaprasza odwiedzających do percepcji sztuki w sposób radykalnie intymny. Pod hasłem „ONE ON ONE” dwudziestu artystów stworzy swoje własne, indywidualne pokoje - miejsca prezentacji różnorodnych kreacji artystycznych i intymnej, subiektywnej kontemplacji sztuki.

Do 28 stycznia 2013. Austria. Wiedeń. Leopold Museum. "Naked Men. From 1800 to the Present". Artyści: François-Léon Benouville, Paul Cézanne, Elmgreen & Dragset, Richard Gerstl, Gilbert & George, Wilhelm von Gloeden, Katarzyna Kozyra, Bruce Nauman, Egon Schiele, Andy Warhol i in.

Do 27 stycznia 2013. USA. Nowy Jork. The Metropolitan Museumof Art. "Faking It. Manipulated Photography Before Photoshop".

Do 27 stycznia 2013. Szwajcaria. Bazylea. Fondation Beyeler. "Edgar Degas".

Do 27 stycznia 2013. Włochy. Florencja. Palazzo Strozzi."The Thirties. The Arts in Italy Beyond Fascism". Artyści: Mario Sironi, Giorgio de Chirico, Alberto Savivio, Achille Funi, Carlo Carrà, Giorgio Morandi, Antonio Donghi, Marino Marini, Carlo Levi, Filippo de Pisis, Lucio Fontana i inni.

Do 27 stycznia 2013. Niemcy. Hamburg. Deichtorhallen Hamburg. "Anselm Reyle – Mystic Silver".

Do 27 stycznia 2013. Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof. "Hans-Peter Feldmann. The Dead".

Do 27.stycznia 2013. Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof. "Hans-Peter Feldmann. The Dead". Tematem przewodnim dzieł Hansa-Petera Feldmanna jest śmierć w wyniku przemocy politycznej. Artysta dokumentuje zgony ludzi w Niemczech od 1967 roku. Także te mało nagłośnione, ukryte przed mediami i niejaki ”niespektakularne”. To osoby co poniosły śmierć w wyniku postrzałów podczas demonstracji. Śledztwa które umorzono. Sprawy które nie zostały doprowadzone do końca. Artysta zapragnął aby zobaczyć te wydarzenia z niedawnej przeszłości z pewnej odległości i zwrócić uwagę na ogromną skalę zdarzeń. Hans-Peter Feldmann w ten sposób bezpośrednio konfrontuje widzów ze śmiercią prawdziwych ludzi w wyniku terroru. Kuratorem wystawy jest Britta Schmitz.

Do 20 stycznia 2013. Anglia. Londyn. The National Gallery. "Seduced by Art. Photography Past & Present". Na ekspozycji zebrano blisko 90 fotografii powstałych od połowy XIX wieku do współczesności. Zdjęciom Richarda Learoyda, Julii Margaret Cameron, Sam Taylor-Wood wtórują płótna Caravaggia, Constable’a, Degasa, Delacroix i innych mistrzów malarstwa. Wystawa uwidacznia siłę oddziaływania tradycyjnej sztuki oraz stopień, w jakim fotografia daje się jej uwieść.

Do 20 stycznia 2013. Norwegia. Oslo. National Museum. "Emil Nolde: the Quest for the Authentic".

Do 20 stycznia 2013. Szwajcaria. Zurych. Kunsthaus Zürich."Paul Gauguin. The Prints".

Do 14 stycznia 2013. Francja. Paryż. Grand Palais, Galeries nationales. "Bohemias". Bohema ma swe źródło w połowie XIX wieku, kiedy status artysty przechodził głęboką transformację. Dla jednych przemiana kończyła się finansowym sukcesem, dla drugich tragiczną śmiercią owianą legendą. Paryska wystawa opowiada historię artystycznych rebeliantów, leniwych kobieciarzy, pijaków i geniuszy z Dzielnicy Łacińskiej i Montmartre’u.

Do 13 stycznia 2013. Niemcy. Düsseldorf. Museum Kunstpalast. "Andreas Gursky".

Do 13 stycznia 2013. Anglia. Londyn. Barbican Art Gallery. "Everything Was Moving: Photography from the 60s and 70s". Na ekspozycję składa się ponad 400 fotografii wykonanych w latach 60. i 70. przez prominentnych artystów z całego globu (m.in. W. Eggleston, S. Polke, M. Sidibé). Zgromadzone w Barbican zdjęcia ukazują, w jaki sposób i w jakim stopniu zmienił się świat w ciągu zaledwie dwóch dekad. To obrazy Rewolucji Kulturalnej i Zimnej Wojny; zbrojnego konfliktu w Wietnamie i walki o prawa człowieka. Wystawa dokumentuje także przemiany fotografii w jej złotym wieku.

Do 13 stycznia 2013. Hiszpania. Madryt. Museo Thyssen-Bornemisza. "Gauguin and the Voyage to the Exotic"

Do 13 stycznia 2013. Szwecja. Malmö. Moderna Museet Malmö."The Supersurrealism". Artyści: Louise Bourgeois, Giorgio de Chirico, Salvador Dalí, Marcel Duchamp, Max Ernst, Wilhelm Freddie, Alberto Giacometti, Francis Picabia, Man Ray, Meret Oppenheim, Brassaï, Hans Bellmer, Henri Cartier-Bresson, André Kertész, Lotte Jacobi, Luis Buñuel, Magnus Wallin.

Do 7 stycznia 2013. Francja. Paryż, Centre Pompidou. "Adel Abdessemed. I am innocent". Wystawa algierskiego artysty mieszkającego i tworzącego we Francji. Abdessemed (ur. 1971) porusza się między różnymi dyscyplinami sztuki – od rysunku i fotografii do prac wideo i performens. Znany jest jednak przede wszystkim z wielkoformatowych instalacji i rzeźb. Czerpie inspiracje z dzieł mistrzów renesansu i romantyzmu. Odsłania ukryte w cieniu globalizacji przejawy indywidualności.